AgoraEU 2028-2034: Η Νέα Ευρωπαϊκή Στρατηγική για τον Πολιτισμό, τα Μέσα Ενημέρωσης και τη Δημόσια Σφαίρα

Τα τελευταία χρόνια η Ευρωπαϊκή Ένωση έρχεται αντιμέτωπη με τις έντονες αναταράξεις που προκαλεί η παραπληροφόρηση στη δημοκρατική της λειτουργία, ένα φαινόμενο που γιγαντώνεται λόγω του ψηφιακού μετασχηματισμού. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, γεννήθηκε η ανάγκη για μια στρατηγική στροφή: ο πολιτισμός, τα μέσα ενημέρωσης και η συμμετοχή των πολιτών δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως δευτερεύουσες ή απλώς συμπληρωματικές πολιτικές. Αντίθετα, μετατοπίζονται στο επίκεντρο των συζητήσεων για τη δημοκρατική σταθερότητα, την κοινωνική συνοχή και την προστασία του δημόσιου διαλόγου. Η εξέλιξη αυτή φέρνει στην επιφάνεια μια θεμελιώδη παραδοχή: η ανθεκτικότητα μιας δημοκρατίας δεν κρίνεται μόνο από τα αυστηρά όρια των οικονομικών δεικτών ή των θεσμικών διαδικασιών, αλλά πρωτίστως στο πεδίο των αξιών, των νοημάτων και της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών. Όταν η δημόσια σφαίρα κατακερματίζεται, αυτή καθαυτή η δυνατότητα των πολιτών να συνδιαλέγονται και να συνδιαμορφώνουν την κοινωνική πραγματικότητα τίθεται σε κίνδυνο.

Η θεσμική αυτή αναπροσαρμογή συνδέεται άμεσα με τη γενικότερη κρίση εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς και την ενίσχυση των αυταρχικών τάσεων σε διεθνές επίπεδο. Παράλληλα, η αυξανόμενη επιρροή των μεγάλων ψηφιακών πλατφορμών στην ενημέρωση δημιουργεί νέα δεδομένα με σοβαρό γεωπολιτικό βάρος. Απαντώντας σε αυτές τις προκλήσεις, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε στις 16 Ιουλίου 2025 την πρόταση για το AgoraEU 2028-2034. Συγκεντρώνοντας κάτω από μια κοινή ομπρέλα τον πολιτισμό, τα media και τα δικαιώματα των πολιτών, η Ε.Ε. αναδεικνύει τις νέες της προτεραιότητες, αντιμετωπίζοντας πλέον την ενημέρωση και την καλλιτεχνική δημιουργία ως βασικές προϋποθέσεις για τη θωράκιση μιας ανοιχτής δημοκρατικής κοινωνίας.

Από το Creative Europe και το CERV στο AgoraEU

Μέχρι σήμερα, η πολιτική της Ε.Ε. στους τομείς αυτούς ήταν κατακερματισμένη. Το AgoraEU έρχεται να αντικαταστήσει δύο προγράμματα που λειτουργούσαν με διαφορετικές πολιτικές λογικές: το Creative Europe, που στήριζε τον πολιτισμό και τον οπτικοακουστικό τομέα, και το CERV, που επικεντρωνόταν στα δικαιώματα και την κοινωνία των πολιτών. Στο παλιό Creative Europe υπήρχαν τρία σκέλη: ο Πολιτισμός, το MEDIA και ένα διατομεακό σκέλος, το οποίο χρηματοδοτούσε συνεργασίες ανάμεσα σε πολιτιστικούς φορείς και μέσα ενημέρωσης. Στο νέο AgoraEU, το διατομεακό αυτό σκέλος καταργείται και οι δράσεις του απορροφώνται από τη νέα αρχιτεκτονική του προγράμματος. Η επιλογή αυτή αντανακλά μια ευρύτερη προσπάθεια των ευρωπαϊκών θεσμών να ξεπεράσουν τους παραδοσιακούς διαχωρισμούς και τα στεγανά του παρελθόντος, δημιουργώντας ένα πιο ομοιογενές πλαίσιο παρέμβασης. Ωστόσο, η κατάργηση ενός διακριτού, οριζόντιου χώρου για διατομεακές συνέργειες γεννά ερωτήματα για το αν οι νέες δομές θα καταφέρουν να διατηρήσουν τη δυναμική των συνεργατικών εγχειρημάτων που δεν εντάσσονται εύκολα σε αυστηρά καθορισμένες κατηγορίες.

