Γιατί η Αγκυρα καθυστερεί το νομοσχέδιο;

Γιατί η Τουρκία προανήγγειλε εδώ και πολλές μέρες, έμμεσα μέσω του Τύπου κυρίως, το νομοσχέδιο που πρόκειται να καταθέσει στην Εθνοσυνέλευσή της περί οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο που αποτελούν σημείο τριβής με τη χώρα μας και δεν το κατέθεσε άμεσα δημιουργώντας τετελεσμένα, ως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις; Αυτό είναι το ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί: γιατί αυτό το μεγάλο χρονικό κενό ανάμεσα στην προαναγγελία του νομοσχεδίου μέχρι την κατάθεσή του, που παραμένει άγνωστο πότε και αν θα κατατεθεί; Ποια μηνύματα στέλνει η Αγκυρα στην Αθήνα; Πρόκειται για πρόσκληση προς την Αθήνα για συζήτηση ή υπόμνηση του αποκλειστικά διμερούς χαρακτήρα των ελληνοτουρκικών διαφορών;

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος κλείνοντας το συνέδριο που συνδιοργάνωσαν ο Κύκλος Ιδεών και το Delphi Economic ερωτηθείς σχετικά με το φημολογούμενο τουρκικό νομοσχέδιο περί οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών είπε χαρακτηριστικά: «Σίγουρα ως χώρα δεν περιμένουμε παθητικά τις εξελίξεις. Δεν περιμένουμε τη στιγμή που θα ψηφιστεί ο νόμος, θα δημοσιευτεί στην τουρκική εφημερίδα της κυβερνήσεως και θα τον διαβάσουμε. Αρα πρέπει να μετατρέψουμε αυτή τη συγκυρία, η οποία φαίνεται να είναι αρνητική, σχεδόν απειλητική, σε μια ευκαιρία. Κατ’ αρχάς πρέπει να κερδίσουμε το περιθώριο της συζήτησης και δεύτερον πρέπει να είμαστε έτοιμοι να κάνουμε μια συζήτηση. Ποιος λοιπόν θα κάνει την επαφή με την Τουρκία λέγοντας ότι αντί να ψηφίσετε τον νόμο ελάτε να συζητήσουμε, να δούμε μήπως έχουμε περιθώριο να κινηθούμε στον δικό μας ρυθμό χωρίς να αφήνουμε το δικαίωμα καθορισμού του ρυθμού σε οποιονδήποτε άλλον».

«Το απλούστερο είναι», συνέχισε ο κ. Βενιζέλος, «η ελληνική κυβέρνηση να επικοινωνήσει με την τουρκική στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο και να πει ότι επειδή διαβάζουμε αυτά μήπως είναι μια ευκαιρία να συζητήσουμε, να δούμε, αντί να επιβαρύνουμε τη σχέση μας, πώς μπορούμε να κάνουμε ένα βήμα συζήτησης στο πλαίσιο που ήδη έχουμε διαμορφώσει, της Διακήρυξης των Αθηνών, των διερευνητικών γύρων, των ΜΟΕ, του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς να αλλάζουμε τις θέσεις μας αλλά σας διαβεβαιώνουμε ότι εμείς δεν κάνουμε καμία κίνηση που θίγει την ασφάλειά σας, διαβεβαιώστε μας και εσείς ότι δεν έχετε καμία πρόθεση να θίξετε την ασφάλειά μας και ελάτε να συζητήσουμε αντί να περιμένουμε την κορύφωση της έντασης. Αυτό δεν το λέει κανείς στην Ελλάδα».

Δεν το λέει διότι η ψήφος προέχει των πάντων, πυροδοτεί όμως τον εθνικισμό και συσκοτίζει κάθε δυνατότητα προσέγγισης. Αποτελεί λοιπόν η προαναγγελία του νομοσχεδίου μακράν της ψήφισής του πρόσκληση για συζήτηση; Μήπως αποτελεί και υπόμνηση του αποκλειστικά διμερούς χαρακτήρα των ελληνοτουρκικών σχέσεων στις οποίες δεν πρέπει να εμπλέκονται τρίτες χώρες;

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις διασώζουν και διαιωνίζουν το πολιτικό σύστημα της χώρας διότι προτάσσονται των πάντων και επικαλύπτουν τα πάντα. Δεν έχει γίνει αντιληπτό ότι με την ψύχωση στα ελληνοτουρκικά πριμοδοτείται η διαιώνιση του κράτους με τις παθογένειές του; Στη Δημοκρατία, στη Δικαιοσύνη, στην Παιδεία, στην Υγεία, στην Εργασία, στην Ανάπτυξη; Διότι όπως λέει ο Ούλριχ Μπεκ: «Οι εικόνες του εχθρού έχουν απόλυτη προτεραιότητα στις συγκρούσεις, υπερβαίνουν τις ταξικές συγκρούσεις. Εν όψει της απειλής του εχθρού όλες οι αντιθέσεις και οι αντιφάσεις διαλύονται».

Γράφει όμως και άλλα που αφορούν τις αντιδημοκρατικές και αντισυνταγματικές μεθοδεύσεις: «Στην εσωτερική πολιτική, οι εικόνες του εχθρού δημιουργούν, εμπεριέχουν, ανοίγουν πηγές εξωδημοκρατικής, αντιδημοκρατικής συναίνεσης. Η συντήρησή τους καθιστά δυνατή τη συναινετική ανεξαρτητοποίηση από τη συναίνεση… Οι εικόνες του εχθρού καθιστούν δυνατή την ανεξαρτητοποίηση από τη δημοκρατία με τη συναίνεση της δημοκρατίας… Η αμυντική συναίνεση λοιπόν είναι μια συναίνεση που δίνει ισχύ».

Από τη μια δήθεν «ήρεμα νερά», αλλά από την άλλη θαλάσσια πάρκα, Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός, στον οποίο αντέδρασε και η Αίγυπτος με ρηματική διακοίνωση, SAFE, αποκλεισμός Turk Stream, με ανάλογες πρωτοβουλίες και απαντήσεις από την αντίπερα όχθη, και το σύστημα καλά κρατεί. Αλλά η χώρα ερημοποιείται και απαξιώνεται και ακολουθεί επικίνδυνες ατραπούς χωρίς αντιδράσεις.