«Μπεν Χουρ» στις οθόνες, πατατάκια στο διάλειμμα

Πολιτικός πολιτισμός. Τι είναι τούτο; Υποτίθεται ότι πρέπει να είναι ένα υψηλό επίπεδο στην πολιτική αντιπαράθεση, με απόψεις, με σοβαρή συζήτηση, με σαφείς προτάσεις, με ήπιο ύφος, χωρίς κραυγές, ύβρεις, τοξική ρητορική, λαϊκισμούς, δημαγωγίες, δολοφονίες χαρακτήρων, δίκες προθέσεων, δηλητηριώδη υπονοούμενα, βιτριολικά σχόλια, οπαδικές συμπεριφορές, χουλιγκανισμούς. Μαγική εικόνα. Ποτέ στην Ελλάδα δεν είχαμε μια τέτοια… ειδυλλιακή κατάσταση και όσοι(ες) σήμερα μιλούν για πρωτοφανή γεγονότα που προκαλούν τους πολίτες, τους θυμώνουν, τους απογοητεύουν και τους σπρώχνουν στην παραίτηση, είτε δεν γνωρίζουν την Ιστορία είτε η μνήμη τους επιλέγει ό,τι τη βολεύει από το παρελθόν, αποσιωπώντας τις πολλές ακρότητες που έχουμε ζήσει. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν για τους αντιπάλους του μέθυσος, πράκτορας των ΗΠΑ, αρχηγός της «17 Νοέμβρη», ανελέητος λαϊκιστής. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν ο Εφιάλτης. Ο Κώστας Σημίτης ήταν ο λογιστής των Βρυξελλών και προδότης (Ιμια). Ο Κώστας Καραμανλής ήταν η Ντόλι. Ο Αλέξης Τσίπρας, ακροαριστερός λαϊκιστής, οπαδός της δραχμής, προδότης, εισέπραττε μίζες από τον Μαδούρο…

Αφορμή για τις παραπάνω παρατηρήσεις για το σήμερα και για το όχι και τόσο μακρινό χτες είναι ο θόρυβος που έχει ξεσπάσει για την ποιότητα της πολιτικής (;) σύγκρουσης μεταξύ του υπουργού Υγείας Αδωνη Γεωργιάδη και της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας Ζωής Κωνσταντοπούλου. Εκρηκτικοί χαρακτήρες και οι δύο, τρέφονται με τους διαξιφισμούς, ούτε μπορούν ούτε θέλουν να τιθασεύσουν το πάθος τους, βρίσκουν ή κατασκευάζουν αφορμές για να πυροδοτήσουν το κλίμα και να αναμετρηθούν εφ’ όλης της διδακτέας ύλης, μερικές φορές με οξύτητα που θυμίζει ανώμαλες περιόδους της κοινοβουλευτικής ζωής της χώρας, όπως ήταν για παράδειγμα η περίοδος της Αποστασίας το 1965. Ακόμη δεν έχουμε δει στη Βουλή σκηνές σαν κι αυτές που έζησαν οι παλαιότεροι πριν από τη χούντα ή σαν αυτές που βλέπουμε στα κοινοβούλια άλλων χωρών (Τουρκία, Νότια Κορέα), δηλαδή ξύλο μεταξύ των βουλευτών. Μέχρι τώρα στην ελληνική Βουλή δεν έχουμε τέτοια περιστατικά. Δεν αποκλείεται να τα δούμε αφού οι δύο πρωταγωνιστές των φραστικών επεισοδίων δεν έχουν κανέναν λόγο να σταματήσουν. Αντιθέτως, κερδίζουν πόντους.

