Θα έλεγε κανείς ότι ένα αεροπλάνο, από εκείνα τα μεγάλα που τα βλέπουν οι πιτσιρικάδες και ξεκολλάει το σαγόνι τους από θαυμασμό, τους χωράει όλους όσοι έχουν φέρει την ελληνική κοινωνία στο σημερινό χάλι. Να τους πάρει και να τους σηκώσει. Να τους πάρει μακριά από δω και να τους πάει να ζήσουν στα νησιά-φορολογικούς παραδείσους, εκεί όπου αποθηκεύουν τα λεφτά τους. Και να μην ξαναγυρίσουν. Να δει προκοπή ο τόπος. Φτου κι από την αρχή, έστω.
Εμ δεν είναι έτσι. Διότι δεν θα λογοδοτήσουν, όπως απαιτεί κινηματικά η κοινωνία. Εχει καταντήσει νόμος επί Μητσοτάκη η ατιμωρησία του καθένα που χρησιμοποιεί τον κρατικό (ή και παρακρατικό) μηχανισμό προς ίδιον όφελος. Οικονομικό ή πολιτικό. Συχνά και τα δυο μαζί, αρχής γενομένης από τον ίδιο, ο οποίος έχει «σπιτώσει» την ΕΥΠ και την έχει βάλει να κάνει τις πιο βρόμικες δουλειές σε βάρος φίλων και αντιπάλων, του πολιτικού αλλά και οικονομικού ενδιαφέροντος, και τις απολαμβάνει. Προσπαθεί τώρα ένα ταπεινό Μονομελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας να βρει άκρη, και κάτι βρίσκει, αφού η κυβέρνηση ακύρωσε (προς το παρόν) το ενδεχόμενο να στηθεί ένα μεγαλοπρεπές ειδικό δικαστήριο επί του θέματος.
Είναι πολλά ακόμα, για τα οποία πρέπει να ελεγχθεί ο πρωθυπουργός, και η κυβέρνησή του γενικότερα. Είναι οι πρωτόγνωρες μεταπολιτευτικά παρεμβάσεις του για την εξαφάνιση στοιχείων που θα οδηγούσαν στη διαλεύκανση της τραγωδίας των Τεμπών. Είναι οι παρ’ ολίγον τραγωδίες στο FIR Αθηνών. Είναι η ανά την επικράτεια εκλογική εξαγορά των αγροτών μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ. Είναι η εύνοια στην εταιρεία του Γ. Γεραπετρίτη (του πεθερού του, εντάξει) για μια σειρά από μεγάλα έργα, που όλως τυχαίως αναλαμβάνει. Είναι η εύνοια στην εταιρεία του Κ. Σάκκαρη (πατέρα της τενίστριας και μέλλοντος συμπέθερού του). Είναι οι, μέσω υπουργείων και οργανισμών, απευθείας αναθέσεις έργων ή προμηθειών σε ημετέρους, τις οποίες το Ελεγκτικό Συνέδριο ανεβάζει σε 314.000 μόνο για την περίοδο 2021-2022 ύψους 4,5 δισ. ευρώ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει λόγο συνολικά για 15 δισ. Είναι η ιδιωτικοποίηση της Υγείας. Είναι οι χαριστικές αβλεψίες στον έλεγχο διαφόρων εταιρειών, όπως η «Βιολάντα». Είναι τα διάφορα προγράμματα στον τομέα της Παιδείας. Είναι η επιχειρηματική δραστηριότητα της συζύγου του Μαρέβας, όπως καταγράφεται στα Paradise Papers (νόμιμη λέει η ίδια, καμιά αντίρρηση, αλλά γιατί να έχει έδρα τον φορολογικό παράδεισο των νησιών Κέιμαν και όχι την Ελλάδα και να πληρώνει φόρους;).
Χρυσοφόρες δουλειές για τους λίγους. Την ίδια ώρα, η μέση ελληνική οικογένεια έχει μπει στη δίνη της άγριας φτωχοποίησης, καθώς από μήνα σε μήνα δεν ξέρει πόσο παραπάνω θα πληρώσει για τα στοιχειώδη. Σε μια κρίσιμη φάση τόσο για τον παραγωγικό ιστό της χώρας όσο και για την προστασία της οικογένειας, η ανατίμηση των τροφίμων (την τελευταία εξαετία) άγγιξε το 40%, χάριν των μεσαζόντων βεβαίως και της αλυσίδας των σούπερ μάρκετ, ενώ η αγροτιά γονατίζει από το υπερβολικό κόστος παραγωγής. Κάπως έτσι παρουσιάζει τη Mercosur «σωτήρια», για να στείλει στον αγύριστο την ελληνική παραγωγή.
Αυτά και πολλά άλλα ακόμα είναι για τα οποία πρέπει να λογοδοτήσει η κυβέρνηση. Και καλό είναι η κατηγορία αυτή λογοδοσίας να θεσμοθετηθεί και συνταγματικά, μια και ο Κυρ. Μητσοτάκης άνοιξε τη συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος. Ναι, αν γίνει έτσι, έχει αξία.
-320x213.jpg)
