Στη μνήμη μου έχουν χαραχτεί τρεις σκηνές φρίκης που μου θυμίζουν κάθε φορά ότι Ρώμη, είτε της περιόδου της Res Publica είτε του Imperium, και ΗΠΑ, είτε των Ρεπουμπλικανών είτε των Δημοκρατικών, είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα.
Η πρώτη σκηνή είναι από το μακρινό 2003, με την εικόνα του Σαντάμ Χουσέιν όταν είχε συλληφθεί από τις στρατιωτικές υπηρεσίες των πρώην φίλων του Αμερικανών, επί προεδρίας του Ρεπουμπλικανού Τζορτζ Γ. Μπους. Εικόνα που συμπληρώθηκε από την αποτρόπαια σκηνή του απαγχονισμού του τρία χρόνια αργότερα.
Η δεύτερη είναι η ανατριχιαστική σκηνή του δημόσιου λιντσαρίσματος του επίσης φίλου των ΗΠΑ Καντάφι στη Λιβύη μετά την πτώση του καθεστώτος του εξαιτίας της στρατιωτικής επέμβασης των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη χώρα αυτή το 2011, επί προεδρίας Μπ. Ομπάμα. Είχε προηγηθεί λίγους μήνες πριν η δολοφονία του Μπιν Λάντεν στο Πακιστάν από τις ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ, η οποία μεταδιδόταν ζωντανά στον Λευκό Οίκο, όπου την απολάμβαναν με χειροκροτήματα και ιαχές τύπου Κολοσσαίου ο «δημοκράτης» πρόεδρος Ομπάμα και η υπουργός του επί των Εξωτερικών, επίσης φανατική «δημοκράτισσα», Χίλαρι Κλίντον.
Η τρίτη σκηνή αποτυπώθηκε στη μνήμη μου μόλις λίγες ώρες πριν, όταν η Δύναμη Δέλτα, μέσα σε έναν ορυμαγδό εκρήξεων, συνέλαβε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο μαζί και τη σύζυγό του, του έκλεισαν τα μάτια και του πέρασαν χειροπέδες μέσα στο σπίτι του και τον απήγαγαν. Αυτά επί προεδρίας του Ντόναλντ Τραμπ του Ρεπουμπλικανού. Και πάλι η αμερικανική «δημοκρατία» στα καλύτερά της.
Πολύ φοβάμαι ότι σύντομα θα ξαναζήσουμε μια τέτοια σκηνή να εκτυλίσσεται και σε μιαν άλλη χώρα, την Κούβα. Ελπίζω το νέο φαντασμαγορικό θέαμα θηριομαχίας που ετοιμάζεται να καταλήξει σε φιάσκο ανάλογο με αυτό του Κόλπου των Χοίρων που συνέβη στο πολύ μακρινό 1961 επί προεδρίας του επίσης ακραιφνούς «δημοκράτη» Τζον Κένεντι. Θέλω να πιστεύω ότι στην Κούβα το πνεύμα του Τσε ανασαίνει ακόμα στον ζωγραφισμένο με τη μορφή του τοίχο ενός κτιρίου στην Αβάνα.
Οσον αφορά τη Βενεζουέλα, παρότι εχθρικά διακείμενη προς την Αμερική, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ευτυχώς για τη χώρα αυτή και τον λαό της είναι μάλλον βέβαιο πως δεν θα υποστεί τις συνέπειες των δύο άλλων χωρών, Ιράκ και Λιβύης, οι οποίες, καίτοι φιλικές με τις ΗΠΑ (σε παλαιότερο χρόνο το Ιράκ μέχρι και την τελευταία στιγμή η Λιβύη), πνίγηκαν στο αίμα του αλληλοσπαραγμού και διαλύθηκαν πλήρως.
Η αιτία για αυτήν την ας την πούμε θετική για τον λαό της Βενεζουέλας εξέλιξη –την οποία πρέπει να ευχόμαστε από καρδιάς έτσι που ήρθαν τα πράγματα και να αφήσουμε τα ανερμάτιστα συνθήματα του τύπου «Λαέ της Βενεζουέλας, αντιστάσου!»– είναι αυτό που είχε πει ο Χ. Κίσινγκερ: «Το να είσαι εχθρός της Αμερικής μπορεί να είναι επικίνδυνο, αλλά το να είσαι φίλος της είναι θανατηφόρο».
Οπως θανατηφόρο έχει αποβεί για την άλλη φίλη των ΗΠΑ, την πολύπαθη και εκ των έξω και εκ των έσω Ουκρανία, την οποία το αγγλοσαξονικό και τευτονικό λόμπι έχει δώσει βορά στη γειτόνισσά της Ρωσία. Και ποιος φρόντισε για αυτήν τη μοιραία «φιλία» των ΗΠΑ με την Ουκρανία; Για μια ακόμα φορά ο «δημοκράτης» Ομπάμα και η σατανική Βικτόρια Νούλαντ που οργάνωσαν την εξέγερση του Μαϊντάν στο Κίεβο το 2014.
Αυτό που βλέπουμε λοιπόν είναι ότι, τηρουμένων των αναλογιών, ΗΠΑ και αρχαία Ρώμη χρησιμοποιούν τα ίδια μέσα, εναντίον εχθρών και φίλων, στρατιωτικές επεμβάσεις, βασανιστήρια (Αμπού Γκράιμπ, Γκουαντάναμο), σταυρώσεις, διαμελισμούς, δολοφονίες και απαγωγές αντιπάλων, προβοκάτσιες και προκλήσεις, χρησιμοποιώντας την ίδια δικαιολογία, το Jus Romanum η μία, το κατ’ αυτήν Σύνταγμα και το δόγμα ασφαλείας της η άλλη. Πάντα και παντού όμως η αιτία δεν είναι άλλη από την αρπαγή των πόρων. Ο χαλκός, ο κασσίτερος, ο χρυσός και το στάρι κάποτε, τώρα το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και οι σπάνιες γαίες.
Είναι όμως ιστορικά αποδεδειγμένο ότι η μοίρα της κάθε αυτοκρατορίας εξαιτίας του γεγονότος ότι ως τέτοια έχει στο αίμα της την τάση να διαπράττει τη μία ύβρη πάνω στην άλλη, είναι η παρακμή, ο εκφυλισμός και η απότομη πτώση της. Ομως το ζήτημα είναι μετά τι γίνεται; Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το κενό που άφησε το κάλυψαν οι Ούνοι, οι Βησιγότθοι και οι Οστρογότθοι, οι βάρβαροι. Τώρα ποιοι νέοι βάρβαροι θα είναι στη θέση τους; Η ιστορία θα δείξει. Το σίγουρο είναι ότι ανέκαθεν για την κάλυψη αυτού του κενού κάποιοι Ούνοι είναι πάντα πρόθυμοι.
*Νομικός, συγγραφέας
