Οταν, στις 11 του περασμένου Δεκεμβρίου, ο Κυριάκος Πιερρακάκης εξελέγη πρόεδρος του Eurogroup, ο πρωθυπουργός και τα κυβερνητικά στελέχη, έχοντας ήδη μακρά προϋπηρεσία και εγνωσμένες υψηλές δεξιότητες στη θριαμβολογία, ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Χθες, πρώτη συνεδρίαση του Eurogroup στην οποία προήδρευσε ο κ. Πιερρακάκης, οι θριαμβολογίες επαναλήφθηκαν.
Τον Δεκέμβριο και τώρα, ο κοινός παρονομαστής τους ήταν αυτός: η ανάδειξη Ελληνα υπουργού Οικονομικών στον θώκο του προέδρου του Eurogroup συνιστά διεθνή αναγνώριση, αναβαθμίζει το κύρος της χώρας και αποδεικνύει τη διεθνή εμβέλεια της Ελλάδας υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Οπως θα έλεγε και ο μακαρίτης πατήρ Μητσοτάκης, «Ποίαν άλλην χρείαν αποδείξεων έχομεν;»…
Τι αναγνωρίστηκε;
Τι αναγνωρίστηκε όμως στην Ελλάδα στη συγκεκριμένη περίπτωση; Στο θηριοτροφείο των διεθνών σχέσεων, σε τέτοιου είδους «συναλλαγές», το δούναι και λαβείν είναι κανόνας. Αφαιρώντας τον κυβερνητικό προπαγανδιστικό θόρυβο, τα πράγματα έχουν μια ωμή διαφάνεια.
Η ανάδειξη του κ. Πιερρακάκη στην προεδρία έλαβε χώρα τις παραμονές μιας κρίσιμης συνόδου κορυφής όπου ελήφθησαν οι τελικές αποφάσεις για τα ρωσικά assets. Ο αρχικός σχεδιασμός, που «παίχτηκε» μέχρι το «παραπέντε» των αποφάσεων της συνόδου, ήταν η Κομισιόν να πάρει δάνειο 90 δισ. ευρώ από τη Euroclear, έναν διεθνή οργανισμό που φυλάσσει ή/και εκκαθαρίζει χρηματοπιστωτικά περιουσιακά στοιχεία διεθνώς. Ενέχυρο θα ήταν μέρος των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων της Ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας που βρίσκονται κατατεθειμένα στη Euroclear και ανέρχονται περίπου σε 210 δισ. (ή, κατ’ άλλους, στα 290 δισ.).
Με δηλώσεις του την προηγουμένη της συνόδου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε ξεκάθαρη την ελληνική «προσφορά», λέγοντας ότι η ελληνική κυβέρνηση συμφωνεί με οποιαδήποτε λύση στο θέμα – άρα και με τη λύση να «βάλει χέρι» η Κoμισιόν στα ρωσικά assets…
Ο Βέλγος αντίπαλος του Κυριάκου Πιερρακάκη για τη θέση του προέδρου του Eurogroup απεσύρθη. Προφανώς δεν διέθετε τα κατάλληλα… skills και επιπλέον η χώρα του ήταν έτοιμη να δώσει τη μάχη για να μην περάσει η πρόταση της Κομισιόν.
Κατοχικό δάνειο
Η πρόταση δεν πέρασε παρά το ότι η Ελλάδα έριξε το ειδικό της βάρος υπέρ της – και ανταμείφθηκε γι’ αυτό. Από την άλλη πλευρά δεν ήταν μόνο το Βέλγιο και κάποιες άλλες χώρες-μέλη, αλλά και οι… κεντρικές τράπεζες. Η Κριστίν Λαγκάρντ εξήγησε ότι η υπόθεση απειλεί την αξιοπιστία των διεθνών τραπεζών. Πράγματι: ποια εγγύηση προσφέρουν οι κεντρικές τράπεζες στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές συναλλαγές αν ευλογούν πράξεις πειρατείας όπως η δέσμευση και «αξιοποίηση» διαθεσίμων κεντρικής τράπεζας;
Οσο για την Ελλάδα, εδώ η επίδειξη «προθυμίας» πέρασε την «κόκκινη γραμμή» του τυχοδιωκτισμού. Προσφέρθηκε να είναι ο «αυτοφωράκιας» της Κομισιόν σε μια υπόθεση λεηλασίας κρατικών assets που θα διέλυε κάθε έννοια διεθνούς νομιμότητας και εγγυήσεων στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, νομιμότητας και εγγυήσεων που έχουν γίνει σεβαστές ακόμη και στη διάρκεια άμεσης πολεμικής αντιπαράθεσης.
Αρκεί να αναφέρουμε ότι οι ναζί ονόμασαν δάνειο την απαλλοτρίωση (όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια) του ελληνικού χρυσού – το «κατοχικό δάνειο». Και η Ελλάδα με επικεφαλής τον Κυριάκο Μητσοτάκη ήταν έτοιμη να στηρίξει την κατάσχεση διαθεσίμων κεντρικής τράπεζας άλλης χώρας με την οποία δεν βρίσκεται σε πόλεμο…
Πώς να μην αναγνωριστεί μια τέτοια «προσφορά»;
Δευτερευόντως μέτρησε στο βιογραφικό του Κυριάκου Πιερρακάκη, ως εκπροσώπου της ελληνικής κυβέρνησης, η ευρωπαϊκή πρωτοπορία στην παραγωγή πρωτογενών υπερ-πλεονασμάτων στην ελληνικό προϋπολογισμό. Σε μια Ευρώπη υπό ασφυκτική πίεση εξεύρεσης πόρων για τη χρηματοδότηση της στροφής στη στρατιωτικοποίηση, το ελληνικό παράδειγμα συνεπούς λιτότητας με υψηλές στρατιωτικές δαπάνες και με γεωπολιτική προθυμία υψηλού ρίσκου είναι πράγματι προς εξαγωγήν…