Η νέα δομή του AgoraEU λοιπόν οργανώνεται πλέον γύρω από τρεις βασικούς πυλώνες, με τα ποσά να καθορίζονται σε σταθερές τιμές του 2025, βάσει των στοιχείων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Υπηρεσίας Έρευνας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (EPRS):
• Creative Europe – Culture: Προβλέπεται να λάβει περίπου 1,592 δισεκατομμύρια ευρώ (έναντι περίπου 805 εκατομμυρίων ευρώ στο προηγούμενο πλαίσιο).
• MEDIA+: Προβλέπεται να φτάσει τα 2,830 δισεκατομμύρια ευρώ (από 1,404 δισεκατομμύρια).
• CERV+ (Democracy, Citizens, Equality, Rights and Values): Αναμένεται να αγγίξει τα 3,184 δισεκατομμύρια ευρώ (από 1,603 δισεκατομμύρια).

Η κατανομή αυτή δείχνει την τάση για στενότερη σύνδεση των τομέων αυτών, διευρύνοντας όμως ταυτόχρονα το εύρος των υποχρεώσεων που καλείται να καλύψει το AgoraEU. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ρόλος του MEDIA+, το οποίο δεν στηρίζει μόνο τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, αλλά περιλαμβάνει και έναν νέο, ειδικό στόχο για την ενημέρωση, ο οποίος αφορά την προστασία της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας, την ενίσχυση της πολυφωνίας και την καταπολέμηση της παραπληροφόρησης.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσιάζει αυτή τη συγχώνευση ως μια προσπάθεια για μεγαλύτερη ευελιξία και συνεργασίες. Από την πλευρά της, η Κομισιόν βασίζει την ανάγκη για αυξημένα κονδύλια στο γεγονός ότι τόσο το Creative Europe όσο και το CERV εμφάνισαν έντονα φαινόμενα υπερκάλυψης κατά την περίοδο 2021-2027. Η ζήτηση από τους φορείς ξεπερνούσε σταθερά τα διαθέσιμα χρήματα, κάτι που επιβεβαιώθηκε και από το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Ιανουάριο του 2024.

Το γεγονός ότι χιλιάδες αξιόλογες προτάσεις απορρίπτονταν στο παρελθόν λόγω έλλειψης πόρων κατέστησε σαφές ότι η ευρωπαϊκή κοινωνία των πολιτών και ο κόσμος του πολιτισμού υποχρηματοδοτούνταν για χρόνια, παρά το γεγονός ότι καλούνταν να σηκώσουν το βάρος της κοινωνικής συνοχής σε περιόδους αλλεπάλληλων κρίσεων.

Ωστόσο, η πραγματική εικόνα είναι πιο σύνθετη. Για να έχουμε μια καθαρή αίσθηση των μεγεθών, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προτείνει ο συνολικός προϋπολογισμός του AgoraEU να φτάσει τα 7,606 δισεκατομμύρια ευρώ. Αν κοιτάξουμε το παρελθόν, τα δύο προγράμματα μαζί είχαν έναν προϋπολογισμό που άγγιζε περίπου τα 4,27 δισεκατομμύρια ευρώ (2,44 δισεκατομμύρια το Creative Europe και 1,83 δισεκατομμύρια το CERV), σε τρέχουσες τιμές.

Η συγκεκριμένη οικονομική αποτύπωση, παρά τη θετική πολιτική σημειολογία που φέρει η αύξηση των μεγεθών, δεν πρέπει να ερμηνεύεται επιφανειακά. Η απόσταση ανάμεσα στις θεσμικές εξαγγελίες και την πραγματικότητα του πεδίου παραμένει υπολογίσιμη, καθώς οι διευρυμένες αρμοδιότητες του νέου προγράμματος ενδέχεται να απορροφήσουν το μεγαλύτερο μέρος των νέων πόρων. Για τον λόγο αυτό, πρέπει να διαβάζουμε με προσοχή ανάγνωση τους αριθμούς, ώστε να μη δημιουργείται η λανθασμένη εντύπωση μιας ξαφνικής οικονομικής αφθονίας, τη στιγμή που η βάση της πολιτιστικής παραγωγής και των ανεξάρτητων μέσων εξακολουθεί να αντιμετωπίζει δομικές ελλείψεις.

