Ανηφόριζα την Πρωτομαγιά προς Υμηττό με ψιλόβροχο και αέρα. Θυμήθηκα μια Πρωτομαγιά, του ’90-’91, εποχή μου ταξίδευα την Ελλάδα με υπεραστικά, τρένα κ.λπ., λίγο προτού καταργήσει ο πατέρας Μητσοτάκης τις ατέλειες των δημοσιογράφων στα μέσα μαζικής μεταφοράς, ιδίως στα υπεραστικά (από τότε είχε συμπάθεια στα ΚΤΕΛ η οικογένεια!). Είχα ξημερώσει στα Γιάννενα με το, ανεξήγητο, άγχος να σηκωθώ να φύγω. Είχα ήδη πει στον ξενοδόχο να με ξυπνήσει νωρίς. Πήρα, το πρώτο λεωφορείο για Τρίκαλα.
Θα επισκεπτόμουν, πρώτη φορά, το σόι της γυναίκας μου, από τη μητέρα της, την πεθερά μου, με την οποία οι σχέσεις μας ήταν εξαιρετικές. Στο Καστράκι, ακριβώς στα πόδια των Μετεώρων. Πέντε παιδιά, δύο κορίτσια και τρία αγόρια: το ένα εκτελεσμένο από Γερμανούς, τα άλλα δύο ΕΛΑΣίτες με μετεμφυλιακές εξορίες. Από την Κατάρα ακόμα ο δρόμος. Ανηφορίζοντας προς Μέτσοβο -έξι επιβάτες και είχα πιάσει κουβέντα με τον βοηθό/εισπράκτορα- έπιασε να χιονίζει. Πρωτομαγιά!
Στο Μέτσοβο πια το είχε στρώσει κανονικά. Και ήταν -έθιμο Πρωτομαγιάς- το μεγάλο αντάμωμα, χαρές και πανηγύρια, των Βλάχων, με τις παραδοσιακές φορεσιές και τα στολίδια τους. Οργανα, κλαρίνα, νταούλια, μουσικοί… Στάση το λεωφορείο, είπα να μείνω στη γιορτή! Ο ξενοδόχος με απέτρεψε: «Δεν θα γίνει κύριε! Οπως βλέπεις, μας τα χάλασε ο καιρός. Μη σε πάρω στον λαιμό μου!..».
Στην Κατάρα δούλευαν τα εκχιονιστικά. Δεν το πίστευα! Πρωτομαγιά! «Είσαι Αθηναίος, γι’ αυτό! Για μας χιόνι Πρωτομαγιά δεν είναι από τα πιο σπάνια!..», με… κατατόπισε ο βοηθός/εισπράκτορας που μου πρόσφερε κι ένα κομμάτι καθαρισμένο μήλο: «Να γράφετε πότε πότε και για μας! Μη μας ξεχνάτε εδώ πάνω!..». Με το που πάτησαν οι ρόδες στον κάμπο είχε μια λιακάδα, λες και αλλάξαμε χώρα…
ΥΓ.: Τελικά, η τροπή του καιρού δεν άφησε να χαρούμε την πρώτη πανσέληνο του Μάη την Πρωτομαγιά. Ας ελπίσουμε στη δεύτερη, στις 31!
-320x213.jpg)
