Πείνα, μοναξιά, αγώνας λευτεριάς και αγχόνη

ΑΥΤΟΕΙΔΩΛΟ Καθώς κοιτούσε στον καθρέφτη/ τ’ αφράτο της κορμί/ χρόνια μετά την Τροία/ θυμήθηκε πως είχε λησμονήσει το μπρίκι στη φωτιά.// Αφήνει το γυμνό της στήθος στον καθρέφτη/ και τρέχει. Για καλή της, πάντως, τύχη,/ σαν από μόνη της μαράθηκε η φωτιά./ Εκτός κι αν κάποιος, λέει, θεός να μπήκε/ με το γλυπτό του σώμα και την έσβησε.// Οπως κι αν έχει, ο καθρέφτης περιμένει/ εκείνο το περίτεχνο κορμί/ π’ ανάλαφρα η πρώην μαστόρισσά του/ είχε στην Τροία προ χρόνων αποθέσει/ πριν η φωτιά του σώματος σβηστεί.

ΚΕΝΤΡΙΖΕΙ ΝΩΡΙΣ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ του Ντίνου Χριστιανόπουλου, καθόλου εύκολου στις φιλοφρονήσεις, ιδίως προς ομότεχνους. Ο Τάκης Παπατσώνης θεωρεί πως «ζωογονεί την μαρασμένη και ασθενούσα νεοελληνική Ποίηση. Της ξαναδίνει με το πρέπον δέος το μεγάλο της ηθικό θεμέλιο, έναν νέο και σφριγηλό ουμανισμό». Ο λόγος για τον πολυγράφο, πολυμεταφρασμένο και πολυβραβευμένο Κύπριο ποιητή Κυριάκο Χαραλαμπίδη, που γεννιέται σαν σήμερα το 1940 στην Αχνα Αμμοχώστου. Σπουδάζει Ιστορία και Αρχαιολογία στο ΕΚΠΑ και παρακολουθεί προγράμματα θεάτρου και ραδιοφωνίας σε Αθήνα και Μόναχο. Βιοπορίζεται ως φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση και υπηρετεί επί τριάντα χρόνια στο ΡΙΚ. Το έργο του αφορά τη σύνθετη σχέση μύθου και ιστορίας, ανάγοντας την ιστορία σε μύθο και την κατεχόμενη πατρίδα του σε παγκόσμιο σύμβολο. Ιδού:

Η ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΑΛΕΠΟΥΣ Στον Βύρωνα στην κεντρική οδό/ μια αλεπού κυνηγημένη από την πείνα της/ βγήκε να βρει τροφή. Δεν ήξερε η φτωχή/ πως ήτανε παραμονή Χριστούγεννα/ και πως οι καμπανούλες άγιας νύχτας/ στα δέντρα (πεύκα κι έλατα)/ στόλιζαν τη φωνή τους με κορδέλες./ Δεν ήξερε πως φούντωνε η γιορτή/ απάνω στην ουρά της και παλαβωμένη/ πέτρωσ’ εκεί στη μέση της γνωστής/ οδού Καραολή και Δημητρίου,/ απ’ το σκοτάδι του φωτός πνιγμένη/ μ’ αλλόκοτα αισθήματα στα μάτια./ Και όμως ήταν πρώτης τάξεως ευκαιρία/ να ζήσει αυτή (μιλάμε για την αλεπού)/ σαν άνθρωπος, να συμπεριφερθεί/ με γνώση των ορίων της ιστορίας,/ να μάθει επιτέλους τι σημαίνει/ αγχόνη και αγώνας λευτεριάς/ μέσα σε τόση μοναξιά και πείνα.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΒΡΕΤΑΝΟΥ ΔΗΜΙΟΥ ΜΕ ΠΑΠΙΓΙΟΝ Από τη θέση οδηγού λεωφορείου/ προήχθηκα σε δήμιο (καλύτερα λεφτά)./ Εκανα τρεις δεκάδες εκτελέσεις/ μονάχος μου κι υπερδιπλάσιες άλλες/ ωσάν μαθητευόμενος βοηθός./ Είναι κι αυτό δουλειά. Ομολογώ/ συνέβαλα μ’ επαγγελματισμό,/ κύριος πάντα (παπιγιόν, γιλέκο),/ στην ομαλή διεκπεραίωσή της./ Αυτά δεν θα τα γράψει η ιστορία,/ ούτε πως κόχεψα εννιά στην Κύπρο φουρκισμένους/ να έχουν το σκυλάκι τους στο πλάι/ (επίτευγμα επιτύμβιας μαρμαροπλεκτικής)/ καθώς στον ίσκιο της θηλιάς τελούσα/ επακριβή καταγραφή εκπνοής.

ΣΤΑ ΣΤΕΦΑΝΑ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΟΥ Είχε τριακόσια στρέμματα γης υπό κατοχήν/ και τον πατέρα της στα βάθη της Ανατολής./ Θα παντρευόταν ευτυχώς ένα καλό παιδί./ Κατά την τελετή του μυστηρίου/ δεν πρόσεξε κανένας τον πατέρα της./ Μπήκε απ’ το νάρθηκα κρυφά και στάθηκε/ πίσω από μια κολόνα και καμάρωνε./ Υστερα σκούπισε με το μανίκι του/ το ξεσκισμένο και φτωχό του δάκρυ./ Τον πήρανε για ηλίθιο του χωριού/ και τον αφήκανε στην ησυχία του./ Τελειώνει ο γάμος, και να χαίρεστε τα στέφανα./ Παίρνουν κουφέτα και λουκούμια, μπαίνουν/ καθένας στ’ αυτοκίνητό του, χάνονται./ Ο στοργικός πατέρας πάει κι αυτός/ στην Πράσινη Γραμμή, περνά σκυφτός/ παίρνει ξανά τη θέση του στο χώμα.