Αν και η αύξηση αυτή μοιάζει εντυπωσιακή, η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Κοινοβουλευτικής Έρευνας (EPRS) σημειώνει ότι η σύγκριση περιπλέκεται ανάλογα με το αν υπολογίζουμε τον πληθωρισμό ή όχι. Πέραν αυτών, η ουσία παραμένει ότι όταν τα κονδύλια διαχέονται σε τόσο πολλούς και διαφορετικούς τομείς, υπάρχει ο κίνδυνος οι παραδοσιακές δομές να πιεστούν οικονομικά. Έτσι, ακόμη και ένας θεωρητικά «διπλασιασμένος» προϋπολογισμός μπορεί τελικά να αποδειχθεί μικρός σε σχέση με τις τεράστιες ανάγκες του πεδίου.

Παράλληλα, εκφράζονται σοβαρές επιφυλάξεις για το αν η νέα δομή θα αφήσει χώρο για υβριδικές και πειραματικές πρωτοβουλίες. Πολλές από τις πιο επιτυχημένες ευρωπαϊκές δράσεις των τελευταίων ετών γεννήθηκαν ακριβώς εκεί όπου διασταυρώνεται ο πολιτισμός με την τεχνολογία και την κοινωνία των πολιτών. Τέτοια παραδείγματα ήταν οι συνεργασίες ανεξάρτητων ΜΜΕ, πανεπιστημίων και πολιτιστικών οργανισμών για την παιδεία στα μέσα (media literacy), μέσω του παλιού διατομεακού σκέλους, ή δίκτυα όπως το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο Ψηφιακών Μέσων (EDMO) και ο περιφερειακός του κόμβος MedDMO, στον οποίο συμμετέχει ενεργά και η Ελλάδα. Αυτού του είδους οι διατομεακές συνεργασίες, που λειτουργούν ως αναχώματα στην παραπληροφόρηση και ως εργαστήρια συμμετοχικής δημοκρατίας, κινδυνεύουν να βρεθούν σε θεσμικό κενό αν οι νέοι πυλώνες λειτουργήσουν με στενά, περιχαρακωμένα κριτήρια επιλεξιμότητας.

Το μεγάλο στοίχημα είναι αν ένα τόσο δυσκίνητο ευρωπαϊκό πρόγραμμα μπορεί να παραμείνει ευέλικτο. Η Ε.Ε. χρειάζεται συχνά χρόνια για να σχεδιάσει και να εφαρμόσει μια πολιτική, την ώρα που η τεχνητή νοημοσύνη και οι ψηφιακές πλατφόρμες μεταλλάσσονται μέσα σε λίγους μήνες. Αν το AgoraEU εγκλωβιστεί στη γραφειοκρατία, κινδυνεύει να απαντά σε προβλήματα του χθες, αφήνοντας τις ιδιωτικές πλατφόρμες και τους αλγορίθμους τους να ελέγχουν το ποιες φωνές ακούγονται και τι είδους πληροφορία φτάνει τελικά σε εμάς.

Η νέα σχέση ανάμεσα στη δημοκρατία, τα media και τον πολιτισμό

Η Ευρωπαϊκή Ένωση συχνά διακηρύσσει ότι τα μέσα ενημέρωσης, η καλλιτεχνική δημιουργία και η κοινωνία των πολιτών αποτελούν βασικούς πυλώνες για τη «ζωτικότητα της ευρωπαϊκής δημοκρατίας». Ταυτόχρονα, αντιμετωπίζονται ως παράγοντες οικονομικής ανάπτυξης, ανταγωνιστικότητας αλλά και ευρωπαϊκής «ήπιας ισχύος». Η σύνδεση αυτή γίνεται απόλυτα ορατή στον πυλώνα MEDIA+, ο οποίος εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια της Ε.Ε. να βάλει κανόνες στον ψηφιακό χώρο. Το ζήτημα δεν είναι πλέον απλώς τεχνολογικό ή εμπορικό, αλλά βαθύτατα πολιτικό: η ποιότητα της δημοκρατίας εξαρτάται άμεσα από την ποιότητα της πληροφορίας και του δημόσιου διαλόγου.

Παραπληροφόρηση, ψηφιακές πλατφόρμες και τεχνητή νοημοσύνη

Η συζήτηση για τις ψηφιακές πλατφόρμες και την τεχνητή νοημοσύνη βρίσκεται στην καρδιά του AgoraEU. Η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι οι αλγόριθμοι καθορίζουν πλέον το πώς ενημερωνόμαστε και πώς καταναλώνουμε πολιτισμό. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις προκλήσεις της παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (generative AI) σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα και τη βιωσιμότητα των δημιουργών. Όταν η κοινή γνώμη διαμορφώνεται μέσα από αλγοριθμικά φίλτρα, προκύπτουν αναπόφευκτα ερωτήματα: ποιος ελέγχει αυτούς τους μηχανισμούς και ποιες σκοπιμότητες εξυπηρετούνται;

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι η παθητική αποδοχή μιας τεχνολογικής νομοτέλειας. Το AgoraEU καλείται να χρηματοδοτήσει εναλλακτικά μοντέλα ανάπτυξης, που θα θέτουν την τεχνολογία στην υπηρεσία του κοινού καλού και όχι της μεγιστοποίησης του κέρδους των Big Tech.