Και ο Αδωνης Γεωργιάδης ευνοείται και η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ο υπουργός Υγείας δίνει καθημερινώς εξετάσεις στο μέγαρο Μαξίμου στο μάθημα της τυφλής υπακοής και το περνάει με άριστα. Αποδεικνύει στον προϊστάμενό του ότι κυρίως αυτός συμμετέχει στις μάχες για την υπεράσπιση του καθεστώτος, αυτός δεν διστάζει να τα βάλει με την αρχηγό της Πλεύσης Ελευθερίας, η οποία σε μόνιμη βάση επιτίθεται με χυδαιότητες στον ίδιο, στον Κυριάκο Μητσοτάκη, στην κυβέρνηση, αυτός λειτουργεί και σαν σωματοφύλακας του αρχηγού και σαν λαγός του συστήματος, ενώ οι περισσότεροι συνάδελφοί του υπουργοί είτε κάνουν τις πάπιες, είτε όταν βγαίνουν δημοσίως αποφεύγουν να καταδικάσουν την κ. Κωνσταντοπούλου με δριμύτητα, είτε -που είναι και το χειρότερο- κρύβονται για να μη χαλάσουν το προφίλ τους στους φιλελεύθερους οπαδούς της παράταξης. Τα συγκεκριμένα καρφιά είναι για τους δελφίνους, τους αντιπάλους του κ. Γεωργιάδη στην κούρσα της διαδοχής.

Ο κ. Γεωργιάδης δεν είναι φρέσκος στην υπόθεση. Εχει παρελθόν. Ποιος δεν θυμάται τις κόντρες του με το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ Παύλο Πολάκη. Ποιος δεν θυμάται τις ανάρμοστες δηλώσεις του για την κ. Τουλουπάκη (θέλω να τη δω στη φυλακή), ενώ η δίκη της εισαγγελέως ήταν σε εξέλιξη. Ποιος δεν θυμάται τις κατηγορίες του στην κυβέρνηση Τσίπρα για τη Συμφωνία των Πρεσπών (μιλούσε για εθνικό έγκλημα). Τώρα συμμετέχει στην κυβέρνηση Μητσοτάκη που πιέζει την κυβέρνηση της Βόρειας Μακεδονίας να σεβαστεί και να εφαρμόσει κατά γράμμα την κατάπτυστη, όπως τη χαρακτήριζε, συμφωνία. Ο οπορτουνισμός είναι μια δεξιότητα την οποία ο κ. Γεωργιάδης διαθέτει σε πολύ μεγάλο βαθμό. Δεν του έχει στοιχίσει πολιτικά. Παρά τα λάθη και τις αστοχίες του σε διάφορα ζητήματα, έχει πάντα υπουργική καρέκλα. Είναι πολύ χρήσιμος για τον πρόεδρό του, δεν είναι όμως ηλίθιος.

Από την πλευρά της η κ. Κωνσταντοπούλου διαπιστώνει ότι η επιθετική τακτική της στην κυβέρνηση γενικώς, στον πρωθυπουργό ειδικώς και σε υπουργούς, έχει φέρει το κόμμα της σε υψηλή θέση στις δημοσκοπήσεις και έχει απογειώσει τη δημοφιλία της. Ισχυρίζεται ότι είναι η πιο σοβαρή αντίπαλος της διεφθαρμένης κυβέρνησης, την οποία έχει αποκαλέσει εγκληματική οργάνωση και γι’ αυτό είναι στο στόχαστρο του μεγάρου Μαξίμου και των μέσων ενημέρωσης που στηρίζουν την κυβέρνηση. Ούτε αυτή έχει λόγο να αλλάξει συμπεριφορά (δεν ξέρω αν μπορεί να αλλάξει). Οπότε το έργο θα έχει διάρκεια. Αν κάναμε συγκρίσεις ως προς τη διάρκεια με τηλεοπτικές σειρές, θα μιλούσαμε για το «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα» και για κινηματογράφο θα μιλούσαμε για το «Μπεν Χουρ». Στα διαλείμματα, πατατάκια.

Ανάγωγα

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ένα νέο δίκτυο ενημέρωσης θα σκάσει μύτη σύντομα. Κανάλι, ραδιόφωνο, εφημερίδα και ιστοσελίδα. Οι πηγές μας λένε ότι τις διευθυντικές θέσεις θα καταλάβουν ο Αδωνις Γεωργιάδης, ο Παύλος Μαρινάκης και ο Δημήτρης Καιρίδης. Αποστομωτική απάντηση στα διαπλεκόμενα μέσα που υπονομεύουν την πολιτική σταθερότητα με τοξική ρητορική και στους ιδιοτελείς δημοσιογράφους που με απύλωτο θράσος κάνουν ανάρμοστες ερωτήσεις.