Διαδικασία και όχι προπαγάνδα

Πολλές φορές η εξήγηση ενός φαινομένου που τραβάει την προσοχή είναι πολύ πιο απλή από τις βαθυστόχαστες αναλύσεις που γίνονται για να το ερμηνεύσουν. Αυτός που φρόντισε τον τρόπο ζωής του είναι προφανές ότι κάποια στιγμή θα απολαύσει τα οφέλη σε σχέση με εκείνους που μεγάλωσαν μέσα στις καταχρήσεις. Οποιος στα νιάτα του θυσίασε τον εύκολο δρόμο του χαβαλέ και επέλεξε να αφοσιωθεί σε έναν ανώτερο σκοπό είναι μάλλον αναμενόμενο να τον καταφέρει. Γι’ αυτό άλλωστε λένε ότι «μακριά είναι εκεί που δεν θέλεις να πας».

Τον τελευταίο καιρό μεγάλη συζήτηση γίνεται για την προοπτική που έχει η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, η οποία -καλή ώρα- σήμερα παίζει με τη Σκοτία στο δεύτερο παράθυρο των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Πολλοί προσπαθούν να βρουν από πού εκπορεύεται η βεβαιότητα ότι είναι φτιαγμένη για μεγάλα πράγματα. Τι διαφορετικό έχει γίνει που έχει οδηγήσει σε μια τέτοια συνθήκη;

Η πιο πειστική εξήγηση είναι ότι οι ποδοσφαιριστές που την αποτελούν έχουν πολύ υψηλό δείκτη ποιότητας. Στο διηνεκές, σπάνια έχει συναντήσει κανείς συγκεντρωμένο -την ίδια εποχή- τόσο ατομικό ταλέντο, το οποίο δεν είναι αποτέλεσμα της εγχώριας προπαγάνδας, αλλά μιας διαδικασίας που ανέδειξε τους περισσότερους, πρώτα στο εξωτερικό. Σε ένα περιβάλλον που ξέρει πώς μπορεί να μετατρέπει τις προδιαγραφές σε πραγματικές αξίες και όχι να τις αλλοτριώνει. Ειδικά στο ποδόσφαιρο, όπου το αποτέλεσμα, τις περισσότερες φορές, κρίνεται σε δύο, το πολύ τρεις φάσεις, είναι διαφορετικό τις φάσεις αυτές να τις χειριστούν παίκτες με ικανότητα και παραστάσεις και διαφορετικό, κάποιες χρυσές μετριότητες.