Για πρώτη φορά μετά την «Καταιγίδα της Ερήμου» την άνοιξη του 1991 οι ΗΠΑ παραδέχονται δημόσια ότι η επάρκεια των βαλλιστικών πυραύλων που είναι αποθηκευμένοι στα οπλοστάσιά τους εξαντλείται.
Ετσι η βεβαιότητα ότι οι ΗΠΑ μπορούν να αντέξουν επ’ αόριστον έναν πόλεμο φθοράς καταφέρνοντας στον αντίπαλο πλήγματα από αέρος έστω και με τη μορφή επικοινωνιακής παντοδυναμίας εξαντλείται.
Αν σήμερα, τρεις μήνες μετά την επίθεση της 28/2, τα οπλοστάσια των ΗΠΑ αγγίζουν τα όρια των δυνατοτήτων τους για άσκηση πίεσης στην Τεχεράνη, τότε τίθεται θέμα για την αποτρεπτική και παρεμβατική αξιοπιστία τής μέχρι πρόσφατα μόνης υπερδύναμης.
Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου άνοιξε στις ΗΠΑ ένας δημόσιος διάλογος για τα όρια της αμερικανικής παντοδυναμίας. Πόσες ταυτόχρονες πολεμικές εμπλοκές μπορεί να στηρίξει η παντοδυναμία των ΗΠΑ;
Ενα ερώτημα που διατυπώθηκε εκλαϊκευτικά και συμπυκνωμένα με τη φράση «πόσους πολέμους αντέχουν οι ΗΠΑ;».
Εδώ και δύο σχεδόν δεκαετίες οι ΗΠΑ σχεδιάζουν στη σκιά του δόγματος των δυόμισι πολέμων.
Ενας ολόκληρος πόλεμος σημαίνει εμπλοκή σε διευρυμένη περιφερειακή σύρραξη, ενώ ο μισός πόλεμος εστιάζει στον σωφρονισμό ενός κράτους-ταραξία, η εμπρηστική ρητορική του οποίου δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές του δυνατότητες.
Πριν από έναν αιώνα, στη σκιά της γοητείας που ασκούσε το καινούργιο όπλο, η Πολεμική Αεροπορία, ξεκίνησε ένας διάλογος συμπέρασμα του οποίου ήταν ότι ο πόλεμος κερδίζεται στον αέρα.
Σύμφωνα με την παραπάνω θεώρηση, οι μαζικοί βομβαρδισμοί μη στρατιωτικών στόχων θα προκαλούσαν κοινωνική αναταραχή, αντικαθεστωτική εξέγερση και κυβερνητική ανατροπή.
Οι θεωρητικοί του εναέριου πολέμου διαψεύστηκαν οδυνηρά από τις εξελίξεις, αλλά η αξιοπιστία των παραπάνω σεναρίων δείχνει να έχει μεγάλη αντοχή.
Το Ιράν διέγνωσε εδώ και τρεις δεκαετίες ότι η διασπορά των πυρηνικών του εγκαταστάσεων και η προετοιμασία άμεσης αντικατάστασης των μελών της ηγεσίας που στοχοποιούνται, συν η υπερσυγκέντρωση πυραύλων και πυρομαχικών, συνθέτουν μια ακαταμάχητη ομπρέλα προστασίας.
Η συχνότητα των επιθέσεων κορεσμού της Τεχεράνης φωτίζει την αυτοπεποίθηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας ότι η πυραυλική της επάρκεια της επιτρέπει να παρακάμψει την καταστροφή της Αεροπορίας και του Ναυτικού, αλλά και τον αποκεφαλισμό της ηγεσίας της χώρας.
Αργά αλλά σταθερά προβάλλει μια οδυνηρή για τις ΗΠΑ διαπίστωση: ότι δεν είναι δεδομένο πως η αντοχή τους σε μια παρατεταμένη πολεμική σύγκρουση υπερτερεί της αντοχής του Ιράν.
Οσο καθυστερεί το τέλος του πολέμου τόσο θα εξαντλούνται τα αποθέματα πυραύλων και πυρομαχικών των ΗΠΑ.
Συμπέρασμα το αυτονόητο, ότι δηλαδή η πραγματική παρεμβατική αξιοπιστία των ΗΠΑ θα πιστοποιείται από τη βούληση και τη δυνατότητα χερσαίας εμπλοκής.
Η συμφωνία στην οποία αργά ή γρήγορα θα καταλήξουν οι δύο πλευρές είναι μονόδρομος.