Σε αυτό το σημείο ωστόσο, αναδεικνύεται μια βασική αντίφαση. Η ίδια η Ε.Ε. που θέλει να προστατεύσει την πολυφωνία, υιοθετεί ολοένα και πιο αυστηρούς κανόνες ρύθμισης του διαδικτύου. Πρόσφατα νομοθετήματα, όπως η Πράξη για τις Ψηφιακές Υπηρεσίες (Digital Services Act – DSA), η οποία υποχρεώνει τις μεγάλες πλατφόρμες να αντιμετωπίζουν το παράνομο περιεχόμενο και να αξιολογούν τους συστημικούς κινδύνους, ή η Ευρωπαϊκή Πράξη για την Ελευθερία των Μέσων Ενημέρωσης, που στοχεύει στην προστασία της συντακτικής ανεξαρτησίας, των δημοσιογράφων και της πολυφωνίας των μέσων, προκαλούν έντονο προβληματισμό. Η συνύπαρξη αυτών των ρυθμιστικών εργαλείων με ένα χρηματοδοτικό πρόγραμμα όπως το AgoraEU αποκαλύπτει τη λεπτή γραμμή πάνω στην οποία βαδίζει η ευρωπαϊκή πολιτική, προσπαθώντας να εξισορροπήσει τον έλεγχο των κινδύνων με την προάσπιση των ελευθεριών. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η συστηματική μάχη κατά των ψευδών ειδήσεων μπορεί σταδιακά να διολισθήσει σε ένα εργαλείο υπερβολικού ελέγχου ή ακόμα και έμμεσης λογοκρισίας, περιορίζοντας το τι επιτρέπεται να λέγεται δημόσια. Γι’ αυτό και το AgoraEU δεν είναι απλώς ένα ταμείο χρηματοδότησης, αλλά μια πολιτική παρέμβαση με άμεσες συνέπειες στην ελευθερία της έκφρασης.

Κριτικές και προβληματισμοί

Όπως είναι φυσικό, η πρόταση για το AgoraEU 2028-2034 έχει προκαλέσει έντονες συζητήσεις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Οι βασικές ανησυχίες αφορούν την πολυπλοκότητα των γραφειοκρατικών διαδικασιών, τις επικαλύψεις μεταξύ των πυλώνων και τον κίνδυνο υπερσυγκέντρωσης των πόρων. Πολλοί ευρωβουλευτές καί ευρωβουλεύτριες επισημαίνουν ότι, αν δεν υπάρξουν σαφείς δικλείδες ασφαλείας, το νέο σχήμα ενδέχεται να μετατραπεί σε έναν δυσπρόσιτο μηχανισμό, όπου μόνο οι μεγάλοι, επαγγελματικοί φορείς, με εξειδικευμένα τμήματα συγγραφής προτάσεων, θα μπορούν να έχουν πρόσβαση.

Οι πιο ηχηρές ενστάσεις έρχονται από τον ίδιο τον πολιτιστικό τομέα. Φορείς όπως η Culture Action Europe και η Διεθνής Ομοσπονδία Κινηματογραφικών Διανομέων και Εκδοτών (FIAD) εκφράζουν τον έντονο φόβο ότι η κατάργηση του Creative Europe ως αυτόνομου προγράμματος αποτελεί μια «συμβολική υποβάθμιση» της πολιτιστικής πολιτικής της Ε.Ε. Παράλληλα, οργανώσεις όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση Οπτικοακουστικής Παραγωγής (CEPI) προειδοποιούν ότι η αποδυνάμωση των κριτηρίων ανεξαρτησίας στις χρηματοδοτήσεις ενδέχεται να ευνοήσει τους μεγάλους παίκτες (broadcasters, τηλεοπτικά δίκτυα και μεγάλες ψηφιακές πλατφόρμες), απομακρύνοντας τα κονδύλια από τους μικρούς, ανεξάρτητους παραγωγούς και δημιουργούς. Μια τέτοια ανατροπή των ισορροπιών, αν επιβεβαιωθεί, θα πλήξει τον πυρήνα της ευρωπαϊκής πολιτιστικής ποικιλομορφίας, μετατρέποντας το πολιτιστικό προϊόν από δημόσιο αγαθό σε ένα ακόμα εμπόρευμα προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις της αγοράς και των μεγάλων ροών περιεχομένου (streaming).

