Πίστευα έως τώρα πως ο χειρότερος πρόεδρος Βουλής –ο λιγότερο κοινοβουλευτικός– στη μεταπολίτευση από τους δεκατρείς ήταν ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας. Ομως… ενέσκηψε θυελλώδης ο δέκατος τέταρτος Νικήτας Κακλαμάνης, που προτού συμπληρώσει χρόνο στο αξίωμα (22 Ιανουαρίου) κονιορτοποίησε και τις δύο θητείες του κ. Τασούλα.
Φοβάμαι δε ότι, με τη φόρα που έχει, έπεται και συνέχεια, με ό,τι κατεβάσει ή γκλάβα του (θα έγραφα: με ό,τι του υπαγορεύσουν, αλλά αυτό μόνο να το υποθέσει μπορεί κανείς, όχι και να το αποδείξει) προς ευόδωση του κοινοβουλευτικού έργου, με απώτερο, ίσως, στόχο την κατάργηση, επί το απλούστερον, των κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων, ομού και των συνεδριάσεων των, κατά θέμα, εξεταστικών επιτροπών, τουλάχιστον με τη μορφή που γνωρίζαμε πως λειτουργούν.
Πρώτα περιέκοψε αγορεύσεις βουλευτών στις τακτικές συνεδρίες, βάζοντας αυτόματα μικροφωνικό κόφτη –γεγονός πρωτοφανές στην ιστορία του ελληνικού Κοινοβουλίου–, ώστε να μη φλυαρούν και χάνεται χρόνος, ορίζοντας με… χρονοδιακόπτη τη διάρκεια ομιλίας εκάστου (ούτε ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, πρόεδρος της Α΄ Εθνοσυνέλευσης, 1821-1822, είχε διανοηθεί κάτι ανάλογο).
Τώρα πήρε πάλι τον κόφτη και τον μετέφερε (όπως επί εποχής Μαυροκορδάτου μετέφεραν τη λαιμητόμο) από την κεντρική αίθουσα της Βουλής στην αίθουσα συνεδρίασης των εξεταστικών επιτροπών. Οπου όμως, ναι μεν βουλευτές/μέλη εξεταστικών επιτροπών και εξεταζόμενοι μάρτυρες θα μπορούν να ερωτούν και να απαντούν ελεύθερα και απεριόριστα, αλλά ο κόφτης θα πέφτει στις τηλεοπτικές μεταδόσεις που είναι… γαργαλιστικές –κατά την κρίση του… δημίου, δηλαδή του χειριστή του κόφτη–, ώστε να… μη μας βλέπει και μας ακούει ο κόσμος.
Δεν θα το κάνει, λέει, τώρα, με την Εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ (λες και βυζαίνουμε το δάχτυλο και δεν καταλαβαίνουμε πού την πάει τη δουλειά). Αλλά το μόνο που θα καταφέρει –να είναι βέβαιος– είναι να διαιωνίσει την προσωνυμία που του είχε αποδοθεί σε παλαιότερο αξίωμά του: Ομέρ Πριόνης…
