Δύσκολα περιγράφεται η ανατριχίλα που όλοι νιώθουμε για τη χθεσινή πτώση στο κενό δύο 17χρονων κοριτσιών από την Ηλιούπολη. Το σημείωμα που άφησε η κοπέλα που έχασε τη ζωή της -με τη φίλη της να χαροπαλεύει- περιγράφει μέσα σε ελάχιστα λόγια την παθογένεια της σημερινής ελληνικής κοινωνίας και του «σύγχρονου» δυτικού κόσμου. «Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα», καταλήγει.
Ενας κόσμος όπου δεν υπάρχει χώρος για όνειρα, ελπίδες και προοπτική για το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού. Οι αυτοκτονίες αυξάνονται και τα ζευγάρια των 30άρηδων-40άρηδων λένε μεταξύ τους ότι δεν θέλουν να κάνουν παιδί, ακριβώς για να μη ζήσει μέσα σε αυτή τη μιζέρια. Η άρρωστη πίεση των αντιπαιδαγωγικών πανελλαδικών εξετάσεων, σε συνδυασμό με την αίσθηση της έλλειψης προοπτικής, κάνει πολλούς εφήβους να πιστεύουν ότι το μέλλον τους έχει ήδη κριθεί. Η απουσία συλλογικών οραμάτων, ουσιαστικής ψυχαγωγίας και πολιτισμού αφήνει νέους και εφήβους να πιστεύουν ότι μπροστά τους έχουν έναν σαφώς χειρότερο και δυστοπικό κόσμο.
Η μόνη -στρεβλή- πραγματικότητα που βιώνουν είναι μέσα από έναν «πειραγμένο» αλγόριθμο κι ένα άσκοπο σκρολάρισμα – όχι, τα πράγματα δεν θα βελτιωθούν με την απαγόρευση των social media στους κάτω των 15. Κάποτε λέγαμε «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή». Για να βγούμε από τη «μαύρη τρύπα» που βρισκόμαστε στην Ελλάς του… 2026 πραγματικά δεν ξέρω τι απαιτείται.