Υπάρχει, επίσης, ένας βαθύτερος προβληματισμός: όταν ο πολιτισμός και η ενημέρωση εργαλειοποιούνται τόσο έντονα για την αντιμετώπιση γεωπολιτικών απειλών και τη διατήρηση της πολιτικής σταθερότητας, κινδυνεύουν να χάσουν τον ελεύθερο, ανατρεπτικό και κριτικό χαρακτήρα τους, ο οποίος ιστορικά είναι απαραίτητος για μια ζωντανή δημοκρατία. Όταν η τέχνη και η δημοσιογραφία αντιμετωπίζονται κυρίως ως «εργαλεία θωράκισης» ή ως «αναχώματα», ελλοχεύει ο κίνδυνος μιας ιδεολογικής χρήσης, εργαλειοποίησης και ομοιομορφοποίησης. Η δημοκρατία δεν απειλείται μόνο από την ξένη προπαγάνδα, αλλά και από την εσωτερική απαίτηση για μια συναινετική, μη συγκρουσιακή δημόσια σφαίρα.

Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνάμε τις γεωγραφικές ανισότητες. Η εμπειρία του παρελθόντος έδειξε ότι οργανισμοί από χώρες της Βόρειας και της Δυτικής Ευρώπης, που διαθέτουν ισχυρότερη διοικητική υποδομή, απορροφούν τη μερίδα του λέοντος στα ευρωπαϊκά κονδύλια. Αν οι νέοι κανόνες γίνουν υπερβολικά περίπλοκοι, οι μικροί φορείς της Νότιας και Ανατολικής Ευρώπης, καθώς και οι επαρχιακοί οργανισμοί πολλών χωρών θα δυσκολευτούν ακόμα περισσότερο να παραμείνουν ορατοί. Κάτι τέτοιο δημιουργεί μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων και στον πολιτισμό, όπου οι περιφέρειες και οι λιγότερο προνομιούχες κοινότητες αποκλείονται από τα κέντρα λήψης αποφάσεων και παραγωγής λόγου, εντείνοντας το αίσθημα της περιθωριοποίησης.

Συμπερασματικά, το AgoraEU 2028-2034 αποτελεί μια από τις πιο φιλόδοξες προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να επαναπροσδιορίσει τη σχέση ανάμεσα στη δημοκρατία, τον πολιτισμό και τα media στο σύγχρονο ψηφιακό περιβάλλον. Δείχνει ότι η Ε.Ε. κατανοεί πλέον πως η δημοκρατία δεν προστατεύεται μόνο με νόμους, αλλά και με την ποιότητα του δημόσιου διαλόγου. Το αν θα πετύχει, όμως, θα κριθεί στην πράξη: στο αν θα καταφέρει να στηρίξει τη βάση, τους νέους, τους ανεξάρτητους δημιουργούς και τις μικρές τοπικές οργανώσεις. Αν το πρόγραμμα αποτύχει να φτάσει στις ρίζες της κοινωνίας, θα παραμείνει μια ελιτίστικη άσκηση επί χάρτου, ανίκανη να ανακόψει την άνοδο του κυνισμού και της αποχής.

Για τους πολιτιστικούς φορείς και τις μικρότερες οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, η περίοδος των διαπραγματεύσεων που είναι σε εξέλιξη αποτελεί ένα κρίσιμο παράθυρο ευκαιρίας. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να παρακολουθήσουν στενά την πορεία του φακέλου του AgoraEU μέσω της νομοθετικής διαδικασίας (2025/0550(COD)), καθώς οι επιτροπές CULT και LIBE του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου προετοιμάζουν τις γνωμοδοτήσεις τους. Η θεσμική αυτή πίεση είναι απαραίτητη προκειμένου να διασφαλιστεί ότι οι τεχνικές λεπτομέρειες των προσκλήσεων (calls) δεν θα λειτουργήσουν εκ των προτέρων ως φίλτρα αποκλεισμού για την εγχώρια και τοπική ανεξάρτητη δημιουργία.

