Δεν μπορεί ούτε αυτό να μην το ξέρει ο πρωθυπουργός! Δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν τον ενημέρωσαν, πάλι! Τα μπαζωμένα ρέματα εκδικούνται. Ολα τα μπαζωμένα ρέματα∙ στη φύση και στην κοινωνία. Διότι πρόκειται για αποτέλεσμα αδιαφορίας, κερδοσκοπίας και ανομίας μαζί.
Μπαζωμένο ρέμα είναι το ξέσπασμα της κοινωνικής αγανάκτησης για το κλείσιμο δεκάδων καταστημάτων των ΕΛΤΑ. Αδιάφορο φάνταζε στους κατόχους πολυτελών πολυθρόνων υπουργείων και οργανισμών, διότι ούτε τον αστυνομικό της προσωπικής τους υπηρεσίας δεν έχουν στείλει να στηθεί στην ουρά ενός ταχυδρομικού γραφείου για κάποιον λογαριασμό ή δέμα. Αδιανόητο. «Tres banal», που θα έλεγε η μαντάμ Σουσού του πάντα επίκαιρου Δημήτρη Ψαθά. Αντί οι αρμόδιοι υπουργοί (νυν και πρώην) να έχουν προχωρήσει στην αναβάθμιση του οργανισμού, ώστε να μπορεί να συναγωνιστεί τις (έτσι κι αλλιώς σε πολλές περιπτώσεις βραδυπορούσες) ιδιωτικές εταιρείες, βρήκαν τη λύση στα λουκέτα. Μέχρι να «εκσυγχρονιστούν» τα ΕΛΤΑ με άλλο κόλπο του περίφημου Υπερταμείου και να παραδοθούν σ’ αυτές ή άλλες, αφού πρόκειται για υποχρέωση των μνημονίων, που κατά τα άλλα πέρασαν.
Κακήν κακώς μάζεψε ό,τι μπόρεσε σε έκτακτη σύσκεψη ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος την ίδια μέρα είχε προφασιστεί ασθένεια, για να μην προσγειωθεί στην Αλεξανδρούπολη, όπου οι αγρότες με τα τρακτέρ τού ετοίμαζαν «θεαματική» υποδοχή. Κι έτσι όπως πάνε τα πράματα, σε λίγο ούτε τη Βουλή δεν θα μπορεί να προσεγγίσει, χωρίς να διακινδυνεύει παρόμοιες «παλλαϊκές εκδηλώσεις».
Μπαζωμένο ρέμα είναι και η διαμαρτυρία χιλιάδων αγροτών ανά την Ελλάδα, καθώς φτάνουν στα όρια της οικονομικής αντοχής τους από τις συνέπειες του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, στο οποίο είναι μπλεγμένος κι ο ίδιος ο πρωθυπουργός καθώς ευνοούμενοί του ήταν κορυφαίοι του χορού των εκατομμυρίων. Δεν εμπιστεύεται πλέον η Ε.Ε. τα χρήματά της στους ελληνικούς διανομείς.
Δεν υπάρχει πλέον μέρα που να μη συνοδεύεται από αποκαλύψεις γύρω από τις ανομίες της κυβέρνησης της Ν.Δ. Ο,τι μπάζωσε, άλλοτε βιαστικά και πρόχειρα κι άλλοτε με περισσή φροντίδα, έρχεται τώρα και διεκδικεί τη δικαίωσή του. Με κορυφαία την τραγωδία των Τεμπών, η οποία έχει αφυπνίσει εκείνο το υγιές κομμάτι της κοινωνίας, το πλειοψηφούν, που απαιτεί δημοκρατία και δικαίωση.
Αυτό ακριβώς είναι που εκφράζεται επανειλημμένως πια και στις δημοσκοπήσεις: η πλειοψηφία των πολιτών δεν έχει πλέον καμία εμπιστοσύνη ούτε στην κυβέρνηση ούτε στη Δικαιοσύνη ούτε φυσικά στον πρωθυπουργό, ο οποίος ελέγχει προσωπικά και τις τρεις -κατά τα άλλα διακριτές- εξουσίες (νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική). Είναι πασιφανές πλέον ότι το πρόβλημα παίρνει διαστάσεις πολιτικής κρίσης πρωτοφανούς. Ισως γι’ αυτό και δεν ακούγεται τον τελευταίο καιρό από κυβερνητικά στελέχη το αυτάρεσκο και αλαζονικό επιχείρημα ότι η παράταξή τους έχει την εμπιστοσύνη του 41% και κατά συνέπεια κάνει ό,τι θέλει. Οντως ό,τι ήθελε έκανε, γι’ αυτό και έφερε αυτά τα αποτελέσματα. Και είναι πρωτοφανής η κρίση, επειδή εξακολουθεί η αντιπολίτευση να μην εμπνέει για μια ποιοτική αλλαγή, αφού κι εκείνη, όταν δεν ήταν αντιπολίτευση αλλά κυβέρνηση πολλών προσδοκιών, τα έκανε μαντάρα, υποτάχθηκε και απογοήτευσε. Γι’ αυτό και σήμερα δεν μπορεί να αποκτήσει πρόγραμμα ανατροπής κι αρκείται σε σχολιασμό της επικαιρότητας. Μα από σχολιαστές είναι γεμάτη η Ελλάδα. Από πολιτικές ηγεσίες πάσχει.
Θα το λύσει κι αυτό η εξ Ηνωμένων Πολιτειών κ. πρέσβης, όπως αναμένουν ορισμένοι; Αλλη μια θλιβερή πραγματικότητα στη νεο-αποικία…
