Η αμηχανία είναι ένα αίσθημα που μας χαρακτηρίζει όλους/ες. Ακόμη κι όταν αφήνουμε στην άκρη του μυαλού μας όσα συμβαίνουν γύρω μας. Ερχεται η ώρα που η αμηχανία σκάει μύτη στο μυαλό και στην ψυχή.
Τι μπορεί να προκαλεί αμηχανία σ’ έναν βιβλιοπώλη; Ισως ο τζίρος που πέφτει, το βιβλίο πλέον γίνεται είδος πολυτελείας. Οι αυξήσεις γίνονται σκόρος που ρίχνουν στα βράχια τον ατομικό και οικογενειακό προγραμματισμό. Ποιος έχει καιρό για διάβασμα, πολύ περισσότερο πόσοι είναι εκείνοι.
Τι μπορεί να προκαλεί αμηχανία σ’ έναν βιβλιοπώλη; Το ερώτημα παραμένει, παρά τη δύναμη πολλών εραστών του βιβλίου να ανοίξουν μικρά καφέ-βιβλιοπωλεία, σε χώρους που δεν είναι σε περίοπτες για την αγορά θέσεις. Η αμηχανία μεγαλώνει όταν ο βιβλιοπώλης έρχεται αντιμέτωπος με τους αμείλικτους κανόνες της αγοράς. Το παράδειγμα του βιβλιοπωλείου «Επί Λέξει», στην Ακαδημίας, στο κέντρο της Αθήνας, αποκαλυπτικό. Ξεσηκώθηκε σύμπας ο κόσμος. Για την ασέβεια σ’ έναν χώρο που ήταν κυψέλη πολιτισμού και συλλογικότητας για πολλά χρόνια. Η συνέχεια κατέστη αδύνατη. Η σκυτάλη της αλλαγής, μετά τη συνταξιοδότηση της Μαρίας Παπαγεωργίου, κατέπεσε στο έδαφος, ο κυνισμός της αγοράς δεν υποχωρεί σε συναισθηματισμούς αλλά και σε κοινωνικές και πολιτιστικές ανάγκες.
Παρόμοια είναι και η περίπτωση του βιβλιοχαρτοπωλείου «Ναυτικό Πρακτορείο» του Κωνσταντίνου Καπράλου. Στην Υδρα, δίπλα την προτομή του Παύλου Κουντουριώτη. Αν στην πρώτη περίπτωση η αγορά ακύρωσε τη διαδοχή, στην Υδρα το κλείσιμο του βιβλιοπωλείου γίνεται εν κινήσει. Στο τέλος Νοεμβρίου το κατάστημα κλείνει. Οχι λόγω συνταξιοδότησης.
Αυτό που συνδέει και τα δύο γεγονότα είναι ο ισοπεδωτικός ρόλος της ασύδοτης αγοράς. Ο ιδιοκτήτης, με το δικό του δίκιο, ζήτησε την αποχώρηση του βιβλιοπώλη. Στην Υδρα όσα καταστήματα είναι κοντά στην παραλία αντιμετωπίζονται σαν χρυσωρυχεία. Η διαθεσιμότητα, ανύπαρκτη. Κατάστημα εξήντα τετραγωνικών νοικιάστηκε οχτώ χιλιάδες ευρώ τον μήνα. Τι μπορώ να κάνω εγώ; Αναρωτιόταν ο βιβλιοπώλης. Πώς μπορώ να αντέξω ένα νοίκι κάποιων χιλιάδων ευρώ; Ο νόμος της αγοράς, θα σήκωνε αδιάφορα τους ώμους κάποιου μύστη αυτής της αντίληψης.
Κι έτσι ο ιδιοκτήτης του βιβλιοπωλείου αποφάσισε να βάλει λουκέτο. Του επιβλήθηκε από τον νόμο της αγοράς. Τι έσοδα μπορούν να φέρουν τα χαρτικά και τα βιβλία; Ή και οι εφημερίδες, ελληνικές και ξένες, που βρήκαν φιλόξενη στέγη στο κατάστημα;
Μπήκα στο μαγαζί από συνήθεια, έχει βιβλιοπωλείο το νησί; Η ερώτηση. Κοντοστάθηκα στο κατώφλι. Τριάντα τα εκατό σε όλα τα είδη, έγραφε η ανακοίνωση στην εξώπορτα. Το συνοδευτικό κείμενο έμοιαζε με κηδειόσημο. Χωρίς μεμψιμοιρίες. Ψάχνω να βρω κάποιον, πρόσθεσε ο Κωνσταντίνος Καπράλος. Να πάρει τουλάχιστον τις εφημερίδες. Τόσοι ξένοι έρχονται.
Στα λόγια του βιβλιοπώλη φαινόταν η έγνοια για τους άλλους. Η ασύδοτη αγορά εξελίσσεται σε επικίνδυνο ιό.
-320x213.jpg)