Παράλληλα, υπάρχουν συγκεκριμένα κανάλια εμπλοκής: η ενεργός συμμετοχή στην εκστρατεία «Cultural Deal for Europe», που συντονίζεται από τις Culture Action Europe, ECF και Europa Nostra, διεκδικεί το 2% του συνολικού προϋπολογισμού της Ε.Ε. για τον πολιτισμό. Αυτό το διεκδικητικό πλαίσιο δεν αφορά απλώς μια λογιστική αύξηση, αλλά μια ριζική αναθεώρηση των ευρωπαϊκών προτεραιοτήτων, θέτοντας τον άνθρωπο και τη δημιουργία πάνω από τις αγορές.
Επιπλέον, η πρόσφατη γνωμοδότηση της Επιτροπής των Περιφερειών (CoR, υιοθετήθηκε 4-5 Μαΐου 2026) προσφέρει πολύτιμες κατευθύνσεις για τους τρόπους με τους οποίους το AgoraEU μπορεί να δικτυωθεί αποτελεσματικά με τοπικούς και περιφερειακούς παράγοντες. Αυτά τα πεδία δράσης αποτελούν τα πρακτικά «σημεία εισόδου» για τις μικρότερες οργανώσεις, ώστε να ακουστεί η φωνή τους στη διαμόρφωση του τελικού προϋπολογισμού.

Σε κάθε περίπτωση, η εξέλιξη του AgoraEU μέσα από τη νομοθετική διαδικασία των επόμενων ετών θα δείξει και προς ποια κατεύθυνση επιθυμεί τελικά να κινηθεί η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση σε σχέση με τον πολιτισμό, τα μέσα ενημέρωσης και τη δημοκρατική συμμετοχή στην ψηφιακή εποχή. Το αν το AgoraEU 2028–2034 θα εξελιχθεί σε έναν πιο τεχνοκρατικό μηχανισμό διαχείρισης ή σε έναν πραγματικά ζωντανό χώρο ελεύθερης έκφρασης είναι ένα στοίχημα που μας αφορά όλους και όλες.

*μεταπτυχιακή φοιτήτρια ΕΚΠΑ στον Δημοκρατικό Πολιτισμό

Inter Alia

Η Inter Alia* αναβάθμισε και σας παρουσιάζει το νέο μηνιαίο δελτίο «Στρέφοντας το βλέμμα στην Ευρώπη». Ξεκινώντας από τον Απρίλιο του 2026, μια ομάδα περίπου 50 νέων από 8 ευρωπαϊκές χώρες θα συνεργάζονται κάθε μήνα, συντάσσοντας το δελτίο, που θα περιλαμβάνει νέα, άρθρα γνώμης, πολιτικές αναλύσεις, podcast και βίντεο. Στόχος, μια κριτική, εύληπτη και φρέσκια παρουσίαση μείζονων πολιτικών εξελίξεων σε πολλά πεδία. Ανάμεσά τους, η νεολαία, ο πολιτισμός, το φύλο, οι κοινωνικές υποθέσεις, η μετανάστευση και το άσυλο, ο δημόσιος χώρος και τα πολιτικά δικαιώματα, ο ευρωπαϊκός προϋπολογισμός, το κράτος δικαίου, το περιβάλλον, η ανταγωνιστικότητα και η ενιαία αγορά. Kαλώς ήρθατε στον κόσμο του νέου, αναβαθμισμένου δελτίου. Συνεχίζουμε, στρέφοντας πάντα το βλέμμα μας στην Ευρώπη.

Συντακτική ομάδα:

• Σύνταξη: Αφροδίτη Γκόρτσου, Ελπίδα Γκουτζουπά, Φωτεινή Κατσαμπάνη, Τεάνα Γκερμενι, Alexandre Hountomey
• Επιστημονικός σύμβουλος: Θάνος Δελλατόλας
• Επιμέλεια κειμένων: Στρατής Μπουρνάζος
• Υπεύθυνος έργου: Νίκος Παπακώστας

* Inter Alia σημαίνει «μεταξύ άλλων» στα λατινικά. Βασισμένη στη φιλοσοφία της συνεργασίας και της αμοιβαιότητας, η Inter Alia εργάζεται για την προώθηση της πολιτικής εκπαίδευσης, του κοινωνικού μετασχηματισμού και της συλλογικής δράσης. Εκφράζει την πρόθεση να στεκόμαστε πρόθυμα και με χαρά μεταξύ άλλων, να συν-δημιουργούμε, να κάνουμε παραχωρήσεις και να προωθούμε την κοινή πρόοδο και τη συλλογική νοημοσύνη.