Νέο άνθος εν όψει, πυρ ομαδόν!

Τι εννοεί ο καθένας Αριστερά ο Θεός κι η ψυχή του είχε δηλώσει πριν από χρόνια ο Δημήτρης Κουτσούμπας. Ενοχλήθηκαν τότε διάφοροι που έμπλεξε τον Θεό με την παράταξη που κατηγορείται μεταξύ άλλων και για αθεϊσμό, αλλά, αν παραβλέψει κανείς αυτό το ατόπημα, ο Γραμματέας ξεχώρισε αποφασιστικά από τον αλήτη. Δεν υπάρχει Αριστερά, μόνο ΚΚΕ, και οι άλλοι δήθεν αριστεροί είναι υπηρέτες του συστήματος, θεραπαινίδες του καπιταλισμού και απατεώνες από πάνω. Έτσι επιβεβαιώθηκε η γραμμή της Παπαρήγα, που διόρθωσε τη γραμμή του Χαρίλαου, που αποτόλμησε με τον Κύρκο τον Συνασπισμό της Αριστεράς! Της Αριστεράς! Και κυκλοφορούσε ο «Ριζοσπάστης» με οχτάστηλα του τύπου «Στην Αριστερά η Ελπίδα».

Μπορεί όμως το ΚΚΕ να αποχώρησε με κάθετη αυστηρότητα από τον πολύχρωμο ανθόκηπο της Αριστεράς -καμιά σχέση, τελεία και παύλα-, αλλά εκεί η ανθοφορία δεν σταμάτησε δεκαετίες τώρα. Και τουλίπες, και γαρίφαλα, και τριαντάφυλλα, και πανσέδες, και πλήθος ανθέων. Μια πανδαισία από αλήθειες, με τα χρώματα και τα εμβλήματά τους, έτοιμες να αλλάξουν συνειδήσεις και ταξικές συμπεριφορές. Και μια τεράστια ποικιλία από ζιζάνια, φυσικά, που αποστολή έχουν να εμποδίζουν τα καλά φυτά να αναπτυχθούν. Ακόμα χειρότερα, κάποια από τα ζιζάνια εμφανίζονται με ωραία χρώματα, αρώματα, ηδυπαθείς υποσχέσεις και άλλα παρόμοια, για να προσελκύσουν τις μέλισσες και να διαδώσουν την καταστροφική τους αλληλοπάθεια σε όλο τον κήπο.

Αποτέλεσμα; Παρακολουθούμε εδώ και δεκαετίες τον γενικευμένο εμφύλιο όχι μεταξύ ανθέων και φυτών – εκεί η φύση λύνει τις διαφορές και επιβάλλει τους κανόνες της. Αλλά κηπουρών εναντίον κηπουρών, ανθοκόμων εναντίον ανθοκόμων, καλλιεργητών εναντίον καλλιεργητών. Ποιος είναι γνήσιος, καλός, συνεπής, αριστερός και ποιος όχι. Ποιος είναι σε θέση να παράγει ανθοδέσμες για τον λαό και ποιος μπουμπούκια για το σύστημα της εκμετάλλευσης. Ποιος διαθέτει τις πιο αποτελεσματικές από ιδεολογικής απόψεως καλλιεργητικές μεθόδους και ποιος χρησιμοποιεί ιδεολογικώς επιβλαβή λιπάσματα και διαδίδει πολιτικώς απατηλά ζιζάνια. Πόλεμος μιλάμε μεταξύ εκείνων που κατέχουν καθένας τη δική του απόλυτη αλήθεια.

Αυτή τη διαχρονική κατάσταση άλλοι την ελεεινολογούν, αφού βρίσκουν πολύ απογοητευτικό τον διαρκή καβγά. Και άλλοι την ευλογούν, αφού βρίσκουν πολύ διεγερτικό το ανθοκομικό ξεκατίνιασμα. Τώρα τελευταία όμως υπήρξε μια κάποια βελτίωση: ο γενικευμένος εμφύλιος σταμάτησε και οι επίμονοι κηπουροί έχουν στρέψει την προσοχή τους στο νέο άνθος που ξεμύτισε στον κήπο. Δίχρωμο, προκλητικό και φασαριόζο. Που σε χρόνο μηδέν πολλαπλασιάζεται και οι ανθοκόμοι του δηλώνουν με θράσος την πρόθεσή τους να ξεπεράσει το υβρίδιο φράχτες και σύνορα. Σοβαρά τώρα; Η γραμμή δεν μπορούσε παρά να είναι μία: ξερίζωμα πριν είναι αργά. Μαζικά, μαχητικά, ιδεολογικά και ηθικά.

Με βασικό στόχο τον θρασύ κηπουρό, αλλά χωρίς να μένει στο απυρόβλητο και η ανθοκομική ομάδα, που απειλεί καλλιέργειες και κηπάκια ετών. Ένας μεγάλος ανθόκηπος, χωρίς μικρές ιδιοκτησίες και σύνορα, που θέλει να αλλάξει τα ανθοκομικά δεδομένα της Αριστεράς; Και της χώρας; Αμ δε. Νέο άνθος εν όψει, πυρ ομαδόν!