Το καλύτερο σενάριο;

Ακόμα και με το καλύτερο δυνατό σενάριο εξελίξεων, θα χρειαστεί να περάσουν τουλάχιστον δύο χρόνια μέχρι η αγορά πετρελαίου να σταθεροποιηθεί από το σοκ της πολεμικής σύγκρουσης ΗΠΑ – Ιράν.

Στην παραπάνω παράγραφο έχουν συμπυκνωθεί οι αιτίες που οδήγησαν τις ΗΠΑ, εκτός νέου απροόπτου, στην αναζήτηση συμβιβασμού με το Ιράν.

Οι ίδιοι λόγοι ώθησαν την Κίνα και τη Ρωσία στην παρασκηνιακή μεσολαβητική τους παρεμβολή, με τον Τραμπ να συνδέει τον τερματισμό του πολέμου με την επικείμενη συνάντησή του με τον Σι Τζινπίγκ.

Η μετατόπιση του αμερικανικού στρατηγικού ενδιαφέροντος προς την περιοχή Ινδικού-Ειρηνικού προϋποθέτει ένα κοινό καθεστώς ασφαλείας για την Ευρώπη και τη Ρωσία με τη στήριξη των ΗΠΑ καθώς και σταδιακή απεμπλοκή από τη Μέση Ανατολή όπου καταγράφεται συνωστισμός μεγάλων και μεσαίων δυνάμεων που διεκδικούν ρόλο σε μια διευρυμένη περιοχή γεωπολιτικών ανακατατάξεων.

Ποιος θα μπορούσε πριν από λίγα χρόνια να φανταστεί ότι η Ινδία και το Πακιστάν θα συμμαχούσαν με το Ισραήλ και την Τουρκία αντίστοιχα;

Ακόμα χειρότερα, ποιος θα μπορούσε να προβλέψει τουρκικές στρατιωτικές βάσεις από την Παλμύρα της Συρίας και τη Δυτική Λιβύη μέχρι και τη Σομαλία;

Στη Βόρεια Σομαλία, που έχει αποσχισθεί με την ονομασία Σομαλιλάνδη, υπάρχει ήδη παρουσία του Ισραήλ που διαμηνύει στους Χούθι της Υεμένης αλλά και στην Τεχεράνη ότι δεν θα επιτραπεί η μετατροπή του Μπαμπ Ελ Μαντέκ σε δεύτερο Στενό του Ορμούζ.

Για να έχουμε το μέτρο της πρόκλησης, αρκεί να θυμηθούμε ότι η Τουρκία κατασκευάζει στη Σομαλία πεδίο πυραυλικών δοκιμών, από όπου μπορούν να πληγούν η αμερικανική βάση του Ντιέγκο Γκαρσία αλλά και οι δυτικές ακτές της Ινδίας.

Η χαώδης περιφερειακή συγκυρία όχι μόνον δεν προσφέρεται για επανάληψη του στοιχήματος της Pax Americana, αλλά, αντίθετα, προτρέπει τις Μεγάλες Δυνάμεις να συνεργαστούν ώστε να αποφευχθεί μια ανεξέλεγκτη αποσταθεροποίηση από την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι τον Ινδικό.

ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Ισραήλ, Γαλλία και Τουρκία διεκδικούν ρόλους στην υπό διαμόρφωση νέα Μέση Ανατολή, όπου, αντί της αναγκαίας σταθεροποιητικής συμβολής, εξακολουθεί να υπάρχει ο κίνδυνος μιας ανεξέλεγκτης περιφερειακής αποσταθεροποιησης.

ΗΠΑ και Ιράν έφτασαν στο όριο της κόκκινης γραμμής που χωρίζει την ελεγχόμενη σύγκρουση από την ανεξέλεγκτη διολίσθηση σε μια περιφερειακή σύρραξη.

Αν στο πεδίο της μάχης δεν προέκυψε καθαρή εικόνα για τους μελλοντικούς συσχετισμούς στην ευρύτερη περιοχή στο πεδίο της επικοινωνιακής διαχείρισης της κρίσης, κυριαρχεί η εικόνα των δύο νικητών, η οποία δεν είναι ιδιαίτερα κολακευτική για τις ΗΠΑ.

Πριν από έναν χρόνο, στον πόλεμό των 12 ημερών, ο Τραμπ είχε αποφανθεί ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν δεν υφίστατο πλέον. Με ή χωρίς πυρηνικά όπλα, το Ιράν θα εξακολούθησει να αποτελεί στρατηγική πρόκληση για τις ΗΠΑ για το ορατό μέλλον.