Με όλους τους αστερίσκους και τα θολά σημεία του, που φυσικά θα δούμε παρακάτω, αυτό που παρακολουθούμε τις τελευταίες ώρες είναι ένας κοσμοϊστορικός θρίαμβος για το Ιράν, το οποίο βγαίνει από τον αιφνιδιαστικό πόλεμο εξόντωσης που του επιβλήθηκε πολύ ισχυρότερο, στρατηγικά και πολιτικά, απ’ ό,τι μπήκε αναγκαστικά πριν από τρεισήμισι μήνες. Και που τελικά εξασφάλισε σχεδόν όλους τους όρους και τα προαπαιτούμενα που από την αρχή είχε θέσει – με αποκορύφωμα τη συμπερίληψη του Λιβάνου, την αποσύνδεση της συμφωνίας από το πυραυλικό πρόγραμμα και την προσθήκη της τελευταίας στιγμής για τα τέλη διέλευσης που θα πληρώνουν οι διερχόμενοι από το Ορμούζ.
Ταυτόχρονα, το προσύμφωνο με την Τεχεράνη είναι μια άνευ προηγουμένου ιστορική ταπείνωση για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, που απέτυχαν παταγωδώς σε όλους τους επιμέρους πολιτικούς και στρατιωτικούς στόχους που χάραξαν με την επίθεση της 28ης Φεβρουαρίου. Και ένα αναμφισβήτητο προσωπικό ξεγύμνωμα μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου για τον υπερφίαλο Ντόναλντ Τραμπ, ανήμερα μάλιστα των 80ών του γενεθλίων!
Πισώπλατη επιδρομή
Πριν από μόλις εκατό μέρες, την επαύριο της πισώπλατης αμερικανο-ισραηλινής επιδρομής, το Ιράν έμοιαζε καταδικασμένο. Η ηγεσία του δολοφονημένη, η αεράμυνα κατεστραμμένη, χιλιάδες γυναικόπαιδα νεκρά, σπιούνοι και πράκτορες παντού. Η οικονομία σε διάλυση, οι Ρώσοι και Κινέζοι σύμμαχοι άφαντοι και όλη η χώρα «έβραζε» από φήμες για εξέγερση της αντιπολίτευσης ή και εισβολή των Κούρδων από το Ιράκ που, όπως μάθαμε αργότερα από τα χείλη του ίδιου του Τραμπ, είχαν συμφωνήσει να παίξουν τον ρόλο του… πεζικού των ΗΠΑ. Η ήττα της Ισλαμικής Επανάστασης έμοιαζε αναπόφευκτη, μισό αιώνα μετά τον θρίαμβό της, και ο Τραμπ με τον Νετανιάχου μοίραζαν ήδη μεταξύ τους τα πετρελαϊκά και γεωστρατηγικά ιμάτια.
Ελάχιστοι ήταν τότε -ανάμεσά τους και ο υπογράφων- που επέμεναν ότι το Ιράν είναι πολύ μεγάλη μπουκιά για τα δόντια της παρηκμασμένης υπερδύναμης και του λυσσασμένου της μεσανατολικού μαντρόσκυλου. Αλλά το Ιράν αποδείχτηκε, αν μη τι άλλο, πολύ καλύτερα προετοιμασμένο από τις ΗΠΑ για την υπαρξιακή αυτή μάχη. Τα μαζικά πλήγματα «αποκεφαλισμού» του καθεστώτος σκόνταψαν στο «Δόγμα του Μωσαϊκού», όπου κάθε «γρανάζι» του μηχανισμού έχει έτοιμους πίσω του τρεις ετοιμοπόλεμους αντικαταστάτες. Αεράμυνα; Οσο Αμερικανοί και Ισραηλινοί ανατίναζαν Δημοτικά σχολεία, δεξαμενές πετρελαίου και γέφυρες, οι πραγματικοί στόχοι -οι εκτοξευτήρες και τα τεράστια αποθέματα πυραύλων και drones- έμεναν αλώβητοι μέσα στα άπαρτα περσικά βουνά, με τους «Φρουρούς» να σοκάρουν το Πεντάγωνο προκαλώντας τεράστιες ζημιές στο Ισραήλ και καταστρέφοντας αμερικανικές βάσεις σε ολόκληρο τον Περσικό Κόλπο.
Αλλά το κυριότερο κομμάτι του παζλ, το πραγματικό πυρηνικό όπλο της Τεχεράνης, ήταν φυσικά το άμεσο (και κυρίως… επιλεκτικό, αφού οι πελάτες του Ιράν δεν επηρεάστηκαν) σφράγισμα των Στενών του Ορμούζ στην «εχθρική» ναυσιπλοΐα: αυτό ήταν το χτύπημα που τσάκισε τελικά τη ραχοκοκαλιά της υπερδύναμης και ανάγκασε τους περισσότερους περιφερειακούς συμμάχους των ΗΠΑ, ξεκινώντας από τη διπρόσωπη Σαουδική Αραβία, να απαιτήσουν πρώτα την εκεχειρία και μετά την οριστική κατάπαυση του πυρός. Για να αποδειχτεί (και) σε αυτόν τον ασύμμετρο πόλεμο φθοράς πως δεν κερδίζει αυτός που έχει το τεχνολογικό πλεονέκτημα, αλλά εκείνος που αντέχει τις αναπόφευκτες θυσίες και αυξάνει συνεχώς το κόστος για τον (υπερόπτη και ρατσιστή/οριενταλιστή) αντίπαλο.
Μην πιστεύετε εμένα – διαβάστε την ανάλυση του πρακτορείου Bloomberg: η συμφωνία με το Ιράν φέρει όλα τα χαρακτηριστικά μιας αμερικανικής ήττας, γράφει. Ο Τραμπ μπορεί να συγχαίρει τον εαυτό του για την… ειρήνη, αλλά στην πραγματικότητα είναι ο πρώτος πρόεδρος που άνοιξε πόλεμο με την Τεχεράνη και τώρα χρειάζεται ανακωχή, για να λύσει τα προβλήματα που ο ίδιος δημιούργησε. Προβλήματα που περιλαμβάνουν την ανάγκη καταστροφής των αποθεμάτων εμπλουτισμένου ουρανίου που… δεν υπήρχαν πριν από τη μονομερή αποχώρηση του Τραμπ από τη συμφωνία του Ιράν με τον Ομπάμα, και φυσικά την ανάγκη ανοίγματος των Στενών του Ορμούζ, που ήταν ανοιχτά και… τζάμπα για όλους πριν από τον πόλεμο!
Η πραγματική αποτυχία της Αμερικής, λέει τo Βloomberg, είναι ότι σύρεται να υπογράψει την Παρασκευή ένα μνημόνιο που αφήνει άλυτα όλα τα προβλήματα που πήγε να λύσει με τον πόλεμο, στον οποίο όμως πια συνειδητοποιεί πως δεν έχει καμιά πιθανότητα να επικρατήσει. Ταυτόχρονα όμως, προσθέτω εγώ, αυτή η «ιστορική» συμφωνία δεν είναι πραγματική – είναι ένα «αβάντσο» 60 ημερών προκειμένου να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις και να αποσυμφορηθεί κάπως το χωρίς προηγούμενο «μποτιλιάρισμα» στο Ορμούζ, σε μια εξαιρετικά εύθραυστη συγκυρία για την παγκόσμια οικονομία. Ποιος εμπιστεύεται πραγματικά τους Αμερικανούς, και ειδικά τον συγκεκριμένο πρόεδρο, ότι θα τιμήσουν την υπογραφή τους;
-320x213.jpg)
