Αυτό που τρώει τη χώρα

Συνέβαινε πάντα να κατέχει τα πρωτεία διαμαρτυρίας το κράτος ως οντότητα. Και συνέβαινε πάντα να λέμε ότι υπάρχει διαφθορά και σπατάλη.

Σήμερα όμως έχουμε μια πρωτοφανή υπέρβαση που την αντιλαμβάνονται πλέον πολλοί συμπολίτες μας: η «πολιτική πρόσοδος» ξεπερνάει και τελικά τρώει την οικονομική ανάπτυξη και το παραγόμενο καθολικό εισόδημα.

Το είχαν περιγράψει αρκετά εύστοχα φρονώ οι συνάδελφοι Δ. και Χ. Ιωάννου προ λίγων μηνών στο «Βήμα» (1/9/2025, «Κενό περιεχομένου ότι η Ελλάδα αναπτύσσεται ταχύτερα») χρησιμοποιώντας μια έννοια ξεχασμένη πλέον στη γλώσσα της εγχώριας πολιτικής οικονομίας: τον «ενδογενή» αναπτυξιακό δυναμισμό. Δηλαδή τα ελληνικά κεφάλαια των μεγάλων και των μικρομεσαίων επιχειρηματιών πάνω στα οποία (καλώς ή κακώς) βασιζόταν -εκτός των δανεικών από την Ευρώπη- η ανάπτυξη μεταπολιτευτικά.

Ξεχάσαμε σε αυτόν τον τόπο ότι έκλεισαν μέσα στα μνημόνια -και δεν άνοιξαν ποτέ- οι κάνουλες των τραπεζών αλλά και οι κάνουλες των δημοσίων επενδύσεων (ας το σημειώσουμε). Και η ιδιωτική οικονομία μας ήταν με υψηλή ροπή συγκλίνουσα στο να ακολουθεί το πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων, ας το παραδεχτούμε κάποτε.

Γράφουν οι αρθρογράφοι στο «Βήμα» αυτό που σήμερα συμβαίνει έντονα και το προσπερνάμε επειδή μας βολεύει – και επειδή βολεύει την κυβέρνηση και τους αμέτρητους κομματικούς κρατικοδίαιτους γύρω της: «Τη χώρα την καταστρέφει η “πολιτική πρόσοδος”, δηλαδή εισοδήματα που δεν προκύπτουν από δημιουργική εργασία ή δημιουργική επιχειρηματική δραστηριότητα, αλλά από καταχρηστική –νομότυπη ή παράνομη– μεταφορά κοινωνικών πόρων, μέσω του κρατικού μηχανισμού σε ομάδες πολιτικών πελατών»

Οι αναλυτές επισημαίνουν αυτό που αγνοούν όσοι ομνύουν στη γεωπολιτική σταθερότητα και στη δήθεν οικονομική δυναμική (που κατά βάση είναι rebound μετά τα μνημόνια και την πανδημία λόγω του πλεονάσματος προ Covid και λόγω του Ταμείου Ανάκαμψης).

Τι αγνοούν; Πίσω από τους ευχαριστημένους πολιτικούς πελάτες και την ταξική πολιτική που θρέφει ανισότητες, πίσω δηλαδή από τα εξόφθαλμα καρτέλ ενέργειας και super market, η κούρσα αυτής της κυβέρνησης να αναπτύξει την οικονομία δημιουργεί μελλοντικό κενό ανάπτυξης.

Πώς συμβαίνει αυτό το οξύμωρο φαινόμενο; Το κόμμα της Ν.Δ. που πάντα είχε «διοικητικά συμβούλια», απλώθηκε στην οικονομία με διάφορους τρόπους -πολύ περισσότερο απ’ ό,τι το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80- και πλέον δίνει μέρισμα κρατικού χρήματος και σε ενδιάμεσες κοινωνικές ομάδες των δομών του πανελλαδικά, είτε υπηρετούν κρατικές θέσεις και αναθέτουν έργα είτε έχουν πρόσβαση προνομιακή σε ροές κοινοτικών κονδυλίων προς ιδιωτικές συγκεκριμένες τάξεις που υπηρετούν το κόμμα.

Η εκμετάλλευση της δυσλειτουργίας και της αυθαιρεσίας του νεοελληνικού κράτους δεν απετράπη με την ψηφιοποίηση και την ψευδαισθητική είσοδο της σχέσης κράτους – πολίτη σε πλατφόρμες (gov.gr, mydata κ.ά.) αφού εμφανώς ελέγχεται ο ελεγκτικός μηχανισμός και «η ενδημούσα στην Ελλάδα διαφθορά είναι συσχετισμένη με την πολιτικο-οικονομική πρωτοκαθεδρία».

Κλείνω με το συμπέρασμα των αρθρογράφων: «Ολοι πλέον γνωρίζουμε πού βρίσκονται οι μεγάλοι θύλακες της διαφθοράς που κατατρώει τη χώρα». Και ερωτώ: άραγε κατανοήσαμε ότι «οι μεγάλοι θύλακες» έγιναν επειδή πολλαπλασιάζονται επιδέξια και μεθοδικά οι πολλοί μικροί θύλακες παρασιτισμού και πρόσβασης σε δημόσιο χρήμα;