Ο πρωθυπουργός συναντήθηκε χθες με μια οικτρή μειοψηφία αγροτών, η οποία στην καλύτερη περίπτωση αντιπροσώπευε ελάχιστους – αν όχι τον εαυτό της. Και έσπευσε να δηλώσει ότι «τις εξελίξεις τις διαμορφώνουν οι παρόντες και όχι οι απόντες». Δηλαδή καμία σημασία δεν είχε γι’ αυτόν τι αντιπροσώπευαν οι απόντες και τι οι παρόντες. Οποία δημοκρατική αντίληψη!
Ο κυρ. Μητσοτάκης συναντήθηκε χθες με εκπροσώπους ενός απειροελάχιστου μέρους της αγροτιάς γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια τη μεγάλη πλειοψηφία της υπαίθρου. Με ανθρώπους του κομματικού του χώρου και ορισμένους γύρω γύρω, οι οποίοι ήταν έτοιμοι από καιρό να διασπάσουν το αγροτικό κίνημα και να συμβιβαστούν με ό,τι θα τους έδιναν. Και ισχυρίστηκε ότι αυτή η συνάντηση «άνοιξε έναν νέο δρόμο για τον πρωτογενή μας τομέα». Ειλικρινά δεν γνωρίζαμε ότι ο νέος δρόμος για τον πρωτογενή τομέα απαιτεί την απουσία από τον διάλογο των ανθρώπων που εργάζονται σε αυτόν. Οποία δημοκρατική ευαισθησία!
Στο μήνυμά του σε όλο το πανελλήνιο μετά από αυτή τη συνάντηση ο πρωθυπουργός είπε επί λέξει: «Από την πρώτη στιγμή η κυβέρνηση έδειξε μεγάλη ανοχή στις κινητοποιήσεις των αγροτών αναγνωρίζοντας τα μεγάλα υπαρκτά προβλήματα». Αλλά αν όντως η κυβέρνηση αναγνώριζε την ύπαρξη των προβλημάτων του αγροτικού κόσμου δεν θα έδειχνε ανοχή. Θα έδειχνε συγκατάβαση. Κι αν όντως αντιλαμβανόταν περί τίνος πρόκειται θα φρόντιζε για λύσεις εκ των προτέρων, ώστε να μην υπάρχουν κινητοποιήσεις.
Αλλά ορθώς το είπε ο πρωθυπουργός. Η κυβέρνηση τις κινητοποιήσεις των αγροτών δεν τις κατανόησε, ούτε τις έκρινε δίκαιες. Τις ανέχτηκε μέχρι να βρει τρόπο να τις αντιμετωπίσει χωρίς ουσιαστικές παραχωρήσεις. Κι απ’ ό,τι φαίνεται νομίζει πως τον βρήκε.
Βάφτισε την οικτρή μειοψηφία των αγροτών ως έκφραση του πρωτογενούς τομέα. Εδωσε μερικά πενιχρά ψίχουλα παραπάνω από αυτά που είχε ανακοινώσει για να δώσει νομιμοποίηση στους συνομιλητές της και τώρα αισθάνεται έτοιμη να καταστείλει την πραγματική αγροτική πλειοψηφία, την οποία ο πρωθυπουργός αποκάλεσε «κομματική μειοψηφία».
Είναι φανερό πως οι λέξεις έχουν χάσει τη σημασία τους. Αλλά ο πρωθυπουργός κυριολεκτεί όταν λέει ότι «δεν πρόκειται να ανεχθούμε ούτε εκβιασμούς, ούτε παρανομίες, ούτε παραλογισμούς». Διότι στην ορολογία του δικού του καθεστώτος τα δίκαια αιτήματα συνιστούν παρανομία, εκβιασμό και παραλογισμό όταν διεκδικούνται. Τι δεν καταλαβαίνετε;
