Περιμένοντας τον Σι Τζινπίνγκ

Η επόμενη μέρα στον Κόλπο είναι υπό διαμόρφωση ερήμην της πιο εξαρτημένης από την ασφαλή ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ, της Κίνας.

Τηρουμένων των αναλογιών, το Ιράν και η Κίνα έχουν μια στρατηγική αλληλεξάρτηση που παραπέμπει στη Συμφωνία Συμμαχίας που υπέγραψαν στις αρχές του 1945 ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ρούζβελτ και ο βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας Ιμπν Σαούντ, μια προσέγγιση που συμπυκνώθηκε στην εγγύηση της ασφάλειας, εσωτερικής και περιφερειακής, του Ριάντ έναντι της ενεργειακής επάρκειας της Ουάσινγκτον.

Η Συμμαχία κράτησε ογδόντα και πλέον χρόνια και παρά τις δυσκολίες που παρουσιάστηκαν τα τελευταία χρόνια εξακολουθεί να καλύπτει έναν εκτεταμένο κοινό παρονομαστή ζωτικών συμφερόντων.

Με το Πεκίνο να εξαρτάται ασφυκτικά από τις ενεργειακές εξαγωγές του Ιράν και την Τεχεράνη να έχει επείγουσα ανάγκη αμυντικής ανασυγκρότησης, η παρουσία της Κίνας στον Κόλπο είναι ζήτημα χρόνου.

Εξυπακούεται ότι η προσέγγιση Κίνας-Ιράν δεν θα περιοριστεί σε διμερές πλαίσιο, αλλά θα είναι μια νέα σταθερά από τη Μέση Ανατολή και την Αραβική Χερσόνησο μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο.

Στις ΗΠΑ δεν υπάρχουν αυταπάτες, αλλά πλήρης επίγνωση ότι το κύριο μέτωπο της επερχόμενης σύγκρουσης με την Κίνα δεν είναι ο Κόλπος, αλλά τα Στενά της Ταϊβάν και η Νότια Σινική Θάλασσα.

Οι ΗΠΑ δεν χρειάζεται σε πρώτη φάση να εναντιωθούν στην άφιξη της Κίνας στον Κόλπο, καθώς υπάρχουν πρόθυμοι σύμμαχοι, όπως η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία, οι περιφερειακές φιλοδοξίες των οποίων επικαλύπτονται με τους στόχους του Πεκίνου.

Εκεί όπου η παρουσία της Κίνας θα δημιουργήσει σύγχυση είναι η σύγκρουση Ινδίας-Πακιστάν στο Κασμίρ, με το Ισραήλ να στηρίζει την Ινδία και την Τουρκία και το Πεκίνο να είναι στενοί σύμμαχοι του Πακιστάν.

Η δυναμική σύγκρουσης Τουρκίας-Κίνας δεν περιορίζεται στον Κόλπο, αλλά είναι παρούσα στα Στενά του Μπαμπ Ελ Μαντέκ και στην Ερυθρά Θάλασσα που είναι στρατηγικής σημασίας αρτηρία για τις κινεζικές εξαγωγές στην Ευρώπη, με την Τουρκία να είναι ήδη παρούσα στη Σομαλία και στο Σουδάν.