Δίλημμα ο σημερινός τίτλος. Αμφιταλαντεύτηκα ανάμεσα σε: τοξικότητα ή εθισμό του πολέμου, καθώς οι τοξίνες που, μεταφορικά, παράγει ένας πόλεμος, διαδίδονται και μεταδίδονται περίπου επιδημικά. Αλλά και τίτλους όπως: πόλεμος στα καφενεία, καθόσον κυρίαρχο θέμα σήμερα συζητήσεων, στα καφενεία (για λίγους), στα τηλεοπτικά πάνελ (για να τα βλέπουν οι πολλοί), φαντάζομαι ότι το ίδιο έργο παίζεται, μέσες-άκρες, και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (πού να τα προφτάσεις και όλα…), είναι ο πόλεμος εναντίον του αυταρχικού, δυναστικού, αντιδημοκρατικού, θεοκρατικού κ.λπ. Ιράν. Διότι, ως γνωστόν, όλα τα άλλα κράτη, εμιράτα και βασίλεια της περιοχής είναι υποδείγματα δημοκρατίας και ελευθερίας.
Αφορμή πήρα από το ρεπορτάζ της Κορίνας Βασιλοπούλου στη «Συντακτών» της 11/3:
«Εθισμένοι στον πόλεμο», οι Ισραηλινοί, όπου όντως υψηλό ποσοστό, 82% μικτού πληθυσμού βάσει δημοσκοπήσεων, είναι υπέρ του πολέμου· των αμιγώς Ισραηλινών, 93%. Κάτι που το θεωρώ απολύτως κατανοητό, αφού, όποια γνώμη και να είχαν –ή και ακόμα να έχουν– για τον Νετανιάχου, τον πόλεμο τον κάνει η πατρίδα τους εναντίον ενός –ίσως του βασικού– εχθρού της.
Οπότε η διάχυση τοξινών, ο εθισμός και η επιδημική διάδοση μπορεί να θεωρηθούν και δεδομένα· εδώ κάποιοι δικοί μας –και ας μην τους χαρακτηρίσω– ζήτησαν όπλα να πολεμήσουν για την Κύπρο· τι να τους πεις; Οτι ακόμα δεν έχουμε τον απολογισμό των Ελλαδιτών φαντάρων που έπεσαν, τον προδοτικό Ιούλιο του 1974, μαχόμενοι εναντίον των Τούρκων υπέρ Κύπρου; Από… ανδρείους της φακής που λέει κι ο Μητσοτάκης (αν και αυτό, όπως είδα, το ανακάλεσε προσφάτως!) δόξα τω θεώ έχουμε εν αφθονία· δεν θα πάρουμε άλλο.
Εμείς, πολύ απλά και πολύ ανθρώπινα πιστεύω, τασσόμαστε με τη μεριά των Ισραηλινών –έστω των λίγων, αλλά με αδρά παραδείγματα στο ρεπορτάζ– που στο όνομα της λογικής, του ανθρωπισμού και του, κατ’ αυτούς, πατριωτισμού, τάσσονται κατά του πολέμου, αρνούμενοι να εθιστούν, ακόμα και με τον φόβο να κυκλοφορήσουν στη γειτονιά τους…
