Θέλοντας και μη, όλα τα τελευταία χρόνια, κάθε μέρα σχεδόν, έρχεται στον νου μου το 1967 και η δικτατορία του. Νιώθω σαν μην έχει αλλάξει τίποτα… Κι όμως όλα πρέπει να έχουν αλλάξει από τις 24 Ιουλίου 1974, εκείνη τη μέρα που έφυγε η δικτατορία. Το μόνο που δεν θυμάμαι όμως… Εφυγε, τη διώξαμε ή, κάποιοι, την έδιωξαν… Ποιο να είναι άραγε το σωστό… Εκείνη τη μέρα που κατεβήκαμε όλοι στους δρόμους.. Ενα μεγάλο πανηγύρι. Τραγούδια, συνθήματα, όνειρα και σχέδια, για μια νέα Πατρίδα. Στην αγκαλιά της γνήσιας Δημοκρατίας. Της ολοκληρωμένης Αξιοκρατίας.
Που την είχε βάλει στην άκρη η αποστασία του 1965 και την εξαφάνισε η δικτατορία του 1967. Και ήρθε μια Δημοκρατία μακριά από κάθε όνειρο. Τίποτε δεν χτίστηκε στις σωστές του διαστάσεις. Τα περισσότερα έγιναν πρόχειρα, ανεύθυνα, επιδερμικά. Με τα ίδια θεμέλια, σχεδόν, που στήριξαν το μετεμφυλιακό μας κράτος. Κάποιο νεοφιλελεύθερο λίφτινγκ, ίσως.
Προσπάθησε να μιλήσεις σε κάποιον γι’ αυτήν την κοινωνία της παρακμής που μας πνίγει κάθε μέρα.. Και, προπάντων, για το ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο… Θα σε κοιτάξει σαν να είσαι από άλλο πλανήτη, θα μουρμουρίσει μέσα του: «δε μας παρατάς ρε φίλε..» και θα συνεχίσει να διαβάζει τα νέα της αγοράς, πίνοντας και πέντε τσιπουράκια…
Ναι, γι’ αυτό αγωνιστήκαμε, για να είμαστε ελεύθεροι να ζήσουμε όπως θέλουμε. Ελευθερία όμως δεν σημαίνει απληστία.. Σημαίνει και δημιουργία. Αν σ’ εκείνα τα δίσεκτα χρόνια της δικτατορίας κάποιος μας έλεγε ότι και μετά την πτώση της το μέλλον αυτού του τόπου δεν θα ήταν καλύτερο, ασφαλώς θα… τον δέρναμε. Παρότι οι παλαιότεροι ξέρανε πολύ καλά ότι, αιώνες τώρα, τίποτε δεν αλλάζει εύκολα… Μας προειδοποίησε αυτός ο υψηλόβαθμος αστυνόμος της Γενικής Ασφάλειας, αυτός που μας «κατηχούσε» με κείνο το κυνικό γελάκι του, ενώ οι άλλοι σε έδερναν: «Τσάμπα πολεμάτε την επανάσταση, ρε παιδιά.. Νομίζετε ότι και αν τη ρίξετε δηλαδή, θα αλλάξει τίποτε; Είμαι σ’ αυτή τη θέση 30 χρόνια… Κανένας δεν με κούνησε, βρε σεις, κι ούτε θα με κουνήσει ποτέ… Γιατί εμένα έχει ανάγκη οποιαδήποτε εξουσία κι όχι εσάς… Διότι, αγαπητέ μου, η εξουσία δεν χρειάζεται πολυλογάδες. Η οποιαδήποτε εξουσία χρειάζεται στρατιώτες πιστούς που εκτελούν επακριβώς τις εντολές της…».
