Λέγαμε κάποτε ότι οι δημοσκοπήσεις είναι η φωτογραφία της στιγμής και οι ερευνητές υποστήριζαν ότι δεν πρέπει να δίνουμε διαστάσεις στα ευρήματα που προκύπτουν από συνδυαστικές προσεγγίσεις οδηγούμενοι σε συμπεράσματα που δεν αντέχουν στη λογική. Υποθέσεις εργασίας μπορούμε να κάνουμε, ωστόσο δεν πρέπει να ξεπερνάμε κάποια όρια, γιατί διατρέχουμε τον κίνδυνο να διαψευστούμε. Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι το πρόβλημα δημιουργείται από τον τρόπο διαχείρισης των ευρημάτων. Είναι άλλο πράγμα η στεγνή παρουσίαση μιας μέτρησης και άλλο ο επιμελημένος σχολιασμός της. Το τι θα προκρίνουν ένα μέσο ενημέρωσης και ένα κόμμα και τι θα υποβαθμίσουν έχει να κάνει με τη γραμμή τους. Το πολιτικό φιλτράρισμα δεν μπορεί βεβαίως να ανατρέψει τα κεντρικά δεδομένα, μπορεί όμως να λειάνει τις επαχθείς πλευρές και να υπερπροβάλει κάποια δευτερεύουσας σημασίας ευρήματα που ταιριάζουν στο ιδεολογικό προφίλ του μέσου ενημέρωσης ή του κόμματος. Παράδειγμα: Η Νέα Δημοκρατία και ο αρχηγός της δείχνουν τις πρωτιές τους στην πρόθεση ψήφου και στην καταλληλόλητα για την πρωθυπουργία, υποβαθμίζουν τις κακές επιδόσεις τους παντού αλλού και λένε ότι εμείς μόνο μπορούμε να εγγυηθούμε την πολιτική σταθερότητα και γι’ αυτό δώστε μας ακόμα μία ευκαιρία, διαφορετικά η χώρα θα βυθιστεί στον λάκκο του λαϊκισμού.
Το τελευταίο διάστημα έχουμε ένα νέο στοιχείο. Μετράμε κόμματα που δεν υπάρχουν. Πρωτότυπο; Σίγουρα. Να παραδεχτούμε ότι η επιλογή των δημοσκόπων δεν είναι στον αέρα, δεν είναι ύποπτη για σκοπιμότητες, δεν συνιστά παραβίαση της δεοντολογίας, ούτε πρόκειται για κατασκευή, αφού οι ενδείξεις ότι σύντομα θα εμφανιστούν νέα κόμματα στην πολιτική ζωή είναι πολλές. Τα τρία πρόσωπα που σχεδιάζουν τα νέα κόμματα δεν έχουν αποδοκιμάσει τη συζήτηση που διεξάγεται και τα αφορά, αντιθέτως με δηλώσεις και διαρροές κύκλων τους συντηρούν το θέμα και είναι βέβαιο, κι ας μην το ομολογούν, ότι αναλύουν τα νούμερα και σταθμίζουν την κατάσταση με βάση τα ποσοστά που παίρνουν τα υπό διαμόρφωση κόμματά τους. Είναι σίγουρο ότι θα γίνουν; Η Μαρία Καρυστιανού το ανακοίνωσε χωρίς περιστροφές, ο Αλέξης Τσίπρας σχεδόν το ανακοίνωσε, ο Αντώνης Σαμαράς, που πρώτος άνοιξε τον κύκλο αυτών των συζητήσεων εξαιτίας της διαγραφής του από τη Νέα Δημοκρατία, φαίνεται πως το ξανασκέφτεται. Και από τις τρεις εν αναμονή πρωτοβουλίες λείπουν ο χρόνος (κρίσιμος παράγοντας), ο τίτλος (μικρότερης σημασίας) και τα πρόσωπα που θα πλαισιώσουν τα εγχειρήματα (ίσως το πιο σοβαρό στοιχείο).
