«Αλλιώς, είμαστε κιόλας νεκροί»

«Το καλύτερο μέρος που μπορεί να πεθάνει κανείς, είναι εκεί όπου πεθαίνει για τους άλλους», λέει ένας Βρετανός συγγραφέας. Οι Ιρανοί παρατάσσονται σε γέφυρες και προκαλούν τον Τραμπ να τους ρίξει πυραύλους. Ηρωες λοιπόν είναι -ας το μάθουμε στη Δύση- κάποιοι που δίνουν τη ζωή τους σε κάτι που είναι μεγαλύτερο από αυτούς.

Και αυτοί οι άνθρωποι δεν προσποιούνται τους ήρωες: δεν φοβούνται τον θάνατο, τον δαίμονα, τον σχιζοφρενή καπιταλιστή της δυτικής ηγεμονίας. Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν καλά ότι είναι πιο δύσκολο να ζήσεις σαν μάρτυρας παρά να πεθάνεις σαν μάρτυρας. Είναι γνώστες του αρχαιοελληνικού πνεύματος, που δεν φοβάται την κάθοδο στον Αδη (αν και Πέρσες), άσχετα αν τους λέμε αιώνες «βαρβάρους» και τώρα τους θεωρούμε όλους ανεξαιρέτως πειθήνιους στους μουλάδες και στον εξτρεμισμό του ισλαμοφασισμού. Ο στίχος που τους ταιριάζει είναι ελληνικός (Λειβαδίτης): «Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον, είμαστε κιόλας νεκροί»…

«Ενας πολιτισμός καταστρέφεται όταν οι θεοί του καταστρέφονται», έλεγε ο σπουδαίος Emil Cioran. Δεν το ξέρει φυσικά αυτό ο Τραμπ. Αγνοεί τους θεούς των άλλων, αγνοεί την ιστορία τους.

Οι μέρες αυτές του παρανοϊκού πολέμου είναι μέρες εκφασισμού και εισβολής του θανάτου στο συλλογικό ασυνείδητο. Δυστυχώς η ανθρωπότητα δεν εξανίσταται, δεν αγανακτεί. Συνεχίζει τον «δυτικό τρόπο» ζωής της. Τον «πολιτισμένο». Ομως οι καιροί κλώθουν, γυρίζουν. Οσοι θα επιβιώσουν και θα ζήσουν εκεί κάτω, όσοι από τύχη μείνουν στη ζωή, μένουν και με τους θεούς τους: δεν ασπάζονται τους δικούς μας. Ας το κατανοήσουμε πριν βρεθούμε στη δυσάρεστη θέση να δούμε ότι οι θεοί όλοι πεθαίνουν μετά τον άνθρωπο. Τον κανονικό. Οχι της παράνοιας, τον επικεφαλής της «δύσης».

ΥΓ.: «Ορμούζ» στη γλώσσα τους σημαίνει θεοσοφία.