Ταινίες ενδιαφέρουσες κατά το… ήμισυ

Η εβδομάδα φέρνει τις «Οι Κρίστοφερ» του Στίβεν Σόντερμπεργκ, «Ενας ποιητής» του Σιμόν Μέσα Σότο, «Backrooms» του Κέιν Πάρσονς και «Ο τελευταίος Βίκινγκ» του Αντερς Τόμας Γένσεν

Οι Κρίστοφερ
(The Christophers, ΗΠΑ, Μ. Βρετανία, 2025, 100’)

Σκηνοθεσία: Στίβεν Σόντερμπεργκ
Ηθοποιοί: Ιαν ΜακΚέλεν, Μικαέλα Κόελ, Τζέιμς Κόρντεν, Τζέσικα Γκάνινγκ

Τα παιδιά ενός άλλοτε διάσημου καλλιτέχνη προσλαμβάνουν μια πλαστογράφο για να παρουσιαστεί ως υποψήφια βοηθός του και να αποκτήσει πρόσβαση σε οκτώ ανολοκλήρωτους πίνακές του, που ονομάζονται «Οι Κρίστοφερ». Σκοπός της είναι να τους ολοκληρώσει κρυφά, ώστε να εξασφαλίσουν κληρονομιά όταν εκείνος πεθάνει.

Αφηγηματικά τίποτα πρωτότυπο δεν υπάρχει στη νέα ταινία του Σόντερμπεργκ («Traffic», 2002) που παίζει εκ του ασφαλούς, παραδίδοντας μια λιτά σκηνοθετημένη ταινία η οποία μοιάζει περισσότερο ως προσαρμογή θεατρικού στη μεγάλη οθόνη. Εκμεταλλεύεται τον πάντα εξαιρετικό Ιαν ΜακΚέλεν και το καλογραμμένο σενάριο του Εντ Σόλομον (το οποίο όμως φορτώνεται και με αρκετά κλισέ) και, μέσα από τους αιχμηρούς και έξυπνους διαλόγους ή καλύτερα μονολόγους του ΜακΚέλεν, που μας τους παραδίδει με μια σαρκαστική, αυθάδη ειλικρίνεια, θίγει ζητήματα όπως η αξία της τέχνης, η ματαιοδοξία, η υποκρισία μέσα στον καλλιτεχνικό χώρο και η εκμετάλλευσή της τέχνης για το κέρδος ανεξάρτητα αν αξίζει ή όχι. Μέσα από τους διαλόγους/μονολόγους αποκαλύπτεται η εσωτερική πάλη ενός ανθρώπου που αναγνωρίζει τα λάθη του και ότι υπήρξε αυτοκαταστροφικός, αλλά δεν τολμά να δει τον εαυτό του στον καθρέφτη, κρυμμένος πίσω από την οθόνη ενός κινητού στέλνοντας βιτριολικές ατάκες σε φαν μέσω του Cameos (πλατφόρμα όπου διάσημοι δημιουργούν προσωποποιημένα βίντεο ή μηνύματα επί πληρωμή για θαυμαστές).

Οσο όμως ενδιαφέρον είναι να βλέπεις τον Ιαν ΜακΚέλεν να παραδίδει μαθήματα υποκριτικής, τόσο αδιάφορη παραμένει η ταινία, αν τον αφαιρέσεις από την εξίσωση. Το ίδιο και ο χαρακτήρας της Λόρι -με τη Μικαέλα Κόελ να παραδίδει μια συγκρατημένη, ήπια ερμηνεία- που σκιαγραφείται μονοδιάστατα, χωρίς ποτέ η ταινία να εκμεταλλεύεται ουσιαστικά τους δύο διαμετρικά αντίθετους χαρακτήρες.

Ενας ποιητής
(Un Poeta, Κολομβία, 2025, 123’)

Σκηνοθεσία: Σιμόν Μέσα Σότο
Ηθοποιοί: Ουμπεϊμάρ Ρίος, Ρεμπέκα Αντράδε, Γκιγιέρμο Καρδόνα

Ο Σιμόν Μέσα Σότο, που το 2014, στο Φεστιβάλ Κανών, είχε κερδίσει τόσο τον Χρυσό Φοίνικα Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους για το «Leidi», όσο και το βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο τμήμα «Ενα Κάποιο Βλέμμα», σκιαγραφεί το πορτρέτο ενός αποτυχημένου, φαντασμένου κι εγωκεντρικού δημιουργού που, όμως, συγκρούεται με την υποκρισία των άλλων καλλιτεχνών, αρνούμενος να αντιμετωπίσει την τέχνη ως μέσο κέρδους. Η εμμονή του Óscar Restrepo με την ποίηση δεν του έφερε ποτέ δόξα και πλέον, βυθισμένος στην αφάνεια, βρίσκει μια αχτίδα φωτός στη γνωριμία του με τη Yurlady, μια έφηβη από φτωχή οικογένεια, την οποία προσπαθεί να βοηθήσει να καλλιεργήσει το ταλέντο της. Ομως η είσοδός της στον κόσμο των ποιητών ίσως αποδειχθεί λάθος.

Ο σκηνοθέτης αποκαλύπτει, μέσα από κωμικοτραγικές καταστάσεις, τους μηχανισμούς της σύγχρονης λογοτεχνίας: την υποκρισία των εκδοτών και του καλλιτεχνικού κόσμου αλλά και την εκμετάλλευση της δημιουργίας ως εμπορεύσιμου προϊόντος. Παράλληλα όμως αποδομεί και τον ίδιο τον πρωταγωνιστή του, δείχνοντας, με έξυπνο καυστικό χιούμορ, ότι ο αλκοολισμός του, η αντικοινωνικότητά του και η διαστρεβλωμένη άποψη που έχει για τη ζωή δεν είναι απόρροια της «καλλιτεχνικής» του δημιουργίας αλλά της αδυναμίας του να δημιουργήσει.

