«Το σημερινό χρονογράφημα είναι από αυτά που, για άπειρους λόγους, αποκλείει την πιθανότητα να το διαβάσει, έστω να το πληροφορηθεί, κάποιος από αυτούς που το προκάλεσαν». Αυτά έγραφα πριν από εννέα μήνες, στις 5 Μαΐου πέρσι, προλογίζοντας μια απουσία, ένα κενό που παρατήρησα περιδιαβάζοντας. «Εδώ που τα λέμε», συμπλήρωνα τότε, «πρέπει να είσαι και λίγο ψείρας, για να αντιληφθείς, μες στη βιασύνη της εποχής μας, ένα γεγονός όπως μια αναίμακτη αποκοπή κεφαλής σε κεντρικό σημείο μιας πόλης».
Ξαναπέρασα από το ίδιο σημείο πρόσφατα, την περασμένη βδομάδα. Η απουσία συνεχίζει να είναι απουσία, το κενό, κενό και η κεφαλή… καρατομημένη. Για να μην το κάνω θρίλερ -γιατί στις μέρες μας τα εγκλήματα, ατομικά είτε ομαδικά, ημεδαπών είτε αλλοδαπών, εξιχνιασμένα είτε ανεξιχνίαστα, έχουν, αλίμονο, πυκνώσει ανησυχητικά· για όσους επιμένουν να ανησυχούν!– η «αναίμακτη αποκοπή σε κεντρικό σημείο», που κατέγραψα τότε, διαπίστωσα ότι παραμένει ως είχε. Που θα πει ότι το θέαμα «μες στη βιασύνη της εποχής μας» διήλθε απαρατήρητο, τουλάχιστον επί εννέα μήνες· αν το «έγκλημα» δεν είχε διαπραχθεί πρωτύτερα.
Επισήμαινα τότε, ίσως αφελώς όπως προκύπτει τώρα, πως: «Είμαι βέβαιος ότι στον Δήμο Φαλήρου γνωρίζουν το θέμα. Διότι, αν κι εκεί δεν το γνωρίζουν και περίμεναν να το μάθουν, τυχαία, από διαβάτη παρατηρητικό ή περίεργο. Τότε ζήτω που καήκαμε, κυρίες και κύριοι…». Ουδείς οχλήθηκε, πολύ περισσότερο ενοχλήθηκε, πρωτίστως από τον τοπικό δήμο (δεν με ενδιαφέρουν οι λοιπές αρχές, αστυνομίες, υπουργεία κ.λπ.), κατόπιν από δύο εκλεκτές κοινότητες καλλιτεχνών και το επιμελητήριό τους: των εικαστικών (γλυπτών) και των μουσικών!
Ο τίτλος στο χρονογράφημά μου ήταν «Καρατόμησαν τον Μητρόπουλο». Διότι περπατώντας στην παραλία, αντιλήφθηκα ότι είχε αφαιρεθεί, άρα κλαπεί, άρα έγκλημα κατά το ποινικό δίκαιο, από το μαρμάρινο βάθρο της στην περιοχή του Μπάτη, επί της λεωφόρου Ποσειδώνος, η ορειχάλκινη προτομή του σπουδαίου αρχιμουσικού μας -δόξα της Ελλάδας διεθνώς- Δημήτρη Μητρόπουλου. Εμενε μόνο η επιγραφή στην πρόσοψη του βάθρου: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ και στην αριστερή πλευρά (δεξιά ως προς το γλυπτό) το όνομα του γλύπτη: FOTIS – ΓΕΩΡΓΟΥΛΑΚΗΣ.
Εγραψα ακόμα ένα χρονογράφημα, την επομένη, 6 Μαΐου 2025: «Καλλιτέχνης-ιεροκήρυκας». Μία από τα ίδια! Και αυτό… βούλιαξε στον Σαρωνικό, ακριβώς όπισθεν του (άλλοτε) γλυπτού. «Ιεροκήρυκας», διότι, όπως σημείωνε ο ίδιος ο Μητρόπουλος, σε αυτοβιογραφικές σελίδες, σαν ένα είδος μανιφέστου: «Θέλησα να διδάξω και με τον λόγο και με τη μουσική την αδελφοσύνη των ανθρώπων…». Διότι: «Ηρθε η εποχή που η τέχνη πρέπει να ’χει μια ηθική βάση και οι καλλιτέχνες πρέπει να δίνουν το παράδειγμα της ύψιστης ακεραιότητας και της ηθικής. (…) Βλέπω τον καλλιτέχνη σαν έναν ιεροκήρυκα, που οι αρχές του, οι πράξεις, η ζωή του θα αποτελούν παράδειγμα για μίμηση».
Πριν από πολλά χρόνια, Μάρτιο του ’94, είχα κάνει, για το «Εψιλον» της «Ελευθεροτυπίας» ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα στην Ημέρα της Γυναίκας, με γλυπτά που είχαν μοντέλα γυναίκες (τότε έμαθα πως είχε ποζάρει γυναίκα για τον Αγνωστο Στρατιώτη, που συζητήθηκε πολύ, πρόσφατα, με την απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, πατέρα του 22χρονου Ντένις που χάθηκε με τους 57 στα Τέμπη). Σχεδίασα μετά, με πρόταση του αξέχαστου Στρατή Φιλιππότη, να μελετήσω και να εκδώσουμε βιβλίο με τα πάθη των γλυπτών· περισσότερα από ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί! Ας είναι η σημερινή «Τρίτη Ματιά» για τον Δημήτρη Μητρόπουλο μακρινός απόηχος μακρινού απωθημένου μου…
-320x213.jpg)
