Παναγιώτης Παρασκευαΐδης, ο ευπατρίδης δάσκαλος

Φθινόπωρο του 1974, άρχισε-δεν άρχισε αυτό που αργότερα ονομάστηκε μεταπολίτευση. Μεταγράφεσαι από το μικρό Γυμνάσιο της περιοχής σου στο ιστορικό Γυμνάσιο Μυτιλήνης. Ολα είναι διαφορετικά από το χωριό. Το ίδιο το μεγαλοπρεπές κτίριο του σχολείου, οι άνθρωποι, η πόλη με τα αρχοντικά της – κάποια κατεδαφίστηκαν τα επόμενα χρόνια. Ακούς ότι κάποιους καθηγητές τους είχαν τιμωρήσει με παύση από το διδακτικό τους έργο· γιατί ήταν προοδευτικοί. Αφουγκράζεσαι καθετί το νέο, το κάνεις κτήμα σου, χτίζεις σιγά σιγά έναν καινούργιο εσωτερικό κόσμο, με άγνωστες μέχρι τώρα κοσμοθεωρίες.

Και να, στο μάθημα της Ιστορίας, ο ευγενικός, προσηνής φιλόλογος λέει πράγματα που δεν αναφέρονται στο σχολικό βιβλίο. Είναι από άλλα βιβλία, πηγές, καθώς έμαθες ότι λέγονται αργότερα. Μερικές φορές τα λεγόμενά του είναι διαφορετικά από τα γραφόμενα του σχολικού βιβλίου σου· σε κάνει να αναρωτιέσαι. Μετά από χρόνια, μαθαίνεις ότι αυτός ο καθηγητής είχε γράψει και εκδώσει βιβλία τοπικής ιστορίας, ήταν ιστορικός συγγραφέας, αρθρογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά. Ενας διαφορετικός καθηγητής.

Ακολούθησαν τα «Λογοτεχνικά απογεύματα» στη μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου. Εκεί άκουσες, πρώτη φορά, για κάποιους ποιητές με τα ονόματα Σεφέρης, Ελύτης, Ρίτσος. Και τα μελοποιημένα ποιήματά τους από το πικάπ που έφερνε ο καθηγητής από το σπίτι του. Οι δε προσκλήσεις ήταν γραμμένες άτονες και στη δημοτική, αυτά πριν από τις εκπαιδευτικές αλλαγές του 1977.

Μια γλύκα σε συνεπαίρνει καθώς αναπολείς αυτή την περίοδο. Νιώθεις όμορφα για αυτόν τον άνθρωπο, ευχαρίστηση για τη συμπόρευση. Ηταν παρών και πρωταγωνιστής για πάνω από μισό αιώνα στην πολιτισμική και κοινωνική ζωή της Λέσβου, αφήνοντας στιβαρό δημιουργικό αποτύπωμα. Πρόεδρος της «Εταιρείας Αιολικών Μελετών», ψυχή του περιοδικού «Αιολικά Φύλλα» και του τόμου «Αιολικά Χρονικά». Παράλληλα, πραγματοποιούνται συμπόσια και διεθνή λογοτεχνικά συνέδρια, παρέχεται υποστήριξη στη Διεθνή Αμνηστία, στον Σύλλογο συμπαράστασης φυλακισμένων «Ονήσιμος» κ.ά. Συμπαραστάτης στους νεότερους, υποστηρικτικός, μας έδινε βήμα, υλικό, οδηγίες. Σε κάθε δραστηριότητα αναλάμβανε μεγάλο μέρος των εργασιών. Δεν προήδρευε, ήταν μπροστά στα μικρά και στα μεγάλα. Από τη συγγραφή εκατοντάδων εργασιών, μελετών, άρθρων, την έκδοση βιβλίων ώς το πρακτικό μέρος της αποστολής του περιοδικού. Αμέσως μετά την ολοκλήρωση μιας δραστηριότητας, προγραμματιζόταν η επόμενη.

Παράλληλα να διδάσκει, αλλά και να διευθύνει σχολεία, τη Διεύθυνση Εκπαίδευσης του νομού, ως σχολικός σύμβουλος να καθοδηγεί παιδαγωγικά και επιστημονικά τους συναδέλφους. Ηταν ο ωραίος «δάσκαλος ποιητής» κατά τον Παλαμά. Εστω κι αν τον πίκραιναν, εκείνος συνέχιζε. Κάπου στα 1989-90, όντας διευθυντής Εκπαίδευσης, χωρίς καμιά διαδικασία αντικαθίσταται, γιατί έτσι αποφάσισαν οι κομματικά-πολιτικά κρατούντες.

Στο κατόπι να χορηγεί στη γενέτειρα κωμόπολη, σε σχολεία, σε μαθητές. Αθόρυβα να συμπληρώνει τα οικονομικά των συνεδρίων.

Αγαπημένε, σεβαστέ δάσκαλε, οι μαθητές σου και ο δήμος σε ευγνωμονούν.