Ο λόγος που αρκετά κόμματα πρασινίζουν τη ρητορική τους είναι η αυξημένη οικολογική ευαισθησία σημαντικού αριθμού πολιτών τις τελευταίες δεκαετίες. Από την πρώτη αποτύπωση σε έρευνα το 2003 της πολιτικής αυτοτοποθέτησης των Ελλήνων, που έδινε 3,1% στην Οικολογία, μέχρι την τελευταία έρευνα της ΔιαΝΕΟσις (Metron Analysis), που τη βρίσκει στο 6,7%, έχουν γίνει πολλά.
Είχε προηγηθεί η υπουργοποίηση του διευθυντή της Greenpeace από τον Σημίτη. Το 2009 θα εκλεγεί ο πρώτος Ελληνας ευρωβουλευτής και μετά ο Γιώργος Παπανδρέου θα πιέσει ασφυκτικά για υπουργοποίηση στο Περιβάλλοντος, κάτι που θα γίνει το 2015 στη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ., με τη συμπόρευση σημαντικού μέρους της Πολιτικής Οικολογίας. Ομως, από τα «22 σημεία» της τότε συμφωνίας ελάχιστα προωθήθηκαν, ενώ κάποιες επιλογές ήρθαν σε ευθεία αντίθεση με βασικές πράσινες πολιτικές.
Την απουσία σχεδίου διακυβέρνησης ο ΣΥΡΙΖΑ επιδίωξε να υποκαταστήσει με αναπτυξιακή «φυγή προς τα εμπρός», ως διαχείριση του 3ου Μνημονίου. Αναζητείται ακόμη ένα ισορροπημένο σχέδιο αλλαγών, που θα μεταβάλουν το παραγωγικό, καταναλωτικό, κοινωνικό, διοικητικό και οικονομικό μοντέλο. Δεν αρκούν μια πολυσυλλεκτική πρόσκληση ενάντια στην κυβέρνηση Μητσοτάκη ούτε η καταγγελία των πράσινων μεταμφιέσεών της. Απαιτούνται ζυμώσεις που να οδηγούν σε αναγνώριση των ευθυνών και των αιτίων για τη σημερινή κατάσταση που βιώνουν οι καθημαγμένοι πολίτες και στη γέννηση του νέου που πολλοί/ες προσδοκούν. Η δήθεν αντισυστημική Ακροδεξιά καραδοκεί. Και η Σοσιαλδημοκρατία και η Αριστερά θα πρέπει να δείξουν έμπρακτα ότι ενσωματώνουν τις αρχές της Πολιτικής Οικολογίας στον πυρήνα ενός μοντέλου βιώσιμης προοπτικής και όχι ως «greenwashing».
Η έρευνα της ΔιαΝΕΟσις αποτυπώνει ότι για τους πολίτες η κλιματική αλλαγή είναι θέμα όλου του πλανήτη (94,7%) και ότι χρειάζεται νέο και πιο αυστηρό πλαίσιο για την αντιμετώπισή της (86,3%). Επομένως, οι προοδευτικές πλειοψηφίες δεν μπορούν να επιτευχθούν μόνο με τη γενικόλογη αναγνώριση της προστασίας του περιβάλλοντος ως το «υλικό όριο» της οικονομίας, αλλά με αμφισβήτηση του παραγωγισμού και της αναπτυξιολαγνείας.
Για να συγκροτηθεί μια ευρεία πολιτική – εκλογική – κυβερνητική συμμαχία, όχι απλώς ως εναλλαγή στην κυβερνητική εξουσία αλλά ως συγκροτημένο σχέδιο ριζικών, δομικών αλλαγών, η ευρωπαϊκή εμπειρία απαιτεί προγραμματική συμφωνία και σεβασμό της ιστορίας, της προσφοράς και της αυτονομίας των ιστορικών πολιτικών χώρων.
Και βέβαια, χρειάζονται πολιτικές σύγκρουσης με τα συμφέροντα, την υποβάθμιση της ζωής και της φύσης, την απολυταρχία της αγοράς, την περιστολή των ανθρώπινων δικαιωμάτων, τον εθνικισμό, τον μιλιταρισμό, τα πυρηνικά, τους πολέμους, τον καταναλωτισμό, την πείνα, την αποδάσωση, την ερημοποίηση, τα μεταλλαγμένα, την υποβάθμιση των πόλεων, την καταστροφή των ελεύθερων χώρων, τη ρύπανση, την υποβάθμιση του σιδηροδρόμου, τη χημικοσυντηρούμενη και υδροβόρα γεωργία, τη διαφθορά, τη συντριβή του ψυχισμού και της αλληλεγγύης των ανθρώπων.
Προαπαιτούμενο; Η Πολιτική Οικολογία να συγκροτηθεί σε αυτόνομο πολιτικό υποκείμενο.
* Πρώην ευρωβουλευτής, ΠΡΑΣΙΝΟΙ-Οικολογία
-320x213.jpg)