Η μόνη διαφορά είναι στα όπλα. Αντί για τανκς και πολυβόλα, θα έχουμε Τράπεζες, χρηματιστήρια, MME και ξενυχτάδικα. Κι αντί να σας λέμε στρατιώτες, λοχαγούς και ταγματάρχες, θα σας βαφτίζουμε λογιστές, διαχειριστές και συμβούλους. Αυτό θα είναι και το τίμημα της Δημοκρατίας… Και σε όλο τον κόσμο, βέβαια, όχι μόνο στον τόπο μας.
Κι αν αξιοποιήθηκαν, σε κάποιες κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης, μερικοί «τολμητίες» που έδρασαν πραγματικά την εποχή της δικτατορίας, αυτό έγινε μόνο και μόνο γιατί κάποιοι, αμέσως, συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις… Πέρασαν τόσα χρόνια από την 21 Απρίλη του 1967 κι όμως τίποτε, σχεδόν, δεν βρήκε τις σωστές του διαστάσεις. Τα περισσότερα αφιερώματα είναι πρόχειρα, ανεύθυνα, επιδερμικά. Και όσο πάνε φθίνουν φιλολογώντας… Κι όμως κάποτε πρέπει να πληροφορηθούν και οι επόμενες γενιές αυτά που συμβαίνουν γύρω μας τα τελευταία χρόνια και οι ίδιοι «λογιστές» τα παραποιούν ή τα ωραιοποιούν… Ή, το χειρότερο, μας κάνουν να αποφεύγουμε να τα σκεπτόμαστε. Κρατώντας, μάλιστα, αυτοί οι παντοδύναμοι κύκλοι τα πάντα στα χέρια τους, διαθέτουν τέτοια «αόρατη» προπαγάνδα που μπορούν να κατευθύνουν όχι μόνο τις ιδέες μας αλλά και τις αντιδράσεις μας…
Κι όπως λέει ο Νόαμ Τσόμσκι: «Η προπαγάνδα, είναι για τη δημοκρατία ό,τι είναι το ρόπαλο σε ένα ολοκληρωτικό κράτος»! Σχεδόν τα ίδια είπε πρώτος ο Πλάτων πριν από 2.500 χρόνια!!! Ανοίγουμε την τηλεόραση κι αν δούμε κάποια εκπομπή που μπορεί να μας θυμίζει την 21η Απρίλη, πατάμε αμέσως το κουμπί και κολυμπάμε σε άλλα κανάλια… Στα κουτσομπολιά και τα μπαράκια της Μυκόνου όπου παραθερίζουν, αχταρμάς, επιδειξίες, μεγαλοεπιχειρηματίες, πολιτικοί μαϊντανοί, χορτασμένοι καλλιτέχνες και αυτοαποκαλούμενοι «διανοούμενοι». Αυτό λοιπόν είναι το τίμημα της Δημοκρατίας; Γι’ αυτό λοιπόν βασανίστηκε τόσος κόσμος σ’ αυτά τα εφτά μαύρα χρόνια της χούντας; Για να γκρεμίσει τη βαρβαρότητα της δικτατορίας και να χτίσει την παρακμή της δημοκρατίας; Αν ζούσε ο Γεώργιος Αλέξανδρος Μαγκάκης θα μας μιλούσε, όπως τότε, για τα ιδανικά της Δημοκρατίας. Ιδανικά που έχουν ξεχαστεί. Και ελπίζοντας ότι ίσως κάποτε οι νέες γενιές τα χρειαστούν… Ο Μαγκάκης δεν υπάρχει όμως… Μας αποχαιρέτησε με λίγα πικρά λόγια πριν από 10 χρόνια: «Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο… Αυτός ο κόσμος που αφήνω πίσω μου δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός ο τόπος είναι ένας άλλος τόπος, με ανθρώπους κάποιας άλλης φυλής…». Πικρά λόγια που πνίγουν μέσα τους μια κραυγή για τις επόμενες γενιές… Για να ξαναφέρουν την ιδανική Δημοκρατία. Που δεν έρχεται, χρόνια τώρα.. Η φωνή του Παλαμά: «…που όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει… κι όλο συντρίμμι χάνεται στο κύλισμα των κύκλων…».
