Δημιούργημα των πολυεθνικών δίχως άλλο, ο ντεμέκ ξενόφερτος άγιος, προστάτης τάχα των ερωτευμένων, που γιορτάζει σήμερα για να ξεπουλήσουν με τρελές κονόμες κοσμηματοπώλες, λουλουδάδες, γκουρμέ φαγάδικα και πλείστα όσα καταστήματα και παραμάγαζα. Πρόκειται για καλοστημένη διεθνή μπίζνα που υποβάλλει άπαντες τους στερημένους να φαντασιωθούν ότι βιώνουν παράφορο σεβντά, πως τα φυλλοκάρδια τους λαβώθηκαν θανάσιμα από τα φαρμακερά βέλη του φτερωτού γιου της Αφροδίτης. Και, παρότι αιμορραγούν στα πατώματα, βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, λόγω της ημέρας, για να αναληφθούν στους ουρανούς της υπερκατανάλωσης μπας και αποδείξουν σε εαυτούς και αλλήλους ότι υπάρχουν κι αυτοί, βρε αδερφέ! Εμπόριο της αγάπης και συνάμα αγάπη του εμπορίου.
Ωχριά ώς και ο κερδώος Ερμής, που, μπρος στην αρπαχτή του αγοραίου και εξαγοράσιμου δήθεν έρωτα, φαντάζει ρακένδυτος ψιλικατζής της γωνίας. Κλασική πανήγυρις των ανέραστων όπου γης. Ερωτοτροπώ μόνο τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου, απέχοντας εκ πεποιθήσεως από τούτη την τσάμπα ερωτοπάθεια. Είπα τσάμπα και θυμήθηκα την αχαλιναγώγητη και αχρεία βουλεύτρια Αχαΐας της Νου Δου Χριστίνα Αλεξοπούλου, ήτις εξόργισε τις άλλες το πανελλήνιο με την αξιοκατάκριτη αποστροφή: «το τσάμπα πέθανε».
Ρεφάρει το ρεζιλίκι της η περί ης, καθώς γνωρίζει καλύτερα απ’ τον καθένα πως το τσάμπα ζει και βασιλεύει στην Ψωροκώσταινα. Το κόμμα της, λόγου χάριν, χρωστάει εκατοντάδες εκατομμύρια, δανεικά κι ανούστρεφτα, σε τράπεζες που ’χει σώσει κάμποσες φορές με πακτωλούς δημόσιου χρήματος. Κι ούτε γάτα ούτε ζημιά! Η ίδια, άλλωστε, σε πείσμα των αναπόδεικτων ισχυρισμών της, απολαμβάνει αδιαμαρτύρητα τα προνόμια που της εξασφαλίζει η εκλογή της: τσάμπα πολυτελές αυτοκίνητο, τσάμπα βενζίνες, τσάμπα ευάερα και ευήλια γραφεία.
Επιπροσθέτως, τσάμπα προσωπική φρουρά, τσάμπα μαγκιά κι, άμα τη στριμώξει κάνα βράδυ η αντιπολίτευση, πνίγει το ντέρτι της με σχεδόν τσάμπα ποτά στο κυλικείο του Κοινοβουλίου. Αδιασταύρωτες πηγές διατείνονται πως το διπλό ουίσκι χρεώνεται μόλις ενάμισι ευρώ. Ο παράδεισος του μπεκρή. Καλός ο βερεσές, αλλά σαν το τσάμπα δεν έχει, λέει ο λαός. Οι καθ’ έξιν τσαμπατζήδες, μολαταύτα, τυγχάνουν μοναχοφάηδες, ανεχόρταγοι και αχάριστοι. «Ενας δάσκαλος σε νησί παίρνει 800 ευρώ τον μήνα και πληρώνει νοίκι 400. Πώς θα ζήσει;» διερωτήθηκε στο γυαλί μη εξαιρετέος αστέρας της τηλοψίας.
Αποσβόλωσε τους πάντες η εν λόγω, παριστάνοντας μάλιστα την εμφανώς θιγμένη. «Το τσάμπα πέθανε, κύριε. Εχει πεθάνει χρόνια τώρα. Το τσάμπα δεν υπάρχει» απάντησε σε υψηλούς τόνους. Εμ, βέβαια! Οι νεοδιόριστοι και αναπληρωτές εκπαιδευτικοί δεν ανήκουν στη «γαλάζια» ελίτ, στον εσμό των μετακλητών που λυμαίνονται αμετακλήτως τα υπουργεία, στους παρατρεχάμενους που θησαυρίζουν με απευθείας αναθέσεις, ούτε ασφαλώς στους δακτυλοδεικτούμενους βουλευτές και κομματικούς πατρίκιους.
Νεφελοβατούν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, αν νομίζουν πως το «επιτελικό κράτος» οφείλει να τους ανταμείψει με αξιοπρεπείς μισθούς. Τους αξίζει τα τραβήξουν τα πάνδεινα στα κατσάβραχα της ηπειρωτικής χώρας και στις ακριτικές ακτές, να τσοντάρουν εν ανάγκη απ’ το υστέρημά τους και να πουν από πάνω κι ευχαριστώ. Αλλωστε η τουρκικής προέλευσης λέξη caba, σήμαινε αρχικά τα απλήρωτα μεροκάματα που ήταν υποχρεωμένοι να προσφέρουν οι ακτήμονες ως φόρο, αφού δεν είχαν δική τους παραγωγή να δώσουν στις οθωμανικές αρχές το εν δέκατο που αντιστοιχούσε στο χαράτσι. Το έτυμον των λέξεων, εν προκειμένω, ετοιμάζει το τέλος μισθοσυντήρητων και μικρομεσαίων.
