Ιεραπόστολος! Η στάση ζωής, τα λόγια του Νίκι Λάουντα είναι υποδείγματα αυταπάρνησης, διατυπωμένα σε στιγμές που καλούν την απόγνωση, αναδεικνύουν σε ξεχωριστή, συμβολική παρουσία τον -γεννημένο σαν αύριο (22/2) τo 1949 στη Βιέννη- οδηγό της Formula 1. Ο γιος των Ερνστ-Πέτερ και Ελισάβετ, εγγονός του επιχειρηματία ολκής Χανς, γόνος λοιπόν εύπορης οικογένειας, είχε κλήση στην οδήγηση από την παιδική του ηλικία. Από τότε εξέφρασε τη θέληση να γίνει οδηγός αγώνων. Το «όχι» των γονέων του δεν τον εμπόδισε να οδηγήσει το πρώτο αγωνιστικό αυτοκίνητο του μάρκας «Μini Cooper» στα 20 χρόνια του. Ηταν τα πρώτα αποφασιστικά του βήματα προς τους τρεις παγκόσμιους τίτλους (1975, 1977 με Ferrari, 1984 με Mc Laren) όσο και προς τη μάχη απέναντι στον θάνατο…
Ηταν καλοκαίρι (1 Αυγούστου) του 1976 στην πίστα Νίρμπουργκρινγκ, την επονομαζόμενη «πράσινη κόλαση», κυρίως λόγω της απρόσμενης κλήσης σε τμήματά της, ενώ περιστοιχίζεται από πυκνό δάσος. Η Φεράρι του με ταχύτητα 190 χιλιομέτρων την ώρα προσέκρουσε σε ανάχωμα και τυλίχθηκε στις φλόγες… Το αυτοκίνητο-παρανάλωμα του πυρός σύρθηκε στην πίστα, ο Λάουντα εγκλωβισμένος στο πύρινο μονοθέσιο… Αυτόπτες μάρτυρες όταν τον έβγαλαν έξω με δυσκολία, από τη θέση του-ηφαίστειο μίλησαν στην τηλεοπτική κάμερα για «παραμορφωμένο άνθρωπο»… Μέχρι το 1976 στη Νίρμπουργκρινγκ των 22,8 χιλιομέτρων και 177 στροφών, 63 (!) οδηγοί είχαν χάσει τη ζωή τους! Οι διασώστες του Λάουντα, Χάραλντ Ερτλ, Μπρετ Λάνγκερ και Αρτούρο Μερζάριο, μνημονεύονται με έμφαση επειδή έπαιξαν τη ζωή τους κορόνα-γράμματα ώστε να τον βγάλουν από το διαλυμένο όχημα, πριν καν σβήσει η φωτιά…
Ο Λάουντα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε κώμα και όπως ανέφερε η αρχική διάγνωση, «με κατεστραμμένους πνεύμονες» από τα τοξικά αέρια, αλλά και με σπασμένα κόκαλα… Το επόμενο πρωί, οι γιατροί κάλεσαν ιερέα ώστε εκείνος να προκαλέσει τα τελευταία λόγια του Λάουντα, να τον ξεπροβοδίσει από τη ζωή με την προσευχή του… Θεωρούσαν βέβαιο τον θάνατό του!
Του έκαναν μεταμοσχεύσεις δέρματος στο πρόσωπο και όχι μόνο, αναδόμηση βλεφάρων… Και επέζησε! Εξι εβδομάδες μετά το ατύχημα, με εμφανείς τις πληγές, επέστρεψε και οδήγησε στο γκραν πρι της Μόντσα. Φορούσε κράνος ειδικής κατασκευής, με τους επιδέσμους -όταν το έβγαλε στο τέλος- να στάζουν αίμα και με θολωμένη την όρασή του… Αλλά έτρεξε και τερμάτισε τέταρτος! Ο αντίπαλός του, ο οδηγός Τζάκι Στιούαρτ, διηγήθηκε: «Εβγαλε το κράνος και το αίμα του έτρεχε… Αξέχαστη στιγμή».
Λίγες ημέρες μετά, του είχαν προτείνει να διορθώσει με εγχείρηση την αισθητική του καμένου προσώπου του… Απάντησε, λοιπόν, σαν ιεραπόστολος: «Οχι! Οι πληγές μου ας γίνουν παράδειγμα συμπεριφοράς στο τιμόνι για τους οδηγούς…». Στον τελευταίο αγώνα της ίδιας περιόδου, στην Ιαπωνία, αν και ήταν πρώτος (!) σε βαθμούς στην κατάταξη, αποσύρθηκε έπειτα από δύο γύρους λόγω βροχής. Μόλις αποχώρησε είπε: «Η ζωή μου αξίζει περισσότερο από έναν τίτλο…». Εναν χρόνο μετά (1977) μιλώντας στο BBC, ρωτήθηκε «πώς επέζησες;». Με απλανές βλέμμα είχε απαντήσει: «Ακούς φωνές, ήχους… Πρόσταξα τον εγκέφαλό μου να μη σταματήσει».
Επιτρέψτε στον υπογράφοντα: Βεβαιώνω, με αντίστοιχη εμπειρία μάχης επιβίωσης, πως αυτό συμβαίνει! Φωνές, ήχοι, ανάγκη να νικήσεις σε οδηγούν στον ουρανό…
Ο νικητής σε 25 γκραν πρι πέθανε σε ηλικία 70 ετών, στις 20 Μαΐου 2019, σε νοσοκομείο της Ζυρίχης. Η κηδεία του, οκτώ μέρες μετά, στον ναό του Αγίου Στεφάνου της Βιέννης ήταν παλλαϊκή εκδήλωση. Η σύζυγός του, Μπίργκιτ και οι δύο από τους τέσσερις γιους του, μαζί με την κόρη του, τοποθέτησαν το κράνος οδήγησής του στο φέρετρο και οι χιλιάδες παρόντες, απ’ όλο τον κόσμο, δημιούργησαν -αδιάφοροι για την καταρρακτώδη βροχή- πομπή από την εκκλησία στο κοιμητήριο…
Η λαοθάλασσα μέσα στη βροχή-εξαγνισμό επιχείρησε να μιμηθεί στο ελάχιστο τη γενναιότητά του…