Πρόγραμμα, στρατηγική, ταξικές προτιμήσεις, πολιτικές συμμαχίες είναι απαραίτητα εφόδια για μια νέα προσπάθεια, ωστόσο και χωρίς αυτά, ή με αυτά αλλά γεμάτα θολά μηνύματα, ασαφείς στοχεύσεις και γενικότητες, μπορείς σε πρώτη φάση να πετύχεις πράγματα. Με τους πολίτες απογοητευμένους με την κατάσταση που επικρατεί λόγω της αδυναμίας του πολιτικού συστήματος να παρουσιάσει ριζοσπαστικές προτάσεις και ελκυστικές λύσεις, αγκυροβολημένους στο λιμάνι της αποχής, αναζητώντας διέξοδο, έστω και προσωρινή, για να αποδοκιμάσουν ό,τι τους έχει απογοητεύσει, η συζήτηση επί της ουσίας και εφ’ όλης της ύλης, κάτι που ήταν επιβεβλημένο την περίοδο της έντονης πολιτικοποίησης, σήμερα δεν είναι, θεωρείται πολυτέλεια και μάλιστα αναλώσιμη.
Το ζητούμενο γι’ αυτήν τη μεγάλη ομάδα πολιτών -μέρος εξ αυτών στο παρελθόν έχει ψηφίσει χωρίς ενθουσιασμό με μισή καρδιά και με τη λογική του μικρότερου κακού- είναι ο ηγέτης. Αυτός που θα καταφέρει να τους εμπνεύσει, να τους εμψυχώσει, να τους παρηγορήσει, να τους ενθαρρύνει, να δώσει νόημα στην ύπαρξή τους, να δείξει τους υπεύθυνους για την κρίση, να υποσχεθεί ότι θα τους τιμωρήσει παραδειγματικά, να περιγράψει το φωτοβόλο μέλλον που τους περιμένει, να τους βοηθήσει να κάνουν τον ψιθυριστό αντίλογό τους δυνατή φωνή αμφισβήτησης, να μετατρέψει τη διάχυτη ατελέσφορη δυσφορία τους σε συγκεκριμένο βήμα, τελικώς να τους σηκώσει από τους καναπέδες για να αναμετρηθούν με την επιθετική ασχήμια του συστήματος που τους περικυκλώνει. Εκεί στοχεύουν και η Μαρία Καρυστιανού και ο Αλέξης Τσίπρας. Χωρίς σαφές σχέδιο η κ. Καρυστιανού μέχρι τώρα, με σκαρίφημα προγράμματος ο Αλέξης Τσίπρας – το δίνει με δόσεις. Θέλουν να απευθυνθούν σ’ ένα μεγάλο ακροατήριο. Για την κ. Καρυστιανού η διάκριση Αριστεράς-Δεξιάς δεν έχει νόημα στις μέρες μας. Για τον Αλ. Τσίπρα έχει νόημα και επιμένει, αλλά όχι με τη δογματική προσέγγιση που είχε στο παρελθόν στις αναλύσεις των αριστερών διανοητών και κομμάτων.
ΥΓ.: Εχουν αρχίσει να σκάνε μύτη και δημοσκοπήσεις που μετράνε τις επιδόσεις κομμάτων με άλλους αρχηγούς. Η Νέα Δημοκρατία χωρίς τον Μητσοτάκη χάνει δύο μονάδες. Οπότε μπορούν να πάνε σε αλλαγή καπετάνιου εν πλω. Το ΠΑΣΟΚ χωρίς τον Νίκο Ανδρουλάκη διπλασιάζει το ποσοστό του. Οπότε γιατί να μην μπει στο μυαλό κάποιων η ιδέα να θέσουν θέμα ηγεσίας ξανά; Η Πλεύση Ελευθερίας και η Ελληνική Λύση χωρίς τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Κυριάκο Βελόπουλο καταποντίζονται. Οπότε δεν τους ακουμπάμε.
Ανάγωγα
Επιτέλους η τάξη αποκαταστάθηκε. Επιτέλους μια μεγάλη αδικία εξαφανίστηκε. Επιτέλους επέστρεψε η σοβαρότητα. Επιτέλους ο πρόεδρος Τραμπ πήρε αυτό που ήθελε διακαώς: το Νόμπελ Ειρήνης. Του το παραχώρησε η Ματσάδο σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για την απαγωγή του Μαδούρο. Πώς είπατε, είναι δανεικό; Λάθος τεράστιο. «Δανεικό και αγύριστο». Κάτι ξέρει απ’ αυτά ο διαταραγμένος έφηβος με τα χρυσά μαλλιά και την κράση Θεού.
