Διάπλους εφηβείας

Το καλοκαίρι προχωρά όπως κάθε χρόνο· άλλοτε αργά κι άλλοτε γοργά, αν και ο μετρήσιμος χρόνος είναι καθορισμένος. Κει που βρισκόμαστε στο έμπα του, αντιλαμβανόμαστε ότι τελειώνει ο Αύγουστος. Ομως όσοι κατοικούμε σε νησί δεν μας ορίζουν κι ούτε μας περιορίζουν οι μήνες, οι εποχές, το καλαντάρι. Το καλοκαίρι αρχίζει νωρίς, μόλις μεγαλώσουν, ζεστάνουν οι μέρες. Και διαρκεί μέχρι το προχωρημένο φθινόπωρο. Μόνο οι αγέρηδες περιορίζουν λίγο τις κινήσεις μας, καθορίζουν τις επιλογές μας.

Οταν πιάσουν τα μελτέμια και φυσά βοριάς, κατευθυνόμαστε στις νότιες, απάνεμες παραλίες και μέρη. Στην άλλη μεριά, λένε στα μικρά νησιά. Ενώ στα μεγαλύτερα ονοματίζουν τον τόπο. Τα μελτέμια, παλαιότερα, έρχονταν σταθερά τη συγκεκριμένη περίοδο. Τώρα, στις μέρες μας, είναι ανάκατα όλα. Μελτέμια –αν τα ονομάσουμε έτσι– έχουμε μόλις αρχίσει το καλοκαίρι, αλλά και μέσα στον Σεπτέμβρη. Η σταθερότητα των εποχών χάθηκε. Ο κύκλος των φυσικών μεταβολών μεγάλωσε. Παρακολουθούμε με προβληματισμό τις αλλαγές, κάνουμε σύγκριση με ανάλογες του παρελθόντος και προβληματιζόμαστε. Κάποιοι δεν αποδέχονται ότι έρχεται ή ήρθε αλλαγή στη φύση.

Κάποια πράγματα παραμένουν απαράλλαχτα, πραγματοποιούνται συνεχώς. Ετσι και σήμερα, πέντε-έξι παιδιά, κορίτσια και αγόρια κάνουν βουτιές. Χαίρονται τη θάλασσα. Πετούν μια χρωματιστή πέτρα στη θάλασσα και βουτούν, ποιο θα την ανασύρει από τον βυθό. Κι αυτό επαναλαμβάνεται· δεν κουράζονται όσες φορές κι αν βουτήξουν. Βρίσκονται στο ηλικιακό όριο του παιδιού που γίνεται έφηβος, τότε που πρέπει να αποδείξουν ότι μεγάλωσαν κι αφήνουν πίσω την παιδικότητα. Δύσκολο το σημείο, το όριο. Ο καθένας, η καθεμιά το προσπερνά με τον δικό του, ιδιαίτερο τρόπο. Τώρα όλα έχουν μπροστά τους τη δοκιμασία, το όριο του βυθού, στόχο την ανάσυρση του χρωματιστού βότσαλου, τον ανταγωνισμό και την επίδειξη δύναμης και αντοχής.

Θυμάμαι τους θαρραλέους, της εποχής μας, να κολυμπούν απ’ τη μια πλευρά του κόλπου ώς την απέναντι· μια απόσταση γύρω στα δύο μίλια. Στόχος και σκοπός ήταν να πάνε και να γυρίσουν με αποδείξεις. Κι αυτό ήταν να κόψουν ένα σύκο, να το βάλουν στο τσεπάκι του μαγιό τους και να το δείξουν στην επιστροφή. Αυτό μέχρις ότου σταμάτησαν οι κάτοικοι της περιοχής να κολυμπάνε στα νερά του κόλπου, λόγω ρύπανσης και επιβάρυνσης της θάλασσας από τα λύματα του βυρσοδεψείου, τα οποία ρίχνονταν ανεξέλεγκτα στον κόλπο. Μπήκαν περιορισμοί στη λειτουργία του βυρσοδεψείου, πρόστιμα, το οποίο έκλεισε για οικονομικούς λόγους.

Πέρασαν πολλά καλοκαίρια και χειμώνες μέχρι να ξαναποκτήσει ζωή η θάλασσα, ο κόλπος κι η περιοχή. Ωστε να αρχίσουμε να κολυμπάμε ξανά στον κόλπο των ελαιώνων. Ετσι μπροστά μας βουτάνε τα παιδιά μιας νέας γενιάς, κάνουν βουτιές, τούμπες, διασχίζουν τον κόλπο από την Κουντουρδιά μέχρι το Πέραμα, τους δυο απέναντι οικισμούς· μόνο για τον διάπλου, κι όχι για ανταγωνισμό.

[email protected]