Δίνη λύπης-προσδοκίας

Βρέθηκα επισκέπτης στο Νοσοκομείο Παίδων, μετά έμαθα τον θάνατο του χαρισματικού Αγγελου Αντωνόπουλου, σε λίγη ώρα θ’ ανέβω τα σκαλιά της εκκλησίας για την επιμνημόσυνη δέηση δικού μου ανθρώπου, του Νάσου Αθανασίου… Μέρες λύπης! Τα μάτια μου βράχηκαν, αιτίες οι ιδιότητες, επιρροές των αλλεπάλληλων θρηνητικών ερεθισμάτων, μα κυρίως η προσδοκία καλύτερης ζωής, πρόσθετο αποτέλεσμα της δυσάρεστης συγκυρίας.

Νοσοκόμα με πήγε στην πόρτα θαλάμου, μου έδειξε αγόρι σε κρεβάτι, «ηλικίας γύρω στα 14» μου είπε, συνάντησα το κάθετο, αγριεμένο βλέμμα του. Αγρίμι! Από τα παιδιά, κυρίως προεφηβικής και εφηβικής ηλικίας, όσα, θύματα αρνητικού, συχνά επικίνδυνου, οικογενειακού περιβάλλοντος, μένουν κυρίως σε νοσοκομεία παίδων, μα όχι μόνο εκεί, ώς τη στιγμή παροχής νομικής λύσης για την ύπαρξη «προσώπου κατάλληλου για την επιμέλειά τους» ή την «ένταξή τους σε άλλο κοινωνικό φορέα». Ζουν δίπλα σε παιδιά με προβλήματα υγείας, δεν πηγαίνουν σχολείο, χωρίς φροντίδα-προσέγγιση αντίστοιχη των αναγκών της ηλικίας τους. Σε νοσοκομεία. Σε περιβάλλοντα δοκιμασίας, άρνησης αντί εξειδικευμένης πρόνοιας. Παρόμοιες περιπτώσεις υπάρχουν σε πολλά νοσοκομεία. Ζουν (;) «σε δοκιμαστικό σωλήνα» σκέφθηκα κι έφυγα μακριά από την πόρτα του νοσοκομειακού θαλάμου, ένοχος πως προσβάλλω το παιδί με την αδιακρισία μου. Νάσο, ραδιοφωνικέ δάσκαλε («Φλας 96.1»), μου έλεγες «δεν υπάρχει πραγματικό ακροατήριο για γνήσια δημοσιογραφία». Αγγελε Αντωνόπουλε, όταν (2017) συνομιλήσαμε στα καμαρίνια του θεάτρου «Αλμα» για μια δήλωση, πατρικά μου είπες «μακάρι να μείνουμε ρομαντικοί ώς το τέλος της ζωής μας». Ναι, και έτσι θα υπάρξει «πραγματικό ακροατήριο».