Στις 29 Νοεμβρίου, τη Διεθνή Ημέρα Αλληλεγγύης προς τον Παλαιστινιακό Λαό, επανέρχεται η βασική αλήθεια που ο κόσμος προσπαθεί να αποφύγει να ξεστομίσει: αυτό που συμβαίνει στη Λωρίδα της Γάζας, όπως και στη Δυτική Οχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ιερουσαλήμ, δεν είναι «πόλεμος» ούτε «γύρος μαχών», αλλά ένα νέο επεισόδιο του συνεχιζόμενου σχεδίου γενοκτονίας και αποικιοκρατικής εκκένωσης που υφίσταται ο λαός μας εδώ και περισσότερα από 70 χρόνια.
Την ημέρα αυτή, που γεννήθηκε από το Ψήφισμα Διαμελισμού του 1948, διακρίνεται η κραυγαλέα ηθική αντίφαση ανάμεσα στη μαζική παγκόσμια λαϊκή αλληλεγγύη και τη συνενοχή των μεγάλων δυτικών δυνάμεων που προσπαθούν να επιβάλουν μια «διεθνή τάξη» η οποία επιτρέπει στο Ισραήλ να διαφεύγει κάθε λογοδοσίας και τιμωρίας.
Ετσι, η Διεθνής Ημέρα Αλληλεγγύης δεν είναι απλώς μια συμβολική ετήσια επέτειος, παρά τη μαζικότητα των διαδηλώσεων στους δρόμους όλου του κόσμου· γίνεται μια πλατφόρμα αποκάλυψης αυτής της συνενοχής και ένα παράθυρο επαναπροσδιορισμού της σύγκρουσης ως αγώνα εθνικής απελευθέρωσης ενός λαού που αντιμετωπίζει ένα δηλωμένο σχέδιο υπαρξιακής εκρίζωσης.
Ενώ κάποιοι σπεύδουν να «ευχαριστήσουν» τις Ηνωμένες Πολιτείες για αυτό που ονομάζεται κατάπαυση του πυρός, όποιος παρακολουθεί το πεδίο γνωρίζει ότι τίποτα δεν σταμάτησε. Το Ισραήλ δεν ξεκίνησε αυτόν τον πόλεμο για να τον τελειώσει· συνεχίζει ένα και μόνο πολιτικό σχέδιο που εφαρμόζεται από το 1948 –και ακόμα νωρίτερα από τις σιωνιστικές συμμορίες– για να αδειάσει η γη από τον ιθαγενή λαό της.
Σήμερα η Γάζα μετατρέπεται σε ένα αιματηρό μοντέλο αποτροπής που θα χρησιμοποιηθεί ως πρότυπο για την περιοχή στο μέλλον, ενώ η Δυτική Οχθη ωθείται σε έναν χώρο όπου δεν θα απομείνει ούτε τετραγωνικό μέτρο χωρίς ρατσιστικό εποικισμό –ούτε χώρος για κυρίαρχο κράτος–, καθώς το σιωνιστικό κατεστημένο συνεχίζει να απορρίπτει αυτό το ίδιο το δικαίωμα.
Αυτό που συμβαίνει στη Γάζα δεν είναι «απάντηση» ούτε «πόλεμος εναντίον της Χαμάς», ανεξάρτητα από τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου. Είναι πόλεμος εναντίον του παλαιστινιακού λαού συνολικά – και εναντίον της θέσης, του ρόλου και του ιστορικού νοήματος της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης ως ηγέτιδας της απελευθερωτικής πάλης.
Διεξάγεται υπό θρησκευτικό-εθνικιστικό και ρατσιστικό μανδύα, παρόλο που ο Ιουδαϊσμός δεν είναι εθνότητα. Είναι πόλεμος που στηρίζεται σε μια αντίληψη που θεωρεί τον Παλαιστίνιο υπαρξιακή απειλή που πρέπει να εξαλειφθεί.
Οταν μέλη της Κνεσέτ και υπουργοί δηλώνουν ότι «ο εχθρός είναι η ιδέα» και ότι «η Γάζα είναι η ιδέα που πρέπει να σβηστεί», δεν μιλούν για στρατιωτική σύγκρουση, αλλά για πολιτική, πολιτιστική και υπαρξιακή εξάλειψη.
Οταν πρώην αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών τους δηλώνει ότι «πάνω από 50.000 νεκροί είναι ιστορική αναγκαιότητα», δεν περιγράφει απλώς τη βία· ανακοινώνει έναν συστηματικό στόχο: την αναπαραγωγή της Νάκμπα σε μεγαλύτερη κλίμακα.
Ακόμα και ο πρόεδρος του Ισραήλ είπε καθαρά ότι πρόκειται για «πόλεμο για τη σωτηρία του δυτικού πολιτισμού». Δηλαδή δεν πρόκειται για τοπική σύγκρουση, αλλά για μια ιδεολογική εκστρατεία που παρουσιάζει τους Παλαιστίνιους ως «απειλή για τη Δύση», για να δικαιολογηθεί ό,τι συμβαίνει στον λαό μας.
