Ακόμα ένα σημαίνον στέλεχος του ιρανικού θεοκρατικού κατεστημένου ή ιερατείου ή δεν ξέρω πώς αλλιώς, ακόμα μία από τις κεφαλές της, πολυπρόσωπης απ’ ό,τι φαίνεται, κατά τα άλλα άκρως συγκεντρωτικής, ιρανικής ηγεσίας, προγεγραμμένο από την ισραηλινή ηγεσία, ακολούθησε την προγραφή ή την επικήρυξη: αναλώθηκε με ισραηλινή πατέντα ή εκτελέστηκε ή δολοφονήθηκε, ως ένδειξη, αναμφίβολη, της συνέπειας των Ισραηλινών του Νετανιάχου που ό,τι λένε το κάνουν, δεν είναι μόνο λόγια, είναι και έργα.
Τώρα αν θα κριθούν και κατά τα έργα τους; Είναι ένα ζήτημα συζητήσιμο. Ποια έργα πρώτα πρώτα; Πού και σε τι ωφελούν το Ισραήλ, την παρουσία του και την παραμονή του στη θέση που βρίσκεται από το 1947 μέχρι σήμερα, αυτά τα έργα που δεν είναι και το απαύγασμα της αρετής ούτε της εχεφροσύνης; Και μετά, ποιοι και πώς θα τους κρίνουν; Κάτι ξέρουν οι Εβραίοι από Κριτές και τα Βιβλία τους, και πώς τους αποκήρυξε ο Γιαχβέ και πώς μεταμελήθηκαν για τα τότε έργα τους και ζήτησαν γονυκλινείς τη συγχώρεσή Του.
Οσο για τις κεφαλές εκ της ιρανικής ηγεσίας που αποκόπτουν μία προς μία ως επίδειξη… δεξιοτεχνίας ελπίζοντας ίσως στο… μάννα εξ ουρανών: ότι εξοντώνοντας με διόπτρες, όπως σε χολιγουντιανά κατασκοπικά θρίλερ, μεγάλα κεφάλια εχθρών, θα διαλύσουν και τη χώρα; Εξ ουρανών… drones ίσως ή βαλλιστικούς πυραύλους, αλλά μάννα αποκλείεται. Το είπε, λίγο προ πολέμου, Ιρανός διαδηλωτής κατά των μουλάδων και των Φρουρών της Επανάστασης που, ευλόγως, κράτησε ανωνυμία!
«Οταν ξέσπασε το κύμα των ιρανικών φοιτητικών διαμαρτυριών τον Ιούλιο του 1999, ήμουν δεκατριών ετών. Ακουγα συνεχώς την ίδια φράση ξανά και ξανά από ενήλικες που ψιθύριζαν γύρω μου: “Εξι μήνες ακόμα. Αυτό το καθεστώς έχει έξι μήνες ακόμα” […]. Εχω ακούσει αυτή την πρόταση να επαναλαμβάνεται περισσότερες από δύο δεκαετίες. Και, παρά τις εικόνες που συγκλονίζουν τη χώρα, το ερώτημα παραμένει: Γιατί οι επόμενοι έξι μήνες δεν έρχονται ποτέ;»!
