Ηρθε στην Αθήνα ο πρόεδρος της Ουκρανίας Ζελένσκι, απαγόρευσε η αστυνομία τις συγκεντρώσεις, είδε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρωθυπουργό, τον πρόεδρο της Βουλής και έφυγε. Ευχαριστημένος; Θα δείξει. Πάντως μέχρι τώρα δεν έχει παράπονο. Η ελληνική κυβέρνηση του συμπαραστέκεται και τον βοηθάει με όλα τα μέσα. Εχει δεχτεί η χώρα του εισβολή από τη Ρωσία, έχει χάσει την Κριμαία, το 20% των εδαφών της, πολλές υποδομές έχουν καταστραφεί, οι νεκροί χιλιάδες, με τον Τραμπ κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος αφού είναι μία λάδι μία ξίδι, οι Ευρωπαίοι στηρίζουν στρατιωτικά και οικονομικά αλλά μόνον μ’ αυτούς (που είναι και σκορποχώρι) δεν γίνεται να υποχωρήσει ο Πούτιν, ο έτερος δημοκράτης της περιοχής, και η πορεία των μαχών δεν είναι καλή για τις ουκρανικές δυνάμεις.
Λεφτά και όπλα έχει πάρει από την Ελλάδα ο Ζελένσκι, ζητάει κι άλλα, θα τα πάρει κι αυτά, ωστόσο άλλο είναι στην παρούσα φάση το πρόβλημά του. Πολύ μεγάλο, πολύ βαρύ που ίσως του στοιχίσει πανάκριβα αφού απειλεί τον ίδιο προσωπικά. Τα σκάνδαλα τον έχουν περικυκλώσει, κολλητοί του είναι μπλεγμένοι μέχρι τον λαιμό, οι πολίτες της Ουκρανίας έχουν θυμώσει, οι Ευρωπαίοι ηγέτες και χρηματοδότες του είναι έξαλλοι γιατί θα δυσκολευτούν να δικαιολογήσουν στους υπηκόους τους ότι δεν μπόρεσαν να ελέγξουν τη διαφθορά και άφησαν να εξελιχθεί μια βρόμικη ιστορία ενώ έβλεπαν τις επιδόσεις των μελών της οικονομικής ελίτ της Ουκρανίας στη διασπάθιση πόρων. Είχαν διαπιστώσει τις ρεμούλες, είχαν προειδοποιήσει τον Ζελένσκι, φώναζαν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης ότι τα λεφτά που έδιναν οι Ευρωπαίοι για να στηρίξουν την ταλαίπωρη χώρα πήγαιναν στις τσέπες των χρυσοκάνθαρων φίλων του Ουκρανού προέδρου.
Συνεπώς εκτός από λεφτά και όπλα το καθεστώς Ζελένσκι έχει ανάγκη από ιδέες για το πώς θα ξεπεράσει αυτό το μείζον θέμα. Καλύτερο σύμβουλο από τον Ελληνα πρωθυπουργό στο συγκεκριμένο ζήτημα όσο κι αν ψάξει στον κόσμο δεν πρόκειται να βρει. Και ο δικός μας είναι περικυκλωμένος από σκάνδαλα, ωστόσο καταφέρνει και επιβιώνει, ενίοτε γίνεται θρασύς και αν και θύτης υποδύεται με δεξιοτεχνία το θύμα. Μπορεί λοιπόν να δώσει τη συνταγή στον φίλο του, Ζελένσκι. Να του πει δηλαδή ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να παραιτηθεί. Αν τον πιάσουν με τη γίδα στην πλάτη, θα λέει ότι ούτε γίδα είναι αυτό που βλέπετε ούτε η πλάτη είναι δική του. Θα υποστηρίζει σ’ όλους τους τόνους ότι εμπιστεύεται την ουκρανική Δικαιοσύνη και ότι αυτή θα ρίξει άπλετο φως στην υπόθεση – έτσι θα την αποκαλεί και όχι σκάνδαλο. Αν τα πράγματα ζορίσουν πρέπει να βρει κάποιους κυβερνητικούς παράγοντες για να τους φορτώσει το σκάνδαλο (την υπόθεση). Μιλάμε για εξιλαστήρια θύματα.
Στη συνέχεια θα ισχυριστεί ότι ο ίδιος δεν είχε ιδέα για όλα αυτά, ότι δεν είχε ενημερωθεί από τους αρμόδιους υπουργούς και ότι αυτός είχε ρίξει όλο το βάρος του στις μάχες με τους Ρώσους εισβολείς και στα παρακάλια στους συμμάχους για να τον βοηθήσουν. Ταυτοχρόνως θα αφήσει υπονοούμενα ότι όλη αυτή η ιστορία που έχει χαρακτηριστικά συνωμοσίας έχει σχεδιαστεί από ξένη δύναμη που θέλει να τον βλάψει. Ποια; Τι κάνει νιάου νιάου στο κεραμίδια; Ο αναθεωρητής Πούτιν. Δημοσίως θα εμφανίζεται ως στρατηγός κατά της διαφθοράς. Ιδιωτικώς θα βρίζει τους υφισταμένους του που δεν πρόσεξαν και δεν κατάφεραν να τιθασεύσουν τη λαιμαργία τους. Και το έσχατο επιχείρημα, εξίσου αποστομωτικό με τα προηγούμενα, αλλά και με ολίγη αυτοκριτική (όχι υπερβολές πάντως) είναι το εξής: εντάξει, υπάρχει πρόβλημα, αλλά δεν είναι τωρινό, πάει πίσω, πολύ πίσω, έχουν ευθύνες και οι άλλες κυβερνήσεις, ακόμη και ο Στάλιν που οργάνωσε τον λιμό το 1932, αλλά και ο Χρουστσόφ που ήταν Ουκρανός. Το ρεπερτόριο της συγκάλυψης πλήρες. Το εγχειρίδιο του καλού κλέφτη, συγγνώμη μου ξέφυγε, του ενάρετου ηγέτη.
Ανάγωγα
Στην υιοθέτηση από την UNESCO της πρότασης να καθιερωθεί η 9η Φεβρουαρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας, αναφέρθηκε στην κυριακάτικη ανάρτησή του ο Κυριάκος Μητσοτάκης λέγοντας ότι «η απόφαση αυτή αποδεικνύει ότι όσα οικοδομούμε σήμερα στηρίζονται σε μια ζωντανή, αδιάκοπη παράδοση που συνεχίζει να εμπνέει». Με τη μετριοφροσύνη που τον διακρίνει μας λέει ότι είναι ο νέος Περικλής και το καθεστώς του η σύγχρονη εκδοχή της αθηναϊκής δημοκρατίας. Αδιάκοπη σεμνότητα.