Το Ισραήλ –και μια κοινωνία που έχει στραφεί μαζικά προς την Ακρα Δεξιά– δεν νιώθει πια την ανάγκη να κρύψει τη ρητορική του. Η Νάκμπα που κάποτε αρνούνταν, τώρα δικαιολογείται δημόσια. Συνδέεται με το ευρύτερο όραμα του «Μεγάλου Ισραήλ», που αντανακλάται και σε όσα συμβαίνουν στον Λίβανο και στη Συρία, καθώς και στις συνεχιζόμενες απειλές προς την αδελφή Ιορδανία.
Ολες οι μάσκες που φορούσαν για επτά δεκαετίες οι δυτικές και ορισμένες περιφερειακές δυνάμεις, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, έπεσαν. Οι αναφορές στο «διεθνές δίκαιο» και το «ποτέ ξανά» ήταν απλώς βιτρίνα. Είδαμε στρατιωτική, μιντιακή και διπλωματική στήριξη –ακόμα και άμεση συνέργεια στα εγκλήματα– και πλήρη παρεμπόδιση κάθε σοβαρής πολιτικής προοπτικής.
Και όταν το Διεθνές Δικαστήριο λέει ότι υπάρχει «πραγματικός κίνδυνος» γενοκτονίας και ότι η κατοχή πρέπει να τερματιστεί, η Δύση συνεχίζει τις προμήθειες όπλων, μετατρέποντας τον «διαμεσολαβητή» σε συνένοχο. Η επίθεση δεν σταμάτησε. Το Ισραήλ θέλει μια Γάζα χωρίς Παλαιστινίους, μια Δυτική Οχθη χωρίς λαϊκή αντίσταση, μια Παλαιστίνη χωρίς λαό – και μια υπόθεση χωρίς εθνικό περιεχόμενο, παρά μόνο ένα «δημογραφικό πρόβλημα».
Και όσο αυτός ο στόχος παραμένει, δεν θα τον σταματήσει ούτε εκεχειρία, ούτε ανθρωπιστική συμφωνία, ούτε δηλώσεις, ούτε το τελευταίο παραπλανητικό ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας, διαμορφωμένο με την αμερικανοϊσραηλινή λογική.
Παρ’ όλη αυτή την επίσημη τρομοκρατία, το ισραηλινό σχέδιο δεν κατάφερε να κρύψει την αλήθεια. Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο κατανοούν πλέον ότι αυτό που συμβαίνει στη Γάζα είναι σκόπιμη γενοκτονία, εθνοκάθαρση και απόπειρα βίαιης εκτόπισης – και ότι το ίδιο συμβαίνει στη Δυτική Οχθη και την Ιερουσαλήμ.
Η προσπάθεια να παρουσιαστεί ο Παλαιστίνιος ως «ναζί» ή «πολιτισμική απειλή» είναι μια μάταιη προσπάθεια να κρυφτούν τα εγκλήματα πίσω από την ιστορία του ίδιου του σιωνιστικού κινήματος.
Ο μύθος «του πιο ηθικού στρατού στον κόσμο» κατέρρευσε. Ακόμα και το αφήγημα του Ολοκαυτώματος και οι κατηγορίες περί αντισημιτισμού δεν μπορούν πλέον να καλύψουν τα γεγονότα, καθώς ένα ολοκαύτωμα σε βάρος του λαού μας διαδραματίζεται ζωντανά — και επειδή εμείς, και όχι εκείνοι, είμαστε ο σημιτικός, χαναανικός λαός αυτού του τόπου.
Ο πόλεμος δεν σταμάτησε γιατί δεν ξεκίνησε ως πόλεμος. Είναι ένα νέο κεφάλαιο μιας Νάκμπα που θέλουν να συνεχίσουν – με πιο καταστροφικά μέσα και με δυτική στήριξη που δεν ντρέπεται πια.
Αυτό που όμως έχει αλλάξει είναι ότι οι λαοί του κόσμου –όχι απαραίτητα οι κυβερνήσεις τους– βλέπουν πλέον την αλήθεια καθαρά. Και αυτό παράγει μια διεθνή μετατόπιση.
Αυτό που θα καθορίσει το μέλλον δεν είναι η επίσημη διεθνής συνενοχή, αλλά η αντοχή του παλαιστινιακού λαού και η αποφασιστικότητα των προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων του κόσμου –ιδίως στις ΗΠΑ και στη Βρετανία– να απορρίψουν το βάρβαρο μοντέλο που θέλει να κάνει τη Γάζα ένα προηγούμενο για το πώς θα αντιμετωπίζονται οι αδύναμοι λαοί.
Η Γάζα δεν είναι μια απομονωμένη μάχη και όσα συμβαίνουν εκεί δεν είναι αποκομμένα από τις παγκόσμιες εξελίξεις. Είναι σήμερα η ηθική μάχη του πλανήτη.
*Πρώην επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Παλαιστινιακής Αρχής στην Ελλάδα
