Καλύτερα να μένει. Αν οι ΗΠΑ θεωρούν ότι η συμφωνία κατάπαυσης των εχθροπραξιών στη Γάζα μπορεί να αποτελέσει πρότυπο ειρήνευσης για τις περιοχές που ματώνουν ή κινδυνεύουν να ματώσουν, τότε ας μένει. Εκείνο το οποίο πρέπει να σταματήσει είναι η αμερικανική υποκίνηση για ένοπλες συγκρούσεις, στις οποίες «μεσολαβεί», όταν η τροπή τους φέρνει μη αναστρέψιμα αποτελέσματα.
Οι Παλαιστίνιοι εδώ και δεκαετίες είναι εγκλωβισμένοι στα σχέδια της Δύσης να δημιουργήσει ένα ασφαλές κράτος δικών της συμφερόντων σε μια από τις πλέον σημαντικές για την οικονομία της ζώνες της Μέσης Ανατολής. Δεν ήταν πάντα οι αντιδράσεις τους οι πιο ενδεδειγμένες για την προάσπιση της υπόθεσής τους. Ούτε είχαν καταφέρει να δημιουργήσουν μια ισχυρή ασπίδα που θα τους προστάτευε. Αξιόλογες ένοπλες δυνάμεις δεν απόκτησαν ποτέ και δεν μπόρεσαν να πλέξουν συμμαχίες, κυρίως μεταξύ των αραβικών κρατών, ικανές να αποτρέψουν περιπέτειες σαν τις σημερινές. Προφανώς επειδή δεν δημιούργησαν ισχυρά κοινά οικονομικά συμφέροντα, που θα τους έδεναν μαζί τους.
Τώρα δεν απολαμβάνουν τα αγαθά της ειρήνευσης αλλά την πίκρα της υποταγής. Με σκυμμένο κεφάλι επιστρέφουν στα σπίτια τους ή μάλλον σε ό,τι απέμεινε από αυτά. Κι ελπίζουν σε ένα μεροκάματο από τις αμερικανικές, βρετανικές, γαλλικές, ιταλικές και άλλες κατασκευαστικές εταιρείες με (φυσικά) ισραηλινά συμφέροντα, οι οποίες έχουν ήδη βάλει μπρος τα σχέδια για την ανάπτυξη ενός νέου «Ντουμπάι» στις ανατολικές ακτές της Μεσογείου. Τα κεφάλια των ηγετών της Χαμάς κοσμούν ήδη τον «ρωμαϊκό θρίαμβο» των Νετανιάχου και Τραμπ, οι οποίοι και επέβαλαν τους όρους τους.
Ο ρόλος του ΟΗΕ στην ιστορική περίοδο που διανύουμε έχει κατακουρελιαστεί. Ο σοσιαλιστής (και άρα… πατενταρισμένος ουμανιστής) γενικός γραμματέας του οργανισμού Αντόνιο Γκουτέρες, ακολουθώντας το παράδειγμα των προκατόχων του, είναι το παιδί για τα θελήματα των ΗΠΑ και των ακολούθων τους. Στις σφαγές. Ο ατυχήσας στον ρόλο του αντίστοιχος γραμματέας της προπολεμικής Κοινωνίας των Εθνών Σερ Ερικ Ντράμοντ τούς βλέπει από ψηλά και χαμογελάει πικρά. Την ίδια αποτελεσματικότητα έχει επιδείξει ο οργανισμός (με ενδεικτικές αναφορές) στην Κύπρο το 1974, στη Γρενάδα το 1983, στην καταστροφή της Γιουγκοσλαβίας το 1999, στο Ιράκ το 2003 και στην Ουκρανία τα τελευταία χρόνια. Ειδικά στην περίπτωση αυτή έχει αποτύχει παταγωδώς στον κατευνασμό των ΗΠΑ και την αποτροπή της προκλητικής εξάπλωσης του ΝΑΤΟ στα σύνορα με τη Ρωσία, κατά παράβαση των συμφωνιών του Μινσκ Ι και ΙΙ, με αποτέλεσμα τον σημερινό ακήρυχτο και επίμονο πόλεμο. Ο οποίος, σύμφωνα με τους εμπλεκόμενους, δεν θέλει και πολύ για να εξελιχθεί σε θερμοπυρηνικό.
Παράμετρο αυτών των γεγονότων αποτελούν και οι εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά, συμπεριλαμβανομένου του Κυπριακού. Ο Ντόναλντ Τραμπ –εκμεταλλευόμενος και την κυβέρνηση προσφορών στην Αθήνα– έχει στείλει τη Chevron για να «σκάψει» στα θαλάσσια οικόπεδα κάτω από την Κρήτη, προκειμένου να αντλήσει την ενέργεια που θέλει, την οποία στη συνέχεια θα πουλήσει στην Ευρώπη, στη θέση της (φτηνότερης) ρωσικής που αποτελεί πια μια παλιά όμορφη ιστορία, να τη λέμε στα εγγόνια μας. Το ίδιο γίνεται με την Exxon-Mobil στην Κύπρο.
Το αμερικανικό επιχειρείν, ωστόσο, δεν ενδιαφέρεται για διεθνές δίκαιο, εθνικά συμφέροντα, ευαίσθητες σχέσεις μεταξύ των χωρών και άλλες τέτοιες αηδίες. Το έχει δηλώσει απερίφραστα και η κυρία Κίμπερλι. Για το δολάριο ενδιαφέρεται. Τουτέστιν υποταγή. ΟΚ;
