Μαρτυρίες σαν αυτή του Στέλιου είναι εξαιρετικά σημαντικές, ιδιαίτερα σήμερα που οι βρικόλακες του φασισμού και του ναζισμού σηκώνουν εγκληματικά το κεφάλι τους. Πρέπει να τους τρίψουμε στην μούρη τις αποτρόπαιες και εγκληματικές τους πράξεις του τότε και του σήμερα.
Η μαρτυρία του Στέλιου, μια εξόχως σεμνή μαρτυρία, για τα όσα πέρασε κάτω από την στυγνή δικτατορία των συνταγματαρχών αναδεικνύει το μεγαλείο των αγωνιστών για μια ανθρώπινη, δίκαιη και ελεύθερη ζωή. Αναδεικνύει την αυταπάρνηση, την ανιδιοτέλεια, τη γενναιοδωρία, την αξιοπρέπεια και την κοινωνική συνείδηση που διακατείχε τούς αντιστασιακούς. Όλα τα παραπάνω συνιστούσαν ένα βαθύ νόημα, ένα αξιακό σύστημα που ξεπερνούσε κατά πολύ τις ατομικότητες που πάλευαν τον ολοκληρωτισμό και γέμιζε τη ζωή τους και έδινε ελπίδες για καλύτερες μέρες. Σήμερα η ζωή στερείται, δυστυχώς, ενός βαθέως νοήματος. Χαμερπή μικρονοήματα κυριαρχούν όπως το χρήμα, κύρια πια αξία, ανεξάρτητα του τρόπου κατάκτησης του, η ευτελής υλική ευμάρεια και ο αντίστοιχος ηδονισμός, δίχως να μπορούν να καλύψουν το κενό που αφήνει η έλλειψη βαθέως νοήματος. Εξ ου και η βαθιά κοινωνική και πολιτική κρίση που βιώνουμε καθημερινά μέσα από τις τρομολάγνες τηλεοράσεις.
Θυμάμαι τότε να μην έχουμε τίποτα και να τα έχουμε όλα. Οι ελπίδες μας έφταναν στον ουρανό και μας έκαναν, αν όχι ευτυχείς, πλήρεις. Δεν παλεύαμε για τα δικά μας συμφέροντα, δεν πάλευε ο Στέλιος για τα συνδικαλιστικά του. Πάλευε και παλεύαμε για τις ανάγκες της κοινωνίας. Παλεύαμε και για τους άλλους. Για μια κοινωνία ελευθερίας, δικαιοσύνης και ελευθερίας για όλους. Για μια κοινωνία που σέβεται απολύτως τα μέλη της.
Ο Στέλιος παραστατικά αναδεικνύει το ζόφο εκείνης της περιόδου. Αναδεικνύει την απάνθρωπη και υπόκτηνο συμπεριφορά των υπανθρώπων χουντικών. Προσωπικά θαύμασα την τόλμη του και την επιμονή του, παρ΄ όλες τις βασανιστικές του περιπέτειες. Αγωνιζόταν από το 1968 έως το 1974 αρνούμενος παντελώς το δικό του συμφέρον! Κάτι που σήμερα φαντάζει σχεδόν τρελό. Ίσως και ανόητο. Η ελαφρότητα που ζούμε δεν μπορεί να το καταλάβει.
Κάνει ο Στέλιος και βουτιές προς τα πίσω. Προσπερνά όμως το εμφύλιο δίχως σχολιασμό. Τον καταλαβαίνω. Είναι μια περίοδος που μας πονά, που μας παιδεύει ακόμα. Και πολύ περισσότερο που οι επίγονοι των ταγματαλητών, από επίλεκτες θέσεις, συμπεριφέρονται ακόμη και τώρα εμφυλιοπολεμικά. Έτσι γεμίζουν το κενό τους, το κενό αξιών τους, το κενό ανθρωπιάς, αδιαφορώντας για το κακό που κάνουν στη χώρα και στους ανθρώπους της. Οι απόγονοι των δωσίλογων, δυστυχώς, ακόμη δεν ντρέπονται για τους γονείς και παππούδες τους. Ακόμη δεν κατάλαβαν ότι ο αντιστασιακός αγώνας είναι αγώνας για την αυτοδιάθεση, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του Λαού.
Συνήθως όλοι εμείς αλλά και η ιστορία, πολλές φορές, στεκόμαστε μόνο στα κορυφαία ιστορικά γεγονότα, όπως η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Αυτό όμως δεν λειτουργεί θετικά στον κόσμο. Πριν την εξέγερση πλήθος «μικρών» αντιστασιακών πράξεων χτίζει το μεγάλο. Αν μείνουμε μόνο στο μεγάλο αυτό παίρνει μεταφυσικές διαστάσεις και απομακρύνεται από το ευρύ κοινό. Οι πολλοί αισθάνονται ότι δεν είναι ικανοί για κάτι ανάλογο. Όμως αν αναζητήσουμε τι προηγήθηκε του μεγάλου, τότε μπορούμε να ερμηνεύσουμε τα γεγονότα και να διαπιστώσουμε ότι τόσο τα «μικρά» όσο και τα μεγάλα γεγονότα βρίσκονται απολύτως μέσα στις δυνατότητες τού κάθε ανθρώπου.
Η μαρτυρία του Στέλιου βοηθά πολύ σε αυτή την προσέγγιση. Συμμετέχοντας, και κυνηγημένος από την αρχή, στον αντιστασιακό αγώνα μας διηγείται πόσα και τι προηγήθηκε της εξέγερσης του Πολυτεχνείου – δράση και θυσίες των αντιστασιακών, φοιτητικές κινητοποιήσεις κ.α. Έτσι χτίζεται η πυραμίδα των γεγονότων και η ιστορική αυτή περίοδος γίνεται πλησιέστερη, στην κατανόηση της, στην σημερινή εποχή. Έτσι μπορεί η εξέγερση, μη αντιγραφόμενη, να εμπνεύσει νέες εξεγέρσεις απέναντι στην όποια απανθρωπιά, καταπίεση, ανελευθερία και αδικία των ισχυρών, που στη σημερινή εποχή τείνουν να γίνουν ασύδοτοι και απολύτως απάνθρωποι.