Και ο Σότο όλα τα παραπάνω τα κάνει πολύ καλά, μέχρι που λίγο μετά τα μισά της ταινίας εισέρχεται στην αφήγηση μια παρεξήγηση, η οποία απλά είναι αχρείαστη. Θα μπορούσε λοιπόν να εφεύρει κάτι άλλο, για να αναδείξει την υποκρισία και τους μηχανισμούς της εκμετάλλευσης. Υπονομεύει έτσι τελικά την αφήγησή του και μας αφήνει να αναρωτιόμαστε γιατί να χρησιμοποιήσει ένα τέχνασμα κακογραμμένο και κακόγουστο. Η ταινία από κει και έπειτα χάνει τον προσανατολισμό της και ξεμένει από ιδέες, με τον πρωταγωνιστή να καταλήγει καρικατούρα και το σαρκαστικό ύφος να εκλείπει μέχρι το δραματικό φινάλε.

Backrooms
(ΗΠΑ, 2026, 105’)

Σκηνοθεσία: Κέιν Πάρσονς
Ηθοποιοί: Τσιούετελ Ετζιόφορ, Ρενάτε Ράινσβε, Μαρκ Ντιπλάς

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Κέιν Πάρσονς, γνωστού και ως Kane Pixels, όπως ονομάζεται το κανάλι του στο YouTube, βασίζεται στη σειρά μικρού μήκους βίντεο που ξεκίνησε να δημιουργεί το 2022, σε ηλικία μόλις 16 ετών, όταν δημιούργησε, με τα προγράμματα Blender και Adobe After Effects, το πρώτο The Backrooms (Found Footage), βασισμένο στον φανταστικό χώρο που πρωτοεμφανίστηκε σε ένα νήμα του 4chan το 2019. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός πωλητή επίπλων (Τσιούετελ Ετζιόφορ) που ανακαλύπτει μια πύλη προς μια αλλόκοτη διάσταση γεμάτη ατελείωτα κιτρινωπά δωμάτια. Οταν εξαφανίζεται, η θεραπεύτριά του (Ρενάτε Ράινσβε) εισέρχεται στα Backrooms αναζητώντας απαντήσεις και μια διέξοδο.

Ο Πάρσονς στήνει υπέροχα καδραρισμένα πλάνα και δημιουργεί, μέσα από έναν αργό ρυθμό, μια απειλητική ατμόσφαιρα, προσπαθώντας να δώσει στο σενάριο μια υπαρξιακή διάσταση γύρω από την ανάγκη να αντιμετωπίσουμε -αποφασίζοντας και εάν θα την αποδεχτούμε- τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας. Η ταινία όμως μοιάζει να προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον υπαρξιακό τρόμο (χωρίς ποτέ να εμβαθύνει ουσιαστικά), τα jump scares και την ανάπτυξη της πλοκής, η οποία δείχνει ασύνδετη, χωρίς να βρίσκει τελικά τον δρόμο της και με αποτέλεσμα να εγκλωβίζεται όπως και οι πρωταγωνιστές της μέσα στα Backrooms.

Ο τελευταίος Βίκινγκ
(Den Sidste Viking, Δανία, 2025, 116’)

Σκηνοθεσία: Αντερς Τόμας Γένσεν
Ηθοποιοί: Νικολάι Λίε Κάας, Μαντς Μίκελσεν, Σόφι Γκρόμπολ

Ενας ληστής τραπεζών αποφυλακίζεται για να βρει τα κρυμμένα κλοπιμαία, όμως ο μόνος που γνωρίζει πού βρίσκονται είναι ο αδερφός του, που πλέον πιστεύει πως είναι η μετεμψύχωση του Τζον Λένον.

Η νέα ταινία του Αντερς Τόμας Γένσεν («Οι Εκκεντρικοί», 2020) είναι μια μαύρη κωμωδία που έχει ενδιαφέρουσες ιδέες, αλλά καμία ιδιαίτερη πρωτοτυπία. Ο Γένσεν επιστρατεύει χοντροκομμένα, ξεπερασμένα αστεία, μπόλικη βία κι ένα σενάριο που προσπαθεί να μιλήσει για την ταυτότητα και το παιδικό τραύμα, αλλά μέσα από στερεοτυπικό δήθεν edgy χιούμορ. Οι ψυχικές ασθένειες στην ταινία αποτυπώνονται επιφανειακά, ως πηγή γέλιου και μόνον ο Μίκελσεν σώζει κάπως την κατάσταση. Δεν μπορούμε βέβαια να πούμε και το ίδιο για τον Νικολάι Λίε Κάας, που απλά περιφέρεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας με μονίμως θυμωμένη έκφραση.

ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ

Το Γεράκι της Μάλτας
(The Maltese Falcon, ΗΠΑ, 1941, 101’)

Σκηνοθεσία: Τζον Χιούστον
Ηθοποιοί: Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, Μέρι Αστορ, Γκλάντις Τζορτζ

Ενας ιδιωτικός ντετέκτιβ μπλέκεται στο κυνήγι ενός ανεκτίμητου αγαλματιδίου, όταν ο συνεργάτης του δολοφονείται κατά τη διάρκεια μιας φαινομενικά συνηθισμένης παρακολούθησης.

Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ντάσιελ Χάμετ, το «Γεράκι της Μάλτας» είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σπουδαίου Τζον Χιούστον και η ταινία που καθιέρωσε το είδος του φιλμ νουάρ.