Δεινόν μεταίχμιον διάγομεν αδιαμφισβητήτως. Την κρισιμότητά του συμπυκνώνει εμμέτρως ο λαός με δυο ομοιοκατάληκτα και άκρως αντιφατικά παροιμιώδη αποστάγματα της σοφίας του: «Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει» και «Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης». Καλό και αρμονικό μήνα, παρεμπιπτόντως. Ευωδιάζουν θέρος, τουτέστιν, τούτες οι μέρες. Εξ ου, δένουμε με κόκκινες και άσπρες κλωστές, τα περίφημα μαρτάκια, τους καρπούς των παιδιών για να μην τα κάψει ο κατάξανθος ήλιος. Ταυτοχρόνως τα ντύνουμε με το μακρύτερο αδιάβροχο της ντουλάπας και τα παροτρύνουμε να προσέχουν τις απότομες διακυμάνσεις των μετέωρων με το αθάνατο γιαγιαδίστικο «Ζακέτα να πάρεις».
Αφεριμ! Καθότι ο Μάρτης τυγχάνει δίγαμος, κατά την παράδοση, ως μουσουλμάνος παλαιάς κοπής. Κοιμάται σε τρίδιπλο ντιβάνι ανάμεσα στις δύο συζύγους του. Η εξ ευωνύμων μοιάζει καλλίπυγος αναδυομένη Αφροδίτη, ενώ η εκ δεξιών τρομακτική και φθονερή Μέγαιρα. Αν τύχει όταν ξυπνήσει κι αντικρίσει την όμορφη, λάμπει ολημερίς και σκορπίζει αφειδώλευτα στην πλάση τη ζεστασιά του. Στην αντίθετη περίπτωση κατσουφιάζει· κατήφεια που φέρνει μπουμπουνητά, μπόρες και παγωνιά. Εγκαλώ την ως άνω δημώδη μυθιστορία για σεξιστική ερμηνεία των κυκλοθυμικών καιρικών φαινομένων της πρώιμης άνοιξης και τον Μάρτη για ανήσυχο ύπνο με διαρκές στριφογύρισμα στα μαξιλάρια.
Καμιά ή ελάχιστη σημασία θα δίναμε στα τερτίπια του αμφίθυμου μήνα, αν δεν κολλούσαν γάντι με την πολιτική και κοινωνική μας ζωή. Η συντριπτική πλειονότης των ψηφοφόρων, λόγου χάριν, καταπώς διαπιστώνουν οι μετρήσεις, πνέει μένεα εναντίον του εθνοσωτήριου γκοβέρνου, δηλώνοντας απαυδισμένη με τα έργα και τις ημέρες του. Σημαντική μερίδα, μολαταύτα, φέρεται διατεθειμένη να το προτιμήσει στην κάλπη, ελλείψει πιεστικής και πειστικής αντιπολίτευσης, τα νοσούντα επιτελεία της οποίας νοούν αλλά δεν ομονοούν. Εχουν βαλθεί, εξάλλου, να τα υπερφαλαγγίσουν με αμφιλεγόμενες πιθανότητες αυτόκλητοι επίδοξοι μεσσίες, επικαλούμενοι δελεαστικά ονόματα νησιών και παράκτιων προορισμών, ενόψει θέρους. Σε πείσμα της πανθομολογούμενης δυστοπίας, η κυβέρνηση συνεχίζει τον γνωστό μονότονο χαβά. Ο κόσμος υποφέρει και πεινά και το Μαξίμου παρουσιάζει τη χώρα ως ευδαίμονα Εδέμ που πολλαπλασιάζονται στο διηνεκές οι άρτοι της ερήμου, το κεχριμπάρι κρασί της Κανά ρέει άφθονο κι ο τζαναμπέτης μαρτιάτικος ουρανός βρέχει ασταμάτητα μάννα.
Ρόδα είναι και γυρίζει, συντονισμένη με τις μετεωρολογικές μεταμορφώσεις της εποχής. Βιάστηκε η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου να αρχειοθετήσει τη δυσώδη υπόθεση των υποκλοπών, ματαιοπονώντας πως θα πείσει το αμεριμνομέριμνο πανελλήνιο ότι δεν εντοπίζονται πολιτικές ή άλλες ευθύνες. Το Πρωτοδικείο, αντιθέτως, εξέτασε ενδελεχώς φανερές και δυσδιάκριτες πτυχές του σκανδάλου, καταδικάζοντας σε βαριές ποινές τους τέσσερις διωκόμενους για πλημμελήματα. Και το κυριότερο: έστειλε τη δικογραφία για περαιτέρω διερεύνηση προς πάσα κατεύθυνση, με το ερώτημα της μετατροπής των κατηγοριών σε κακουργήματα. Αδειάζει έτσι τους ενοίκους της λεωφόρου Αλεξάνδρας και τον κρυπτόμενο πρωθυπουργό και μαζί τον προστατευόμενο ανιψιό του.
Υπαινίσσομαι πως αντλούν στον τετρημένο πίθο των Δαναΐδων οι κυβερνήτες αστικών καθεστώτων που πασχίζουν να ελέγξουν ανάρμοστα και ολοκληρωτικά τους αρμούς της εξουσίας. Ελπίζω, επίσης, πως η μητέρα των δικών για τα Τέμπη, που πρόκειται ν’ αρχίσει οσονούπω, θα οδηγηθεί σε παρόμοια ιστορική απόφαση που θα εκθέσει ανεπανόρθωτα το «επιτελικό κράτος» των «α[χ]ρίστων», δικαιώνοντας τα θύματα και τις οικογένειές τους. Ενα λαμπερό παγωμένο δάκρυ και μια αποφασιστική σηκωμένη γροθιά, σήμερα τρία χρόνια μετά!
