Το προνόμιο «να μπερδευτώ με τους εργάτες» είχα την περασμένη Τρίτη. Οχι εδώ, αλλά στις Βρυξέλλες. Ανάμεσα σε κόκκινα, πράσινα και μπλε γιλέκα, διαφορετικών εργατικών συνδικάτων. Με χιλιάδες Βέλγους (και μετανάστες) που αντιτίθενται στην αύξηση των συνταξιοδοτικών ορίων –τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έκαναν λόγο για 100.000 διαδηλωτές!– γεγονός που καταδεικνύει αναμφίβολα και την ισχύ που διατηρούν τα βελγικά συνδικάτα. Μια πανεθνική απεργία που είχε, την ίδια στιγμή, και το δικό της, διακριτό χαρακτηριστικό: τη Γάζα, αφού πλήθος παλαιστινιακών σημαιών ανέμιζαν στον αέρα των Βρυξελλών.
Δεν είναι, όμως, μόνον τα συνταξιοδοτικά όρια που απασχολούν τη βελγική –και όχι μόνον προφανώς– κοινωνία. Στην πρωτεύουσα της Ευρώπης οι ανισότητες παραείναι εμφανείς: από την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και την εγχώρια μεγαλοαστική τάξη ώς το περιθώριο και τους άστεγους που ζουν (;) πάνω στα χαρτόνια τους ακόμα και στους εμπορικούς δρόμους της βελγικής πρωτεύουσας.
Εκεί, όμως, είναι που αποφασίζονται οι κυρίαρχες πολιτικές του ευρωπαϊκού οικοδομήματος από τούδε και στο εξής: άμυνα και εξοπλισμοί κι άγιος ο Θεός, και δεν υπάρχει ευρώ για κοινωνικό κράτος προφανώς.
ΥΓ. Υπάρχουν και τα καλά νέα για τους εργαζόμενους, ωστόσο. Από την πρώτη στιγμή γίνεται αντιληπτό ότι τα ωράρια είναι αυστηρά σε εμπορικά καταστήματα και εστιατόρια, ακόμα και σε τουριστικές περιοχές: 10 το πρωί ώς 7 το απόγευμα. Με αρκετό ελεύθερο χρόνο για οικογένεια και φίλους, για μόρφωση, διασκέδαση και ξεκούραση. Την ώρα που σε μια άλλη γωνιά της Ευρώπης η κυβερνητική πλειοψηφία ψηφίζει 13ωρο εργασίας… Αλλά, τι να λέμε, κουτόφραγκοι εκείνοι στις Βρυξέλλες, μήπως ξέρουν;
