Τα ζώα μου αργά

«Θέλουμε να ακουστούμε και να επιζήσουμε. Κι αυτό αφορά όλη την κοινωνία». Λόγια αγρότη, ενός εκ των πολλών που δικαίως έχουν ξεσηκωθεί κατά το τελευταίο διάστημα. Λόγια που αποτυπώνουν τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος. Για τους αγρότες, οι κινητοποιήσεις τους είναι αγώνας επιβίωσης και αφορά ολόκληρη την κοινωνία. Κάτι που αρνείται να αντιληφθεί η «τα-ζώα-μου-αργά» κυβέρνηση και αντιθέτως επιχειρεί, δια του κυβερνητικού εκπροσώπου και βουλευτών της, την ενεργοποίηση του κοινωνικού αυτοματισμού, επιλέγοντας να στρέψει την κοινή γνώμη κατά των κινητοποιήσεων και των «μπλόκων» στους εθνικούς οδικούς άξονες.

Λίγες μέρες μετά από την εκδήλωση της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, το καλοκαίρι του 1974, συγκροτήθηκαν κατά τόπους επιτροπές, αποτελούμενες από υπηρεσιακούς παράγοντες του ελληνικού στρατού και ντόπιους κτηνιάτρους. Αποστολή των επιτροπών αυτών ήταν η καταγραφή του ζωικού κεφαλαίου στις κτηνοτροφικές μονάδες όλης της χώρας και η συντηρητική επίταξη του 1/3 των εκτρεφόμενων ζώων κάθε μονάδας, για την περίπτωση που η κατάσταση στην Κύπρο οδηγούσε σε ανοικτή σύγκρουση μεταξύ της χώρας μας και της Τουρκίας. Τα δεσμευμένα ζώα παρέμεναν εν ζωή υπό τη φροντίδα των κτηνοτρόφων, όντας όμως σε καθεστώς απόλυτης και άμεσης διάθεσης στον ελληνικό στρατό, προκειμένου να καλυφθούν ενδεχόμενες ανάγκες επιμελητείας του στρατεύματος και του γενικού πληθυσμού.

Ηταν η εποχή που η ετήσια κατανάλωση σε αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα καλυπτόταν σε ποσοστό άνω του 90% από την παραγωγή των ημεδαπών μονάδων. Οι ανάγκες για εισαγωγές πάσης φύσεως κρεάτων (βόειου, αιγοπρόβειου, χοιρινού, πουλερικών κ.λπ..), ζωικής προέλευσης προϊόντων (γαλακτοκομικών, μελιού κ.ά.), καθώς και βασικών γεωργικών προϊόντων (δημητριακών, οσπρίων, ελαιολάδου, φρούτων, καπνού κ.ά.) ήταν ελάχιστες, κυμαινόμενες σε κάποιες περιπτώσεις σε επίπεδα κάτω του 5%, ίσως και του 3%. Με εξαίρεση το επί χούντας διαβόητο σκάνδαλο Μπαλόπουλου (εισαγωγή ακατάλληλων κρεάτων εκ Ροδεσίας και εξ Αργεντινής), οι εισαγωγές αφορούσαν κυρίως ειδικά μεταποιημένα προϊόντα, αυτά που πλέον ονομάζουμε προϊόντα ονομασίας προέλευσης (ΠΟΠ). Από τα προαναφερθέντα, καθίσταται σαφές ότι στην απευκταία περίπτωση εμπλοκής της χώρας μας είτε σε περιορισμένης κλίμακας πολεμικές επιχειρήσεις, είτε σε ανοικτό, γενικευμένο, μακροχρόνιο πόλεμο, δεν υφίστατο απειλή έλλειψης τροφίμων. Η εγχώρια παραγωγή επαρκούσε να θρέψει τον πληθυσμό της χώρας.

Εκτοτε παρήλθε μισός αιώνας και τα δεδομένα έχουν αλλάξει άρδην. Η εγχώρια παραγωγή πλέον δεν καλύπτει ούτε καν το 10% της ετήσιας κατανάλωσης. Η χώρα μας είναι απολύτως εξαρτημένη από αθρόες εισαγωγές ειδών διατροφής σε όλες σχεδόν τις προαναφερθείσες κατηγορίες. Συνεπώς, για ποια ανεξαρτησία της χώρας μιλάμε; Ο αγώνας των αγροτοκτηνοτρόφων είναι αγώνας επιβίωσης όχι μόνο αυτών και των οικογενειών τους, αλλά της χώρας ολόκληρης.

*(Ph.D)2, καθηγητής Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης