Ο «Χορός της επόμενης μέρας» συνεχίζεται με το «Χωνευτήρι ψυχών» και ο Κώστας Γκιώνης μας οδηγεί στο ποιητικό χορευτικό αύριο με τις λέξεις, τον ρυθμό και το μέτρο της ποίησης.
Η καινούργια ποιητική συλλογή του «Χωνευτήρι ψυχών» ξέρει περισσότερα από τον ποιητή γιατί έχει χωνέψει το παρελθόν, που η μνήμη το κρατάει ζωντανό, και έρχεται και μας βρίσκει στο παρόν, όπου το ποίημα βγαίνει κλαίγοντας, ουρλιάζοντας, γελώντας και χλευάζοντας – από το είναι της ύπαρξής μας· δηλαδή από το συνειδητό και το ασυνείδητό της.
«Οι λέξεις είναι οι άνθρωποι» γράφει ένας άλλος φίλος μου ποιητής, ο Π. Τσιμπιδάκης. «Είναι και η σεξουαλικότητα των λέξεων» λέει ο Μάριος Μαρκίδης, όπου το είναι και το γίγνεσθαι καθορίζουν τον ποιητή.
Ο Γκιώνης προσπαθεί να ορίσει την ποίηση σαν τον δρόμο που μας ταξιδεύει και μας πάει εκεί που οι ανάσες χλιμιντρίζουν το τραγούδι του αύριο, εκεί που οι ψυχές ψηλώνουν τόσο που περνάν τα σύννεφα και τα μάτια απλώνονται ανεμπόδιστα στον ορίζοντα.
Ομως ο ποιητής Κώστας Γκιώνης ταξιδεύει και στον μέσα κόσμο των ανθρώπων και σκάβει στο σώμα τους και φυτεύει, σπέρνει με λέξεις, να καρποφορήσει το μέλλον με πολύχρωμα και πολύριζα συνθήματα, που βγάζουν γλώσσα στους βολεμένους αυτού του κόσμου.
Τρώγεται και τρώει τα σωθικά της ισοπεδωτικής καθημερινότητας που επαναλαμβάνεται και γίνεται κατάσταση και είναι που την πολεμάει με κάθε τρόπο –και στην προκειμένη περίπτωση με τα ποιήματά του–, γιατί γνωρίζει ότι η ποίηση είναι η επαναστατική αλήθεια γι’ αυτόν που τη γράφει και τη ζει και ακόμα και γι’ αυτόν που τη διαβάζει, αγνοώντας πως επιτελεί ή διαπράττει τη δική του επαναστατική πράξη που τον βγάζει στον δρόμο για να αγωνιστεί για τα δικαιώματά του στη ζωή, που ο ποιητής τής δίνει νόημα και αξία.
Ανθρωπος
Σε είδα να κολυμπάς
μες στις πληγές σου
γεμάτος αίματα και πύον
ήσουν σαν έμβρυο
μέσα σε αμνιακό σάκο
έτοιμος να γεννηθείς πάλι
αυτή τη φορά
ΑΝΘΡΩΠΟΣ
δύσκολη επιλογή
και επικίνδυνη
μέσα από ένα σωρό
σκατά και ούρα
ν’ ανθίσει ένα λουλούδι…
Ο Κώστας Γκιώνης γίνεται ένας κοινωνιστής ποιητής, ένας επαναστατημένος άνθρωπος που θα πολεμάει πάντα, «ακόμα κι αν δεν νικήσουμε ποτέ», λέει σε ένα ποίημα αφιερωμένο στον Βασίλη Μάγγο, γιατί οι καθημερινές μας μάχες και οι νεκροί μας μαγιά είναι που φουσκώνει τη ζύμη των αγώνων…
Εχει μέσα του τον δαίμονα τον δικό του, γι’ αυτό καλωσορίζει τον ακάλεστο, τον γελαστό που έρχεται και του υπόσχεται πως δεν θα τον προδώσει ποτέ.
Επιμένει ποιητικά και συμβολικά και εύστοχα, γιατί διαπνέεται από τα αληθινά «πιστεύω» του, που εξανθρωπίζουν τον άνθρωπο από την καταναλωτική καπιταλιστική βαρβαρότητα, στην οποία έχει περιπέσει, και ζει την τυραννία-δικτατορία της ανάγκης… Γι’ αυτό φωνάζει:
Ο αχινός
Τι κι αν πέσω
και γκρεμοτσακιστώ
τι κι αν δεν μπορώ
να σηκωθώ
τι κι αν αναγκαστώ
να συρθώ
να ξέρεις
ακόμα κι έτσι
θα είμαι
σαν το αγκάθι του αχινού
κάτω από την πατούσα τους
Ονειρεύεται και ζει στη δική του πατρίδα και τη σκιαγραφεί ποιητικά και μεταφορικά με εικόνες που συγκινούν την ψυχή και τη θεραπεύουν μέσα στο μεγάλο χωνευτήρι ψυχών.
Πατρίδα είναι/ οι φίλοι/ που κοιταχτήκαμε/ και πλημμύρισαν λέξεις οι τσιμουδιές μας.
Πατρίδα είναι/ οι αγκαλιές/ που δεν χορταίνουν/ με τη μιζέρια/ του λίγου. Πατρίδα είναι/ η αγάπη/ όταν μοιράζεται/ σε δύο καρδιές/ γιατί δεν χωράει σε μία.
Πατρίδα/ είμαστε εμείς/ που μέσα μας/ χωράνε/ πολλές πατρίδες.
Ονειρεύεται γιατί συνειδητοποιεί και καταλαβαίνει πως πάνε να μας στερήσουν τα όνειρα, να ζούμε χωρίς αναπαμό, για την επιβίωση· να μας στερήσουν τη χαρά της απόλαυσης· να μας κάνουν ανθρώπους χωρίς ιδιότητες, ρόμποκοπ, όπου η τεχνητή νοημοσύνη θα μας υποκαταστήσει σε ψευδαισθήσεις μέσα σε μια εικονική πραγματικότητα.
Γι’ αυτό έχει ένα δικό του όνειρο στον ξύπνιο του, που το χάνει στον ύπνο του: να βγάλει τα καρφιά από τα χέρια του και να κατεβεί από τον σταυρό του μαρτυρίου και να προχωρήσει στη μεγάλη λεωφόρο που βγάζει στη θάλασσα την ώρα λίγο πριν ανατείλει ο ήλιος.
Εχω ένα όνειρο/ να αφήσω τα δάκρυα να τρέξουν/ από τα μάτια μου/ όχι από στεναχώρια/ αλλά από χαρά/ ατενίζοντας έναν κόσμο/ αντάξιο των αγώνων μας.
Πληροφορίες: Η παρουσίαση του βιβλίου «Χωνευτήρι Ψυχών» του Κώστα Γκιώνη θα γίνει στις 16 Ιανουαρίου στις 7 το απόγευμα στην Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών (Γ. Γεναδίου 8 και Ακαδημίας)
