Χριστούγεννα θα κάνει στο Μαξίμου, Πρωτοχρονιά επίσης, άντε και των Θεοφανίων να πεταχτεί όπου βολεύει για την τελετή του συμβολικού αγιασμού των υδάτων. Από εκεί και πέρα ο πολιτικός καιρός όλο και θα αγριεύει, οπότε η αμερικανική ομπρέλα κάτω από την οποία προσπαθεί να στριμωχτεί πιθανότατα δεν θα του είναι χρήσιμη. Η σημερινή πολιτική αμφισβήτηση έχει όλα τα προτερήματα να μεταβληθεί σε πολιτική αστάθεια.
Η κοινωνική απέχθεια στο κυβερνητικό σύστημα Μητσοτάκη έχει περάσει στο «κόκκινο». Από καιρό έχει χάσει τις μεγάλες πόλεις, τώρα έχασε και την ύπαιθρο που τόσο -άνομο- αγώνα έκανε για να κερδίσει. Τώρα ο χρόνος κυλά εις βάρος του και το μόνο βέβαιο είναι ότι καμία ισχυρή δύναμη στον κόσμο δεν είναι λογικό να επιχειρήσει να τον στηρίξει. Από τις οποίες δυνάμεις η μόνη στην οποία μπορεί να υπολογίζει είναι οι ΗΠΑ, καθώς η Ευρώπη παραπαίει στη δική της κρίση και τα δικά της σκάνδαλα διαφθοράς.
Υπομονή συστήνουν οι γνώστες των πολιτικών εξελίξεων μέχρι να ψηφιστεί ο προϋπολογισμός. Επειδή δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Το πολιτικό μόρφωμα της ανυποληψίας, του οποίου ηγείται, δεν έχει τις δυνάμεις για να επιβιώσει επί μακρόν.
Ηδη οι κλυδωνισμοί εντός της συντηρητικής παράταξης είναι ισχυροί. Οι δυο πρώην πρωθυπουργοί Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς δεν αφήνουν ευκαιρία που να μην επισημαίνουν τις έντονες διαφωνίες τους επί των επιλογών του Κυριάκου Μητσοτάκη ως υπεύθυνες για την καταστροφή του κοινωνικού ιστού, την απαξίωση κορυφαίων θεσμών και την πλαστογράφηση της οικονομικής κατάστασης της χώρας. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που σ’ αυτό το σκηνικό φροντίζει να δίνει το «παρών» ο υπουργός Αμυνας, Νίκος Δένδιας.
Ακόμα πιο ενδιαφέρουσα αναμένεται η επόμενη φάση, κατά την οποία, σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, ο Αντ. Σαμαράς θα κάνει (σε ορίζοντα διμήνου) το επόμενο βήμα: την ανακοίνωση ενός πολιτικού φορέα που ιδεολογικά θα καλύπτει τόσο την παραδοσιακή Δεξιά όσο και τον χώρο του Κέντρου. Μαζί μάλιστα με τα θέματα κοινωνικής πολιτικής και θεσμικής αναδιάταξης αυτή τη φορά θα προβάλει και βασικούς άξονες εξωτερικής πολιτικής, ιδίως για τα κρίσιμα θέματα που απασχολούν την Ελλάδα όπως το ενεργειακό, κατά την τρέχουσα διεθνή συγκυρία, δίπλα στα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό. Η στήριξη Καραμανλή, με όσο βάρος φέρει αυτό το όνομα, θεωρείται δεδομένη.
Ετσι κι αλλιώς, σύμφωνα με τις ίδιες εκτιμήσεις, το 2026 θεωρείται κρίσιμος σταθμός για τον προσανατολισμό της Ελλάδας στο νέο διεθνές περιβάλλον όπως αυτό ορίζεται από τη νέα αμερικάνικη πολιτική. Η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ αποτελεί πλέον επίσημη διακήρυξη και τόσο ο Ντόναλντ Τραμπ όσο και οι επιτελείς του όχι μόνο εργάζονται πάνω σ’ αυτήν, αλλά και καθιστούν δημοσίως σαφείς τους στόχους τους. Σ’ αυτή τη νέα στρατηγική η γερμανο-γαλλική Ευρώπη απαξιώνεται χωρίς διπλωματικές αβροφροσύνες και εγκαταλείπεται στην τύχη της.
Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται εκ των πραγμάτων είναι αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει το κύρος και την αξιοπιστία να χειριστεί την κατάσταση στη νέα «Αγρια Δύση», στην οποία μικρή σημασία (έως και καθόλου) έχουν για τις ΗΠΑ ιστορικά έθνη και πολιτισμοί που καθόρισαν την πορεία της ανθρωπότητας.
Εδώ έτσι κι αλλιώς θα γεννηθεί μια νέα αντίσταση. Και θα ζυγιστεί και η Αριστερά. Διότι ο κόσμος στον οποίο γεννηθήκαμε περνά από τη ζώσα πραγματικότητα στη μνήμη.
