Μια εργασία για την ταξική πάλη στο σύνολό της

Οι Εκδόσεις Εργατική Πάλη κυκλοφορούν το βιβλίο των Σταύρου Σκεύου και Χάρη Μάργαρη, «Μεταπολίτευση – Ο Ελληνικός Καπιταλισμός από την Κρίση στην Παρακμή. Εργατικό Κίνημα και Αγώνες». Είναι μια εργασία που παρουσιάζει: α) Την εξέλιξη του ελληνικού καπιταλισμού από τη Μεταπολίτευση μέχρι τις μέρες μας, σε άμεση σχέση και σύνδεση με το μακρύ κύμα κάμψης και κρίσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος τα τελευταία 50 χρόνια. β) Τον ρόλο της αστικής τάξης και των αστικών πολιτικών δυνάμεων, ιδιαίτερα μετά την υιοθέτηση του νεοφιλελευθερισμού και της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και πρακτικής. γ) Τον ρόλο των ρεφορμιστικών κομμάτων (ΚΚΕ και ΚΚΕ εσ. –και όλων των κατοπινών μετασχηματισμών του). δ) Την πολιτική διαδρομή του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τη μετάλλαξή του σε μνημονιακό κόμμα και την ουσιαστική διάλυσή του. ε) Την εξέλιξη του συνδικαλιστικού εργατικού κινήματος σε όλη αυτήν την περίοδο. στ) Τους αγώνες των εργαζόμενων, των λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας (φοιτητών, μαθητών κ.ά.) από την αρχή της Μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα. ζ) Τον ρόλο της άκρας και επαναστατικής Αριστεράς στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις, στο εργατικό κίνημα όλης αυτής της περιόδου.

«Η ιστορία όλων των ώς τα τώρα κοινωνιών είναι ιστορία ταξικών αγώνων»

Η εργασία των Σταύρου Σκεύου και Χάρη Μάργαρη αναλύει όλα τα παραπάνω θέματα, πώς εξελίχθηκαν και γιατί εξελίχθηκαν με αυτόν τον τρόπο. Και κυρίως από αυτήν την εξήγηση και ανάλυση επιχειρείται να φανεί, όσο το δυνατόν πιο καθαρά, γιατί εξελίχθηκαν κατ’ αυτόν τον τρόπο και όχι διαφορετικό. Η μέθοδος που χρησιμοποίησαν είναι η υλιστική διαλεκτική, ώστε να μπορεί να κατανοηθεί η σχέση οικονομίας – πολιτικής και ταξικής πάλης στη χώρα μας. Επιπλέον, αυτή η εργασία / μελέτη δεν έγινε για τους «ειδικούς». Ο βασικός της σκοπός είναι να δείξει τη βαρβαρότητα του νεοφιλελευθερισμού και γενικότερα του καπιταλιστικού συστήματος και να υπηρετήσει τους εργαζόμενους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τη νεολαία, ώστε να οικοδομήσουν μια εργατική και επαναστατική πολιτική, που θα τους οδηγήσει σε μια νέα κοινωνία χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση, σε μια σοσιαλιστική κοινωνία που δεν θα έχει σχέση με τις σταλινικές δικτατορίες.

Στην εργασία δίνεται ιδιαίτερο βάρος στους αγώνες των εργαζόμενων και της νεολαίας (παρουσιάζονται οι σημαντικοί και εμβληματικοί αυτής της περιόδου) και γενικά στην ταξική πάλη, για να εξηγηθεί γιατί τα γεγονότα εξελίχθηκαν έτσι και όχι αλλιώς –και ταυτόχρονα, αυτό γίνεται σε απόλυτη συμφωνία με τη μαρξιστική αρχή «η ιστορία της υπάρχουσας κοινωνίας είναι η ιστορία της ταξικής πάλης». Αυτή η προσέγγιση της Ιστορίας και κατ’ επέκταση των πολιτικών γεγονότων αποφεύγει απλουστευτικές αντιλήψεις, ότι οι αστοί πολιτικοί, τα αστικά κόμματα ή ακόμη και οι ρεφορμιστές και τα κόμματά τους είναι υπηρέτες και εκτελούν εντολές ξένων κέντρων ή των ιμπεριαλιστών ή είναι όργανα χωρίς βούληση ή, ακόμη χειρότερα, ότι είναι «εθελόδουλοι», «υπόδουλοι» κ.λπ.. Απόψεις που τόσο έχουν ταλαιπωρήσει και ζημιώσει το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα της χώρας μας όπως και το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα.

Οχι βέβαια ότι δεν υπάρχουν και οι δωσίλογες αντιλήψεις στην αστική τάξη και στα πολιτικά κόμματά της (ο βαθμός τους εξαρτάται από τον τρόπο που συγκροτήθηκαν και διαμορφώθηκαν), αλλά γενικά δεν είναι ο κανόνας. Σε γενικές γραμμές, οι καθυστερημένες, εξαρτημένες αστικές τάξεις ικανοποιούν τα συμφέροντά τους μέσα από την ικανοποίηση των γενικών συμφερόντων των ιμπεριαλιστών –βασική θέση που ακολουθούν οι δύο συγγραφείς στην εργασία τους.

Η εργασία των Στ. Σκεύου – Χ. Μάργαρη, πιστή άλλωστε στις αρχές τους, έχει –κατά τη γνώμη μας– μια μοναδικότητα. Παρουσιάζει τα γεγονότα και τους αγώνες όπως ξετυλίχθηκαν και εξελίχθηκαν στα εργοστάσια, στις σχολές και στα σχολεία, στις εργατικές συνοικίες και στα χωριά… στις καταλήψεις και στους δρόμους, ενάντια στο ΝΑΤΟ και στους ιμπεριαλιστές Ε.Ε. και ΗΠΑ. Δεν διστάζουν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους: Οτι η «ιστορική τομή» της Μεταπολίτευσης (σημαντικές και πρωτόγνωρες κατακτήσεις στη χώρα μας σε βιοτικό επίπεδο, δημοκρατικά, εργατικά, κοινωνικά δικαιώματα και ελευθερίες κ.ά.) οφείλονται σ’ αυτούς τους ταξικούς αγώνες, στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και όχι σε κάποιους πολιτικούς και τον δήθεν «αλλαγμένο» και «εθνάρχη» Καραμανλή.

Επιπλέον, δείχνουν τους πρωταγωνιστές αυτών των ταξικών αγώνων που διαμόρφωσαν τη Μεταπολίτευση, όπως και αυτούς –αστικές και σε πολλές περιπτώσεις ρεφορμιστικές δυνάμεις– που τους πολέμησαν λυσσασμένα. Ενα μεγάλο μέρος των πρωταγωνιστών αυτών των ταξικών αγώνων, πολλοί από τους οποίους είναι από τους σημαντικότερους όλης αυτής της περιόδου (σημειώνονται στο βιβλίο), είναι οι οργανώσεις της άκρας και επαναστατικής Αριστεράς. Αυτή η συμβολή της εργασίας είναι πολύ σημαντική και μοναδική. Παρουσιάζει την ταξική πάλη στο σύνολό της και όχι μόνο ένα μέρος της.

Το ύφος και η γλώσσα του βιβλίου είναι σκληρά, αλλά ειλικρινή και ντόμπρα. Αλλά πώς και με ποια γλώσσα και τι ύφος να αποτυπώσει –αρκεί η λέξη «παθογένειες»– κανένας το σκάνδαλο Κοσκωτά, την αθλιότητα της συγκυβέρνησης, την εξαπάτηση της κατάργησης του μνημονίου με ένα νόμο και ένα άρθρο, το Οχι του δημοψηφίσματος που έγινε Ναι, τη 13ωρη εργασία (15ωρη στην πραγματικότητα), το κλείσιμο σε μία νύχτα 204 ταχυδρομείων, την κλοπή εκατομμυρίων ευρώ από τον ΟΠΕΚΕΠΕ… την εμπλοκή στον πόλεμο της Ουκρανίας και τη συμμαχία με το κράτος – δολοφόνο του Ισραήλ; Η την αντιστροφή των εννοιών, π.χ., «η άγνοια είναι δύναμη, η ελευθερία είναι σκλαβιά, ο πόλεμος είναι ειρήνη».