Πριν από κάποια χρόνια, συνάδελφος δημοσιογράφος που αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες λόγω παρατεταμένης ανεργίας, μη βλέποντας αλλού φως, αναγκάστηκε να εργαστεί σε συνεργείο μονώσεων, βαφών, καθαρισμών κ.λπ. Ο φίλος μου ήταν υπερήφανος τελικά που η σκληρή δουλειά δεν τον κατέβαλε τελείως, όπως φοβόταν, διότι είναι και κάποιας ηλικίας. Ομως, αυτό που του έμεινε από τη χειρωνακτική περίοδο της εργασιακής του σταδιοδρομίας, εκτός δηλαδή από τα μαύρα μεροκάματα, ήταν ό,τι του είπε ο έφηβος γιος του, όταν τον είδε να μπαίνει ένα απόγευμα κατάκοπος στο σπίτι με τη φόρμα του γεμάτη ξεραμένες μπογιές και σκόνη και τα χοντρά γάντια στην κωλότσεπη: «Καλώς τον εργατοπατέρα!»
Εργατοπατέρας! Ο νεαρός εννόησε, για πλάκα, τη λέξη στη λανθασμένη κυριολεξία της: ο πατέρας, που είναι και εργάτης, λέγεται εργατοπατέρας! Το επιτυχημένο καλαμπούρι ήταν ιδιαιτέρως αστείο, εάν σκεφτεί κανείς τι πραγματικά σημαίνει η λέξη: εργατοπατέρας είναι ο «συνδικαλιστής εκπρόσωπος εργατικού συνδικάτου, ή γενικότερα του εργατικού κινήματος, που συμπεριφέρεται ως κηδεμόνας, προστάτης και ιδεολογικός καθοδηγητής των εργατών, ενεργώντας συχνά με τρόπο αυθαίρετο ή ιδιοτελή», λέει, παραστατικά, το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας.
Δεν είναι δυνατόν να μη σκεφτεί κανείς αυτή τη λέξη ιδιαίτερα αυτόν τον καιρό, που η ηγεσία της ΓΣΕΕ κλυδωνίζεται από το πρόσφατο σκάνδαλο υπεξαίρεσης. Πράγματι, μείναμε άναυδοι μαθαίνοντας πως κάποια αδέσποτα εκατομμύρια φτερουγίζουν, ως μη όφειλαν, πάνω από εξοχικές σούπερ βίλες με πισίνες, ενώ κάποια εργατοπατερικά Αρμάνι χτυπούν προσβεβλημένα το χέρι τους στο τραπέζι διότι τα πνίγει το δίκιο τους, καθώς τα κόμματα εκδίδουν οργισμένα δελτία Τύπου…
Το μόνο σίγουρο είναι πως, αν μη τι άλλο, κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της εργατικής ηγεσίας, όπως λέει ο συνάδελφός μου, που επέστρεψε στη μάχιμη δημοσιογραφία όταν βρήκε δουλειά σε κάποιο μέσο ενημέρωσης, αφήνοντας με ανακούφιση το συνεργείο βαφών, μονώσεων και καθαρισμού. Ετσι κι αλλιώς, αυτός, ο… επίτιμος εργατοπατέρας, ποτέ δεν θα γινόταν εργατοπατέρας κατά κυριολεξίαν, ήταν ήδη πολύ αργά γι’ αυτόν.
Αλλοι όμως, νεότεροι και πιο δυναμικοί, θα τα καταφέρουν να γίνουν κανονικοί εργατοπατέρες, όπως τους εννοεί το Λεξικό, εάν βέβαια είναι καπάτσοι και γατόνια. Εάν δηλαδή αντιλαμβάνονται τους συναδέλφους τους όχι ως ταξικούς συντρόφους, αλλά ως εργαλεία για τη ραγδαία ατομική, κοινωνική και οικονομική τους άνοδο. Αυτοί θα πάνε μπροστά, αν εκλάβουν τους συναδέλφους τους ως τα διάφορα τμήματα ενός πυραύλου, που στην κορυφή του έχει τον θαλαμίσκο. Πυροδοτείται ο πύραυλος, κι όταν ένας όροφός του εξαντλήσει τα καύσιμά του, απορρίπτεται, και μετά ένας ακόμα, κι ένας τρίτος, μέχρι που μένει μόνο το διαστημικό όχημα, που όμως βρίσκεται ήδη στο Διάστημα, έχοντας φτάσει εκεί από τα καύσιμα των τμημάτων του πυραύλου που, όταν άδειασαν, έπεσαν ως αχρείαστα πλέον στη Γη…
Θα τα καταφέρουν, αν καταλάβουν πως, για να παραμείνουν στον συνδικαλιστικό τους θρόνο, ακόμα και για δεκαετίες, αν είναι τυχεροί και προσεκτικοί, πρέπει, πρώτον, να τους έχουν όλους ευχαριστημένους: και το κράτος, και τους κεφαλαιούχους, και τους άλλους εργατοπατέρες που εποφθαλμιούν τη θέση τους, και τους εργάτες. Και δεύτερον, να έχουν εξασφαλίσει την υποστήριξη ενός κόμματος εξουσίας, το οποίο, μέσω αυτών, θα ποδηγετεί τους εργαζομένους. Δηλαδή, θα τους κρατάει ήσυχους όταν βρίσκεται στην εξουσία και θα τους ξαμολάει όταν είναι στην αντιπολίτευση, αλλά όχι και πολύ όμως, γιατί αλίμονο εάν επικρατήσει το δίκιο του εργάτη στ’ αλήθεια, ε;
