Οι ανθρώπινες ζωές, οι παράπλευρες απώλειες αμάχων και παιδιών πρώτα πρώτα είναι το στίγμα κάθε πολέμου στην Ιστορία. Αν και συνήθως οι αναλύσεις για τα πώς και τα γιατί και η πολεμοχαρής ρητορεία τείνουν να περιορίσουν σε δεύτερη μοίρα το ανθρωπιστικό δράμα που συνοδεύει κάθε πολεμική σύρραξη. Μόνο σε περιπτώσεις που η σφαγή παίρνει διαστάσεις γενοκτονίας, όπως τελευταία στη Γάζα, βρίσκουν δρόμο προς τις συνειδήσεις της κοινής γνώμης αυτές οι «δευτερεύουσες» απώλειες. Διαφορετικά, κάποιες δεκάδες παιδιά του Ιράν, κάποιες προσωπικότητες που δολοφονούνται με στοχευμένα χτυπήματα, κάποιοι γείτονες του τάδε στόχου που πληρώνουν το έσχατο τίμημα, κάποιες γειτονιές που ισοπεδώνονται, περνούν σε δεύτερη και τρίτη μοίρα.
Αλλά δεν είναι μόνο οι ζωές των ανθρώπων που χάνονται στις πολεμικές συρράξεις. Είναι και οι συνειδήσεις που παραμορφώνονται, διαβρώνονται, αλλοιώνονται – και μιλάμε για τις συνειδήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων. Ο βομβαρδισμός με ψευδείς ειδήσεις, τα στερεότυπα του Καλού και του Κακού, που συστηματικά καλλιεργούνται από τα μεγάλα ΜΜΕ, οι επιλεγμένες και κατάλληλα συσκευασμένες πληροφορίες αφήνουν στις κοινωνίες βαθύ αποτύπωμα. Προετοιμάζουν πολέμους, συνοδεύουν ένοπλες επεμβάσεις, υποτάσσουν την κοινή γνώμη στις ανάγκες του πολέμου, ξεπλένουν σφαγές και ανθρωποθυσίες, κάνουν το μαύρο άσπρο, δικαιολογούν εγκλήματα. Ενας πόλεμος προπαγάνδας συνοδεύει οπωσδήποτε και σε κάθε περίπτωση τους πυραύλους.
Ποιο είναι το κράτος-τρομοκράτης σήμερα, αν πιστέψουμε τα προπαγανδιστικά φερέφωνα του Τραμπ και του Νετανιάχου, αλλά και έγκυρα διεθνή μέσα ενημέρωσης; Μα το Ιράν με τους μουλάδες και τα πυρηνικά του, που πέρσι τον Ιούνιο, αν θυμάστε, καταστράφηκαν με τον πόλεμο-εξπρές, αλλά σήμερα αναστήθηκαν, για να δικαιολογήσουν άλλον έναν πόλεμο. Και σχεδόν κανείς, εκτός από αποφασισμένους ακτιβιστές και ευάριθμους τολμηρούς δημοσιογράφους, δεν τολμά να αντιτείνει ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι τα πιο φονικά κράτη-τρομοκράτες της εποχής μας. Που δεν αψηφούν απλώς στην πράξη το διεθνές δίκαιο και τους κανόνες του ανθρωπισμού, αλλά σκουπίζουν με όλα αυτά και σε απευθείας μετάδοση τα λερωμένα με αίμα παπούτσια τους.
Και βλέπει, ή ακούς ακόμα και προοδευτικούς ή αριστερούς ανθρώπους να είναι εξαιρετικά αβροί στον δημόσιο λόγο τους, όσον αφορά το Ισραήλ αλλά και τον Τραμπ. Να αποφεύγουν για τον φόβο των αντιποίνων, αλλά και μιας κοινής γνώμης «επεξεργασμένης» από την προπαγάνδα, να πουν τα σύκα σύκα. Να δολιχοδρομούν ανάμεσα σε ναι μεν αλλά, ανούσιες ευχές ειρήνης, εκκλήσεις για λογική και αυτοσυγκράτηση, χωρίς να κατονομάζουν τους πραγματικούς ενόχους για όσα αυτή τη στιγμή διαδραματίζονται στην πολύπαθη γειτονιά μας. Για να επιβεβαιωθεί ότι το πρώτο θύμα του πολέμου είναι η αλήθεια. Κι αυτήν πρέπει πρώτα να υπερασπίζεται κάθε επίμονος οδοιπόρος της ειρήνης…
