Υβρις: Η υπερβολικά αλαζονική συμπεριφορά, η υπέρμετρη αυτοπεποίθηση που οδηγεί τον άνθρωπο να παραβιάζει τους θείους ή κοινωνικούς νόμους και να εξισώνει τον εαυτό του με τους θεούς. Σχετικά με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, έχουμε παραβίαση κοινωνικών νόμων. Επειδή όμως πρόκειται για ομάδα θεομπαιχτών, δεν αποκλείεται να δούμε κάποιους από αυτούς να υποδύονται τους θεούς.
Ατη: Η τύφλωση του νου, η παραφορά και η παραφροσύνη, που στέλνουν οι θεοί ως τιμωρία για την ύβρι. Ο υβριστής, τυφλωμένος από την Ατη, δεν μπορεί να κρίνει σωστά, οδηγούμενος σε απερίσκεπτες πράξεις. Σε αυτή τη φάση βρίσκεται το καθεστώς Μητσοτάκη. Πίστευε ότι είναι στο απυρόβλητο, ότι δεν το απειλεί κανένας, ούτε οι πολιτικοί αντίπαλοί του ούτε η ανεξάρτητη δικαστική εξουσία, αγνόησε τα μηνύματα της κοινωνίας, υποτίμησε την Ευρωπαία εισαγγελέα, τυφλωμένο από το πάθος της εξουσίας διέπραξε του κόσμου τις παρανομίες.
Νέμεσις: Η δίκαιη θεϊκή οργή και αγανάκτηση για την ύβρι. Για τη θεϊκή οργή δεν ξέρουμε αν θα έρθει, φαίνεται όμως στον ορίζοντα η κοινωνική οργή και μερικές φορές είναι πιο ισχυρή από τη θεϊκή, γιατί πληρώνει τον υβριστή σε τούτο τον κόσμο και όχι αργότερα, στο επέκεινα.
Τίσις: Η τελική τιμωρία, η συντριβή και η καταστροφή του ατόμου που διέπραξε την ύβρι.
Το ηθικό αυτό σχήμα είναι κυρίαρχο στην αρχαιά τραγωδία, τονίζοντας την ατομική ευθύνη και τις συνέπειες της αλαζονείας. Κάπως έτσι ήταν τα πράγματα και τον 5ο αιώνα π.Χ., για να θυμηθούμε τον Αδωνι Γεωργιάδη που μας ενημέρωσε ότι ρουσφέτια είχαμε και τότε και μπορεί να μας δώσει πολλά παραδείγματα. Και τότε όντως είχαμε εξυπηρετήσεις τέτοιου τύπου, ωστόσο οι δράστες ήταν πιο προσεκτικοί και οι ωφελημένοι λιγότερο επηρμένοι για να μην προκαλούν τους πληβείους και τους δούλους, οι οποίοι σε στιγμές απόγνωσης σκέφτονταν την εξέγερση. Οι σημερινοί κυβερνώντες, δηλαδή οι δράστες, συμπεριφέρονται σαν να είναι ιδιοκτήτες της χώρας. Το επιχείρημα που διακινούν οι πιο φωνακλάδες και οι πιο αυθάδεις εξ αυτών είναι ότι «Είμαστε πλειοψηφία, θα κάνουμε ό,τι γουστάρουμε και σε όποιον αρέσουμε».
Ετσι πορεύονται εφτά χρόνια, έτσι θέλουν να συνεχίσουν να πορεύονται, δεν υπολογίζουν ούτε τους θεούς ούτε τους ανθρώπους. Οι πληβείοι και οι «δούλοι» σήμερα είναι θυμωμένοι, είναι απογοητευμένοι, απαισιόδοξοι, δεν βλέπουν όμως φως στον ορίζοντα, βρίζουν καθισμένοι στους καναπέδες τους, φλερτάρουν με την αποχή, γιατί κερδίζει έδαφος η αντίληψη ότι όλοι ίδιοι είναι και δεν υπάρχει σωτηρία. Σύμφωνα με τον Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ, «Η άποψη ότι δεν υπάρχει εναλλακτική δεν είναι επιχείρημα, είναι δήλωση συνθηκολόγησης». Αν γίνει πλειοψηφικό ρεύμα, δεν θα είναι ήττα για την κοινωνία, θα είναι παράδοση άνευ όρων, θα είναι σωσίβιο για τους θεματοφύλακες του καθεστώτος.
Ανάγωγα
«Χεράτα», «μανάρι», «αγορίνα». Λέξεις από τη φρασεολογία που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Αθηναίοι τον 5ο αιώνα π.Χ.
