Συγκλόνισε το πανελλήνιο, σίγουρα και μη αριστερούς, η πρόσφατη αποκάλυψη διαδικτυακού πλειστηριασμού φωτογραφιών των οδηγούμενων προς εκτέλεση στο Σκοπευτήριο Καισαριανής διακοσίων αντιφασιστών, κομμουνιστών στο σύνολό τους, καθώς κομμουνιστές ήταν και οι μη ανήκοντες στο ΚΚΕ. Δεν ίσχυσε ποτέ η παλαιά ρήση ότι κομμουνιστής είναι μόνο όποιος ή όποια ανήκει στο επίσημο κόμμα.
Πληροφορούμαι ότι το θέμα απασχόλησε και σημαντική μερίδα του διεθνούς Τύπου, άρα δημιουργήθηκε έδαφος και για πρωτοβουλίες εκτός συνόρων, πολύ περισσότερο που ο αντιφασισμός είναι ξανά επίκαιρος στην Ευρώπη και τον κόσμο, με τον τραμπισμό σε επέλαση. Θα έπρεπε, λοιπόν, η σημερινή διοίκηση του Δήμου Καισαριανής να είχε πιάσει το νήμα πρωτοβουλίας του τέως δημάρχου Χρήστου Βοσκόπουλου, για ένα ευρωπαϊκό δίκτυο αντιφασιστικών πόλεων με έδρα τη δική μας, μια από τις πολλές, ηρωική πόλη. Η ισχύς εν τη ενώσει.
Ευτυχώς, ομόθυμη υπήρξε τελικά, πλην φασιστών, η απόφαση να περιέλθουν οι φωτογραφίες στα αρχεία του κράτους, σπάνια εκδήλωση εθνικής ομοψυχίας, που τορπίλισε λίγες μέρες μετά ο ασεβέστατος Αδωνις Γεωργιάδης, αντιπρόεδρος της Ν.Δ., χαρακτηρίζοντας στο Νοσοκομείο Νίκαιας ίδιους τους κομμουνιστές με τους φασίστες.
Με την ευκαιρία των φωτογραφιών, ήρθε στο προσκήνιο και η αλήθεια ότι οι εκτελεσμένοι αντιφασίστες την Πρωτομαγιά 1944 υπήρξαν κρατούμενοι των δυνάμεων κατοχής στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου, προερχόμενοι από τις φυλακές Ακροναυπλίας του δικτάτορα Μεταξά, που ναι μεν αρνήθηκε το τελεσίγραφο του Μουσολίνι να του παραδοθεί η Ελλάδα, αρνήθηκε όμως και το αίτημα των δεσμωτών της Ακροναυπλίας και άλλων εξόριστων να αφεθούν ελεύθεροι, με δέσμευση να πάνε οι άνδρες να πολεμήσουν στο μέτωπο της Αλβανίας, οι δε γυναίκες να υπηρετήσουν στις υγειονομικές υπηρεσίες. Αρνηση, που τελικά παρέδωσε τους αληθινούς εκείνους πατριώτες στους ναζί κατακτητές της Ελλάδας.
Οι δεσμώτες της Ακροναυπλίας δεν μεταφέρθηκαν όλοι στο Χαϊδάρι, όπως είμαι σε θέση να γνωρίζω, αφού ο πατέρας της συντρόφου μου Μένιας, ο Νίκος Παπαπερικλής, πρόσφυγας της Μικράς Ασίας, συντάκτης του «Ριζοσπάστη» από τα χρόνια του Μεσοπολέμου, φορτώθηκε μαζί με άλλους σε τρένο για τη Γερμανία. Στο ύψος της Λάρισας κατάφερε να διαφύγει και να ενταχθεί στο ΕΑΜ. Γλίτωσε το Χαϊδάρι και το στρατόπεδο συγκέντρωσης των ναζί, όχι όμως και τα μεταδεκεμβριανά δεινά της Αριστεράς, εκτοπιζόμενος από τη Θεσσαλονίκη όπου ήταν διευθυντής της εφημερίδας του ΕΑΜ «Λαϊκή Φωνή» στον Αη Στράτη και μετά στο κολαστήριο της Μακρονήσου που η μετεμφυλιακή ηγεσία της Δεξιάς είχε αποκαλέσει «νέο Παρθενώνα».
Στη σημερινή συγκυρία υπονόμευσης του κράτους δικαίου από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η μνήμη των διακοσίων πατριωτών δεν προσφέρεται για να σηκώσουμε κομματικά λάβαρα, αλλά για να χτίσουμε νέο μέτωπο δυνάμεων για μεγάλη και βαθιά προοδευτική αλλαγή στην πολύπαθη χώρα μας.
*Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
