Το «πεπτωκός ελληνικόν γένος»…

Ενα χάρτινο σκηνικό. Ενόψει της κάλπης. Οποτε έρθει η ώρα της, εντάξει. Κι από πίσω το άγχος της καθημερινότητας του Ελληνα πολίτη, το οποίο δεν δείχνει κανείς να το έχει αφουγκραστεί. Απλώς ακούγονται λόγια, πότε ωραία και πότε άγρια, γλυκά ή πικρά. Μα ψεύτικα. Χωρίς αλήθειες, χωρίς αιδώ. Για όλους φταίνε όλοι οι άλλοι. Για το αύριο ακούγεται μόνο ό,τι ακουγόταν και στις προηγούμενες εκλογές, τις πιο προηγούμενες, τις πιο προ-προηγούμενες και πάει λέγοντας.

Η χώρα βιώνει τα αποτελέσματα της παγίδευσης στη δίνη, οικονομική, πολιτική και εξωτερικών αβεβαιοτήτων, στην οποία οδηγήθηκε από τις επιλογές της σημερινής ηγεσίας της. Ξεκάθαρα πράγματα, δεν φταίει κανείς άλλος τόσο όσο η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Εφτά χρόνια τώρα επαίρεται ότι διορθώνει ή και ανατρέπει ό,τι παρέλαβε από τους άλλους, διότι δεν ήταν καλά καμωμένα. Και ως ουχί άπειρος αλλά «πεφωτισμένος» και αποτελεσματικός οικοδόμησε την κοινωνία της ευτυχίας. Της δικής του προφανώς. Η οποία συνοψίζεται στα εξής:

Πρώτον, παρέλαβε ένα κράτος, χωμένο μεν στις ταπεινωτικές μνημονιακές υποχρεώσεις, αλλά αυτός το παραέχωσε ακόμα πιο βαθιά μοιράζοντας το όποιο χρήμα ήρθε από την Ευρώπη (η οποία πολύ του αρέσει, αρκεί να μην έχει Εισαγγελία) στην ημέτερη εκλογική πελατεία, αντί να το στείλει σε προγράμματα παραγωγικής αναδιάταξης, μπας και κάποια μέρα δει προκοπή ο τόπος.

Δεύτερον, όποια δημόσια υποδομή υπήρχε στους τομείς της Υγείας, της Παιδείας, της ενέργειας και των μεταφορών, την κατάντησε άξια του «επιτελικού κράτους» του και προς όφελος των υμνητών-χορηγών του. Η ζωή στα δημόσια νοσοκομεία είναι σκέτη δυστοπία, κι όσο για το εκπαιδευτικό σύστημα είναι δομημένο έτσι για να στέλνει τα παιδιά στην απελπισία.

Τρίτον, βύθισε τη χώρα σε ενεργειακή και διπλωματική αβεβαιότητα, μόνο και μόνο για να κερδίσει την εύνοια του μεγαλομανούς Αμερικανού προέδρου, ο οποίος τώρα ούτε κι αυτός ξέρει πώς θα ξεμπερδέψει από τις δικές του εμπνεύσεις. Μα μπλεγμένος βρίσκεται και από την ενθουσιώδη υποστήριξή του στον προηγούμενο (εμπνευσμένος κι αυτός) πρόεδρο, με αποτέλεσμα να μην έχει η χώρα πετρέλαιο ή φυσικό αέριο ούτε από τη Ρωσία ούτε από τον Περσικό Κόλπο. Επιτυχία.

Το θέμα βεβαίως δεν είναι πώς ο ίδιος θα πορευτεί μέχρι τις εκλογές, καθώς πέραν αυτών εκκρεμούν και οι εκ της Εσπερίας δικογραφίες (θα έρθουν κι άλλες) ή από το σκάλισμα των «πόθεν έσχες» των κολλητών του με την καρπερή επιχειρηματικότητά τους. Αλλά πώς την επόμενη μέρα θα βγει από τη σημερινή αγωνία ύπαρξης ο κόσμος που είναι καταδικασμένος να ζει τόσα χρόνια χωρίς προσδοκίες και αισθήματα. Το πρόβλημα, όπως θα έλεγε και ο Ρήγας, είναι «να αναλάβη το πεπτωκός ελληνικόν γένος». Διότι ηγεσία θα έχουμε. Χώρα;