Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή θυμίζουν την προειδοποιητική επιγραφή σε ισόγεια σιδηροδρομική διάβαση διπλής γραμμής: «Προσοχή! Ενας συρμός μπορεί να κρύβει έναν δεύτερο».
Η επικείμενη επίσκεψη του μέχρι την περασμένη βδομάδα χαρακτηρισμένου από τις ΗΠΑ ως τρομοκράτη και νυν προέδρου της Συρίας, Αχμέντ αλ Σαράα, συμπίπτει χρονικά με την είδηση ότι η Ουάσινγκτον σκοπεύει να εγκαταστήσει μεγάλη στρατιωτική βάση κοντά στη Δαμασκό.
Αν ο ορατός συρμός είναι η ένταση μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ για τον έλεγχο της Συρίας, ο δεύτερος συρμός δεν είναι άλλος από την απόφαση των ΗΠΑ να εγκατασταθούν μόνιμα στη χώρα, κίνηση η οποία θα απέτρεπε τη σύγκρουση της Αγκυρας με το Τελ Αβίβ.
Πρόκειται για μια στροφή της πολιτικής Τραμπ ο οποίος επιχείρησε δύο φορές στη διάρκεια της πρώτης του θητείας να αποσύρει τη δύναμη 2.000 αντρών των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων που σταθμεύουν στη Ροζάβα, την ελεγχόμενη από το συριακό παρακλάδι του ΡΚΚ Βορειανατολική Συρία.
Εναν χρόνο μετά την ανατροπή του Ασαντ από τους μισθοφόρους τζιχαντιστές της Αγκυρας ο Ερντογάν βλέπει τα όποια γεωπολιτικά κέρδη του να εξανεμίζονται.
Δίχως υπερβολή αν δημιουργηθεί η μεγάλη αμερικανική στρατιωτική βάση κοντά στη Δαμασκό, θα μπορούμε να μιλάμε για αρπαγή της Συρίας από τις ΗΠΑ.
Ετσι η Τουρκία του Ερντογάν θα διαπιστώσει ότι οι νεο-οθωμανικές φαντασιώσεις εξανεμίζονται για να προβάλει η σκληρή πραγματικότητα του άχαρού ρόλου του υπεργολάβου των ΗΠΑ.
Ηδη, όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο, προετοιμάζεται η επικοινωνιακή στρατηγική που θα στοχεύσει στη διάσωση των προσχημάτων για την τουρκική πλευρά.
Πέντε χρόνια κρατούμενος ως τρομοκράτης στις αμερικανικές φυλακές του Αμπου Γκράιμπ ο πρώην Γκολάνι και νυν Αλ Σαράα, πρόεδρος της Συρίας, δεν θα δυσκολευθεί να διαλέξει ανάμεσα στον υπεργολάβο και τον κύριο του έργου.
Με δυο λόγια η Συρία κινδυνεύει να προβάλλει σαν ένα ασήκωτο και μη διαχειρίσιμο φιάσκο σαν τη Σικελική Εκστρατεία στην οποία παρέσυρε τους Αθηναίους ο Αλκιβιάδης.
