Κάτω το «τζάμπα». Αλλά για ποιον;

Πραγματεία του «τζάμπα» από τον Μητσοτάκη, στην πρόδρομη προεκλογική εκστρατεία που έχει αρχίσει. Ειρωνεύτηκε ως «τζάμπα» 1, «τζάμπα» 2, και λοιπά, τις προτάσεις κομμάτων της αντιπολίτευσης για κάποιες στοιχειώδεις παροχές στους πολίτες, που θα έκαναν λίγο πιο εύκολη τη ζωή τους, για να καταλήξει ότι το «τζάμπα» δεν υπάρχει. Μια από τις συνηθισμένες υποκλίσεις του στον λαϊκισμό που κατά τα άλλα καταγγέλλει δηλαδή. Και που προκάλεσε όπως ήταν φυσικό οργίλες αντιδράσεις, του τύπου κοίτα ποιος μιλάει. Ο πολιτικός που έχει κάνει το «τζάμπα» κανόνα για το κόμμα, τους φίλους, την οικογένειά του, την προνομιούχα κοινωνική ομάδα που υπηρετεί. Και για τον εαυτό του φυσικά, καθώς «τζάμπα» και όχι από τις φοβερές εργασιακές του επιδόσεις ανήκει στην κάστα των πολύ πλούσιων.

Κατανοητές οι αντιδράσεις. Το «τζάμπα» 1, για παράδειγμα, οι δωρεάν μετακινήσεις, κοστίζει 250 εκατομμύρια, τη στιγμή που το «τζάμπα» της Ν.Δ., τα θαλασσοδάνειά της, ανέρχεται περίπου σε 600. Αλλά ο φαρισαϊσμός τους είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Το «τζάμπα» που τους προκαλεί ιερή μανία δεν έχει να κάνει μόνο, ούτε κυρίως, με τις ανάγκες της προεκλογικής συγκυρίας και προπαγάνδας. Είναι ριζωμένο στο αξιακό τους σύστημα, στην κοινωνική τους συνείδηση, αν θέλουμε να πάμε λίγο βαθύτερα. Τη στιγμή, για παράδειγμα, που ο Μητσοτάκης έλεγε αυτές τις αρλούμπες, στη Βουλή ξεδίπλωναν το σχέδιό τους για την Παιδεία. Αλλαγή του άρθρου 16, με στόχο επί της ουσίας να καταργηθεί η «τζάμπα» μόρφωση. Να απαλλαγούμε, είπε ο Στυλιανίδης, από ιδεοληψίες, όπως η καθολική δωρεάν Παιδεία.

Το βλέπουμε να συμβαίνει επίσης στην Υγεία, με δραματικές επιπτώσεις. Στο ρεύμα, όπου το «τζάμπα» της Αριστεράς -ούτε ένα ευρώ αύξηση στους λογαριασμούς για πέντε χρόνια- έχει αντικατασταθεί από τη λατρεία των κερδών, των μερισμάτων και των υπέρογκων αμοιβών. Στον «υγρό χρυσό», το νερό, που πολιορκούν ήδη μεγάλα κερδοσκοπικά συμφέροντα. Και αν η κοινωνία το επιτρέψει δεν θα διστάσουν να καταργήσουν ακόμα και το «τζάμπα» του καθαρού αέρα. Και εννοείται ότι στον κοινωνικό αντίποδα, το «τζάμπα» που αντιπροσωπεύουν τα ουρανοκατέβατα κέρδη των καρτέλ στην ενέργεια, στο τραπεζικό σύστημα, στα είδη πρώτης ανάγκης, στο σούπερ μάρκετ απολαμβάνει όχι μόνο ασυλία, αλλά και ανοιχτή στήριξη. Να σε πιάνει ανατριχίλα εντέλει με τα άπειρα μηδενικά του «τζάμπα» τους.

«Τζάμπα» για ποιον; Να ένα κοινωνικό, αλλά και πολιτικό δίλημμα που προβάλλει σήμερα. Για τους κερδοσκόπους, τους προνομιούχους, τους αυτουργούς και συναυτουργούς των funds και των καρτέλ; Για μια οικονομική ελίτ που διαπλέκεται με την άρχουσα πολιτική τάξη, για να διανέμουν και να νέμονται το πιο εξοργιστικό «τζάμπα» – τις απευθείας αναθέσεις, τις προκλητικές αμοιβές, τα αφορολόγητα μερίσματα, την ενδημική διαφθορά; Ή για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, για την οποία το «τζάμπα», δηλαδή η δημόσια στήριξη, στην Υγεία, στην Παιδεία, στην παιδική μέριμνα, στον πολιτισμό, στις βασικές παροχές, είναι όρος ζωής και αξιοπρέπειας; Δεν είναι καθόλου «τζάμπα» να προβληματιστούμε πάνω σ’ αυτά…